Merkwaardig toch, hoe snel we de dingen vanzelfsprekend gaan vinden. Ten tijde van debuut Internal Wrangler (1999) was Clinic niet enkel een van de meest bizarre bands van z’n tijd, maar zelfs eentje die het schopte tot Radioheads favorietenlijstje. Ook na enige verschuivingen is de band steeds z’n eigen excentrieke koers blijven volgen. Album #7 laat horen dat de band nog steeds herkenbaar is vanaf de eerste seconde, maar het toch eens anders aanpakt, met niet altijd even overtuigende resultaten.
Dat was uiteindelijk net zo cool aan Clinic: het was niet zo moeilijk om de uiteenlopende invloeden aan te duiden — en die gingen van repetitieve Velvet Underground-achtige garagerock en krautrockomwentelingen tot hyperkinetische wave, zinderende psychedelica en kunstschoolpunk — en toch te moeten vaststellen dat de potpourri die eruit resulteerde uniek was. Surfgitaren, kige melodicapartijen en het neurotische geneuzel van Ade Blackburn zorgden voor muziek die even origineel en kinderlijk als paranoïde en scherp klonk, en zelden de drieminutengrens durfde te overschrijden. Elke song was een compact lesje in weerbarstigheid.
Anno 2012 heeft Clinic, nog steeds in dezelfde bezetting en met dezelfde chirurgenmaskers, weinig toegevingen gedaan, maar toch een verschuiving gemaakt. Er wordt sterker ingezet op de psychedelische invalshoek, met songs die wat langer aanslepen dan vroeger, qua methode sterker aanleunen tegen vanuit postpunk vertrekkende elektrorock en dankzij de hulp van Daniel Lopatin (Oneohtrix Point Never) hier en daar een coherentere sound kan nastreven. Helaas hebben goede bedoelingen weinig verhaal als het materiaal waarmee gewerkt wordt niet veel om het lijf heeft.
Zo teert “Cosmic Radiation” wel op een lekker voortrollende jazzgroove à la Stereolab, maar heeft het eigenlijk weinig meer in de aanbieding. De in sixtieswalmen badende ballade “For The Season” is een zijsprongetje dat hen ook niet goed afgaat: het klinkt vooral argwanend slaperig en richtingloos. Dan liever de tranceachtige opener “Misty” met z’n lui pompende baslijn, of het al even plechtig voortschrijdende “Seesaw”, dat wel een combinatie probeert te bekokstoven van The Jefferson Airplane en Broadcast. “Seamless Boogie Woogie, BBC2 10pm (rpt)” had dan weer gepast op de oudere releases, maar dan wel op voorwaarde dat het een kwart versneld zou worden.
Het hypnotische “Miss You” lijkt in een narcotische waas te deinen, maar moet het afleggen tegen de robotmars van “King Kong”, dat de interesse halverwege de tweede helft weer aanwakkert en een paar degelijke vervolgen krijgt die de pijn ten dele verzachten. Free Reign zet net als z’n voorgangers in op minimalisme, maar deze keer lijken de vier wel zo grondig te werk zijn gegaan, dat het materiaal onvoldoende was om een volledige plaat mee te vullen. Door te schrappen, weg te vijlen, in te zetten op minder ideeën en die langer uit te werken, is de band onder z’n niveau beland, waardoor Free Reign te mager en te saai is voor een band van dit kaliber.
Clinic speelt op 1/12 op Autumn Falls (Brussel) en op 2/12 op Sonic City.
