Ben had nog wat songs liggen die niet pasten binnen het geluid van dat groepje dat hij met zijn maten had. Smeet alles samen in één zak. Verlengde zijn naam tot Benjamin, want dat klonk serieuzer. En stempelde er met Former Lives een titel boven die “voor u verzameld, maar ik ben alweer verder” uitdrukt. Voor u gerecenseerd dus: een collectie nummers die verrassend sterk zijn.
Even duidelijkheid scheppen van bij het begin: neen dit is niet de gevreesde melodramatische plaat die een mens na een scheiding van een prachtactrice als Zooey Deschanel zou kunnen schrijven. Integendeel, Gibbard gaat geen moeite om uit de weg om te benadrukken dat “deze nummers acht jaar, drie relaties, leven in twee verschillende steden, drinken en vervolgens niet langer drinken overspannen. En dat ze “a side story, not a new chapter”, zijn. Het einde van Death Cab For Cutie zit er dus ook niet aan te komen.
Wat houden we over? Twaalf songs die gaan van ingetogen tot pop, telkens met twee woorden spreken, en bovenal blijk geven van vakmanschap; Gibbard weet hoe een goeie song in elkaar zit en levert daar ook op Former Lives weer bewijs van. “Teardrop Window”, bijvoorbeeld: gemoedelijk wiegende sixtiespop. Of “Bigger Than Love”, een duetje met Aimee Mann dat zwaar drijft op een Arcade Fireachtig pianoloopje en in een betere wereld een hit zou zijn.
Bovenal maakt Gibbard van deze soloplaat echter gebruik om stilistisch breder dan ooit te gaan. Zonder het dwingende dat een “groepsgeluid” kan worden, volgt hij de song waar die heen gaat, en bespeelt hij het gros van de instrumenten zelf. Met “Duncan, Where Have You Gone?” volgt hij het Mott The Hooplepad dat ook Smith-Westerns met succes bewandelden (al houdt hij het minder wazig), terwijl “Something’s Rattling (Cowpoke)” mariachiblazertjes meekrijgt.
Wat de songs echter bij elkaar houdt is Gibbards uit duizenden herkenbare stem. “A Hard One To Know” is jachtige countryrock op een huppelbeat die instinctief uitnodigt tot meehobbelen. Meer herkenbare Gibbardstuff is “Oh, Woe” dat drijft op een aangename popmelodie. “Broken Yolk In Western Sky” opent even met een knipoog naar Bruce Springsteens “The Promised Land”, maar schakelt al snel over naar een andere grote: de gitaren zijn helemaal Neil Young, en dat past deze song aardig.
En zo heeft Former Lives iets achteloos; van hot naar haar en weer naar ergens anders, maar nergens voelt dit als een lukraak opengetrokken tupperware met overschotjes uit de diepvries. Een singersongwriter die met deze collectie songs zou debuteren, heeft zijn naam meteen gevestigd. Voor Gibbard is het een tussendoortje, net voor hij aan de volgende plaat Death Cab For Cutie begint. Wie weet komt dat tranentrekkende break-upalbum er dus toch.
Benjamin Gibbard brengt de songs van Former Lives op naar de Botanique in Brussel.
