Skunk Anansie :: Black Traffic

Na het commerciële succes van hun reünie bestond er weinig twijfel over de toekomst van Skunk Anansie. In tegenstelling tot haar solo-avontuur, kan Skin samen met haar kornuiten weer de grote zalen en main stages vullen. Bij deze breien ze een tweede hoofdstuk aan hun carrière-sequel met Black Traffic.

Op de voorganger Wonderlustre leek de grootste mond van de jaren negentig wat gas terug te nemen in de studio. Op hun jongste langspeler doet Skunk Anansie’s woestheid van weleer opnieuw zijn intrede. Black Traffic schiet stevig uit de startblokken met “I Will Break You”, een stadiumupdate van de genadeloze punkrock waarmee ze destijds hun debuut vulden. Sinds het grote publiek de groep herontdekt heeft, klinken ze uiteraard minder rauw dan weleer — vooral het refrein mocht eigenlijk nog steviger in de ballen knijpen — maar desalniettemin doet het deugd om Skin weer woest te horen brullen over de gitaarmuur die het nummer afsluit. Het bijtende cynisme is echter verdwenen, waardoor de nummers leger gaan aanvoelen. Het hoeft niet altijd fucking political te zijn, maar de lyrische steunbalk van een refrein mag krachtiger dan “I believed in you / well, I was wrong”. Muzikaal kunnen ze gelukkig inventiever uit de hoek komen. Luister maar naar het prachtige tempospel van “Sad Sad Sad”: een constant plagend aftasten van het verwachtingspatroon van de luisteraar; even gas terug durven te nemen om nadien weer extra hard te kunnen knallen.

Als Skunk Anansie de harde kaart trekt, gaan ze er weer keihard voor. In de ballades durven ze spijtig genoeg niet langer zacht genoeg te gaan, waardoor deze aan effect inboeten. De om een of andere obscure reden bijgemixte synths wringen “Our Summer Killed The Sun” de nek om. Wat hét aanstekermoment van de plaat had kunnen zijn, klinkt nu als de Tiësto-remix daarvan. Een analoger “I Hope You Get To Meet Your Hero” poogt al bij de inleidende strijkers de nieuwe “Secretly” te zijn, maar laat niet genoeg donderwolken boven zich samenpakken. Achter de bitterheid hoor je nog enkele zonnestralen, waardoor de track minder naar de keel grijpt dan gewenst. Bovendien zwelt het nummer te snel aan, alsof het arenagevoel nu ook al in de woonkamer geëvoceerd moet worden.

In tegenstelling tot Wonderlustre, dat te veel toegevingen wilde doen aan de grotere, commerciëler gerichte massa, poogt Black Traffic de fans van het eerste uur ook tevreden te stellen. Spijtig genoeg raakt Skunk Anansie in die evenwichtsoefening gedesoriënteerd. Bewijs daarvan is een schizofreen nummer als “Spit You Out”, dat constant tussen twee uitersten in schommelt: in de strofes te traag, in het refrein te veel bombast. Middenin gaat het volledig de mist in. Een harde instrumental wordt vervlakt door er synths in te integreren om twintig seconden latern volledig stil te vallen; nadien moet er al snel een meezingmoment volgen en luttele ogenblikken later mag er nog eens geschreeuwd worden. Iedereen te vriend willen houden, leidt hier tot een song die niemand zal bevallen. Deze kwaal uit zich ook in de lukraak samengestelde tracklist, die te veel van ldvd naar baldadigheid en terug gaat zonder stil te staan bij opbouw of evolutie.

Black Traffic geeft een paar fikse adrenalinestoten, die na de laatste noten echter meteen uitgewerkt zijn. Als frontvrouw blijft Skin zich con brio van haar rol kwijten. Doorheen de jaren heeft ze niets aan kracht ingeboet en nu kan ze nog steeds moeiteloos van briesende furie naar getormenteerde ziel overschakelen. Haar groepsgenoten zijn daarin minder flexibel. Skin méet haar werkt, nu is het aan Skunk Anansie om zich wat korter te laten scheren: weg met de elektronica, spaarzamer met de grote hooks en dan pas kunnen ze terug en pleine forme verkeren.

Skunk Anansie staat op 23 november in Lotto Arena

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

2 × vijf =