Matthew Dear:: Beams

Na een groots opgezet slotconcert viel in 2011 het doek over LCD Soundsystem. Maar niet getreurd; het door James Murphy en diens compadres gecreëerde vacuüm wordt dezer dagen overtuigend opgevuld door Matthew Dear.

Op zijn drieëndertigste is deze Texaanse hipcat dan ook een door de wol gewassen DJ, techno producer, platenbaas en avant popartiest. Nadat hij als jonkie van de Lone Star State naar Michigan verkaste raakte hij in de ban van Detroit Techno waardoor hij onder de noms de plume Audion, False en Jabberjaw zélf excentrieke Tech-House in elkaar bokste. En met succes; zowel The XX, Hot Chip als Charlotte Gainsbourg stonden inmiddels toe dat hij één van hun tunes door de remix blender draaide. Zijn liefde voor Minimal Techno dreef hem zelfs tot het oprichten van de platenmaatschappij Spectral Sound en ook van Ghostly International is hij co-founder . Maar bovenal staat Matthew Dear bekend als leider van de gelijknamige driekoppige band die al jarenlang donkere elektropop op ons loslaat.

Net als The Thin White Duke trouwens vertolkt hij zijn nieuwe wijsjes als een postmodernistische dandy en getuige van live beelden vanop South by Southwest 2012 doet hij dat con brio. En ook Dears videoclips tonen dat de man erg veel belang hecht aan vormgeving; zo is het muziekfilmpje bij “Her Fantasy” een kakelverse remake van Osamu Tezuka’s Cleopatra: Queen Of Sex mocht Jim “The Secret Sex Lives Of Romeo And Juliet” Schumacher er de regisseur van zijn.

De nachtelijke duisternis van de veelgeprezen voorganger Black City glijdt op Beams trouwens over naar de schemering van de valavond; gitzwart verkeurt en verbladdert in vale, aardkleurige en wazige tinten. Op Dears recentste worp gaat het er dus wat relaxter aan toe; Black City ‘s “dark shadows and weird things around the corner” lijken bezworen zonder dat de songs aan spanning hebben ingeboet. De ingeweken New Yorker zipt zijn nieuwe nummers immers in een nog toegankelijker geluid dat zijn bewondering voor Talking Heads, Brian Eno, New Order en David Bowie niet onder stoelen of banken steekt.

Met een baslijn die van Peter Hook kon zijn, en een swingend drumpatroon gecombineerd met de edgy feel van Nitzer Ebb is “Earthforms” een klepper van een dance-punker geworden. En wanneer we tijdens het horen van “Fighting Is Futile’s” voortdenderende cadans, over elkaar heen geloopte stemmetjes en hakkelende synths de ogen sluiten belanden we zo in een Boekarestiaanse cabardouche waar Amerikaanse toeristen maar al te graag hun booty (en nog veel meer) shaken op dit nummer.

Het naar Suicide knipogende “Overtime” komt minder goed uit de verf, maar “Get The Rhyme Right” maakt dat ruimschoots goed. Door diens aardedonkere basdrone, vervaarlijk pruttelende elektronica en de frontmans falset is het momenteel onze favoriete soundtrack bij nachtelijke autoritten. Die kunnen eenzaam zijn, en van zijn gevoeligste kant toont Dear zich dan ook tijdens het Kraftwerk-esque “Do The Right Thing”.

Even trendsetting als eerder vernoemde punk-funkateers zal Matthew Dear met Beams wel nooit zijn. Dat neemt echter niet weg dat het een sterk album geworden is dat een pop feel moeiteloos weet te combineren met het hypnotiserende, trance-verwekkende van alle goede dansmuziek. Een aanrader.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

1 + tien =