iamamiwhoami :: kin

De muzikale internaut is al langer in de ban van iamamiwhoami’s uitgekiende virale strategie. Vertrekkend van enkele korte, mysterieuze clips uit anonieme bron werden met mondjesmaat stukken van de puzzel vrijgegeven. Sinds kort is hij vervolledigd tot het cd/dvd-album kin, de sleutel tot een wonderlijke nieuwe totaalervaring.

We weten ondertussen al een poos dat de bakermat van iamamiwhoami in Zweden te lokaliseren is. Achter het masker schuilt de tandem van producer/muzikant Claes Björklund en zangeres Jonna Lee, die als singer-songwriter al enkele bescheiden hitjes scoorde, maar nu haar interne freak ontdekt. Het brave meisje met de vlakke stem is een flexibele bosnimf geworden die een sterke dosis Kate Bush geïnhaleerd heeft. Terwijl het duo het materiaal componeerde waar de virale campagne rond draait, ontdekte het zijn muzikale mogelijkheden. Na deze proloog schreef het nog negen hoofdstukken die samen het muzikale sprookjesboek kin vormen.

Opener “Sever” is meteen een sterk visitekaartje dat rimpelende elektronica en digitale belgeluiden laat openbloeien boven een voorzichtige beat. Het moet sinds Madonna’s Ray Of Light geleden zijn dat popmuziek zo’n intrige in zich meedroeg. De constant dynamische achtergrond en de glasheldere etherische stem laten de elektronica tot leven komen zodat er zowaar een nieuw organisme lijkt te ontstaan. Björklund levert met dit album een geniaal staaltje produceerwerk af dat de mogelijkheden van elk nummer exploreert en ten volle benut. Zo pent hij mee het multi-interpreteerbare scenario. In “Drops” laat hij Lee in dialoog treden met zichzelf op een bedje van futuristische digitale golven. Op die manier verklankt hij de constante heruitvinding waartoe de hedendaagse persoonlijkheid gedwongen lijkt in een zoektocht naar het zelf, temidden van een geanonimiseerde samenleving.

Elk nummer is meticuleus in elkaar gestoken, maar nergens klinkt het overmatig geconstrueerd. Uiteindelijk wil kin tegelijk uitdagend en amusant blijven. In schril contrast met de mystieke begintracks sluit de oorwurm “Goods” de plaat af met een fluks hinkstapspel in outer space. Zoals de titel al te kennen geeft, doet ook “Play” het wat luchtiger aan. Dit aanstekelijke staaltje celestiale R&B houdt het midden tussen The XX en Justin Timberlake — verder bewijs dat dit genre ook stijlvol uitgevoerd kan worden. “Take off your hat and pull a rabbit out for me”, vraagt Lee in “Play”. De woorden zijn nog maar koud of we belanden alweer in een nieuwe pijp. Op een kordate beat rijgt “In Due Order” haar in een strakker harnas, hoewel we ons voortdurend afvragen of zij de marionet van de beat is of net de touwtjes in handen heeft.

Elk nummer heeft een eigen identiteit, maar vormt toch onmiskenbaar een weloverwogen geplaatst stukje van de voortdurend evoluerende puzzel. Net wanneer je een hardere tweede helft verwacht, lanceert kin het midtempo liefdeslied “Idle Talk” alvorens verder te vertragen tot “Rascal”, waarin Lee terugkijkt op de ruïne van haar leven. De song zuigt je in de finale mee in een achterwaartse loop waarop ze zich berustend afvraagt “Am I taking all?”, terwijl haar omgeving implodeert. Is zij de auteur of de speelbal van haar fantasiewereld? Is kin de geboorte of de apocalyps? Elk antwoord leidt tot een nieuwe vraag en zo houdt de plaat je in spanning. Zoals “Kill” duidelijk maakt: “an age is dawning” — doorheen het album creëert de groep dan ook een nieuw genre droompop dat binnen de kortste keren onmiskenbaar iamamiwhoami klinkt.

De muziek klinkt zo fantasierijk dat je een visualisering niet kan uitschakelen en daarom bundelde iamamiwhoami de clips van kin ook op een langspeel-dvd-album. Voor het eerst is dit geen puur commerciële truc, maar een evenwaardige tegenpool van de plaat. Nadat ze in de virals als een woudnimf uit de moerassen rees en doorheen symbolische ontmoetingen met gevallen prinsen en waakzame zwarte katten de eerste sporen van beschaving ontdekte, heeft Lee nu de moderne wereld ontdekt. Een heel andere wereld dan wij kennen weliswaar, een die bevolkt wordt door wat enkel kan beschreven worden als uit dweilen opgetrokken yeti’s. Na de introducerende hoofdstukken gaat kin door een omgekeerde evolutie. De Vileda-beren rukken Lee hardhandig weg uit de anonieme stad en sleuren haar terug naar de bakermat der natuur alwaar zij tot mascotte van de stam klaargestoomd wordt. Zo draagt ze een boodschap van vooruitgang door terugkeer uit, een motivatie om vanuit een persoonlijke exodus herboren te worden. Deze beeldenstroom vormt een prachtcomplement voor het album; een sterke visualisering die toch geen dwingend verhaal poogt te zijn en de muziek dus niet overtreft.

De intertekstuele geest kan het zoeken naar links uiteraard niet laten. “Good Worker” flirt met Giorgio Moroder, maar verzacht de beat en geeft er een meer natuurlijke en poëtische dimensie aan die het nummer tegelijkertijd dansbaar en wegdroombaar maakt. In de opbouw van “In Due Order” zit een zweem van Chemical Brothers, maar na de herkenning neemt de melodie toch weer een onverwachte bocht. De wondere wereld van iamamiwhoami is onmiskenbaar een eigen creatie waarin voorspelbaarheid geen kans krijgt. “I come bearing legacy”, zingt Lee aan het eind van de plaat. We geloven haar graag.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

18 + zestien =