Beroerde kritieken, daar wordt Future Of The Left-opperhoofd Andy “Falco” Falkous behoorlijk pissed van. Met een klein hartje dan maar de derde plaat van het Welshe combo beluisterd en af en toe schichtig over de schouder loerend, de bespreking ervan neergepend. En, oef, enola is tevree.
“Many things occurred to me on reading your review of the new Future Of The Left record, The Plot Against Common Sense, and I would like to take this opportunity to debate with you some of the points you raise in the piece, although of course by ‘debate’ I mean ‘shut up and listen to me’”. op deze onnavolgbare wijze kreeg Pitchfork-recensent Ian Cohen een veeg uit de pan op de blog van de frontman van een band met brein en branie.
Dolle titel trouwens, The Plot Against Common Sense: “common sense” of “gezond verstand”, iedereen denkt het in pacht te hebben (“Common sense is like deodorant. The people who need it the most never use it” is zo’n typische tegelwijsheid) en het is — samen met de woorden ‘vriend’ en ‘vrijheid’– een van de meest misbruikte woorden ooit. Die enge Jean-Marie Dedecker of de gemiddelde lezer van Het Laatste Nieuws verstaan er ongetwijfeld iets anders onder dan de zogenaamde ‘redelijkheid’ waarop de Van Rompuys en Barroso’s van deze wereld in hun lofzang op de niets en niemand ontziende vrije markt blijven hameren. De oude Griek Epicurus, voor wie praktisch verstand dan weer het hoogste goed was, had er ongetwijfeld een totaal ander idee over. Niettemin lijkt er inderdaad in tijden van neoliberale starheid of — en nu volgt een pleonasme — religieuze idiotie al geruime tijd een samenzwering tegen verlicht nadenken aan de gang te zijn. Maar soit, hier geen politiek of filosofisch traktaat over de rede maar de bespreking van de nieuwe Future Of The Left.
In 16 dagen tijd en met geleend geld werd dit kleinood ingeblikt. Er was voorheen wat verloop in de band: een extra gitarist (Jimmy Watkins) werd geëngageerd en bassiste Julia Ruzicka (ex-Million Dead) heeft tevens de rangen vervoegd. En ja, in november vorig jaar was er nog het eerder bloedeloze ep’tje Polymers Are Forever, waarvan enkel het titelnummer op deze plaat te vinden is. Maar het weze duidelijk: Future Of The Left, de opvolger van Mclusky, staat met zijn noise met melodie andermaal garant voor gebalde, pislinke songs.
Want Future Of The Left, dat zijn venijnig priemende synths (“Failed Olympic Bid”), alles vergruizende bassen (“Beneath The Waves An Ocean”), gitaren als bajonetten, refreinen die zich genadeloos in het geheugen kapselen (“I Am The Least Of Your Problems”) en lead vocals die weleens scherper zijn dan een versgeslepen zeis. Tel daarbij de puike hooks, het gevoel van misantropie en de surrealistische teksten vol razernij, vernuft en sarcasme op, en u snapt het plaatje.
Als vanouds wordt splijtend aangevangen met “Sheena Is A T-Shirt Salesman”, een onbehouwen punkparel die een verlengd pinksterweekend in de file richting kust met blèrend nageslacht in een bloedhete auto moeiteloos uit uw gestrest lijf keilt. Vuig en kolkend, dat zijn respectievelijk “A Guide To Men” en “Anchor” en twee nummers escaleren in een schitterende grande finale: “Robocop 4 – Fuck Off Robocop”, een ingenieus opgebouwde zenuwpees van een song (Falkous spottend als een hyperactieve hofnar over de sequelziekte van Hollywood: “Robocop 4 is in pre-production/Like Robocop 3 wasn’t bad enough/and George Lucas won’t be kicking his heels/till he makes some money from Howard the Duck”) en het epische sluitstuk “Notes On Achieving Orbit” (een song die de strijd aanbindt met de hedendaagse celebritycultus inclusief een briljante openingszin als “Where were you when Russell Brand discovered fire?”) dat zonder meer een overweldigende orkaan is.
Neen, humor is de Future Of The Left-frontman nog steeds niet verleerd (check ook het clipje van “Sheena Is A T-Shirt Salesman”, waarin een pancarte wordt opgehouden met de tekst: “This chord sequence has been shortened to fit your attention span.”). Wedden dat Falkous het verzameld werk van George Carlin, Richard Pryor, Mitch Hedberg en Billy Connolly in zijn DVD-rek staan heeft?
Maar het dient echter gezegd: Falkous en zijn handlangers hebben nog steeds geen vlekkeloos Future Of The Left-album afgeleverd. Enkele ideetjes rijden zich vast, een aantal gammele songs (“City of Exploded Children” en “Cosmo’s Ladder”) dralen net iets te lang doelloos rond en er gebeurt omzeggens niets in “Rubber Animals”. Niet echt eerlijk om te vergelijken, maar op dit album geen Mclusky-knallers van het kaliber “Lightsabre Cocksucking Blues” of “To Hell With Good Intentions”. Don’t get mad, Andy, maar zoals die drie albums van Mclusky wordt het wellicht nooit meer. Maar hé, zijn de blowjobs van uw lief na al die jaren ook nog steeds even lekker? Indien ja, stuurt u haar maar eens door naar:
