Een opmerkelijke verschuiving die recent heeft plaatsgevonden in de elektronische muziek is een steeds toenemende mate van ruis. Was veel van de elektronische muziek vroeger gekenmerkt door een haast klinische sonische perfectie zonder enige onbedoelde onzuiverheid, dan flirten veel jonge snaken vandaag openlijk met een overdadig gebruik van tape ruis en lo-fi samples.
Zowat heel de witch house hype was bijvoorbeeld gebouwd op die ruis (met bijzonder wisselvallige resultaten), maar ook elders in de experimentele hiphop en dubstep wereld doorspekken producers zoals Shlohmo hun muziek meer en meer met ruis en glitch-details. Als ironisch detail maken veel van die producers dan ook nog eens ongegeneerd gebruik van platte RnB-kenmerken. Lapalux, volgens zijn paspoort Stuart Howard uit Essex, heeft die hele ruisbeweging ter harte genomen en er zijn geluid in grote mate naar gemodelleerd, wat culmineert in zijn derde (en eerste voor Brainfeeder) ep When You’re Gone. Door echter veel meer op beats in wonky-stijl in te zetten, zijn muziek vol met glitches te stouwen en gewoon simpelweg een sterk muzikaal gevoel te hebben, weet hij zich een eigen smoelwerk aan te meten dat nogal wat van die andere ruisliefhebbers ontberen.
Al moeten we wel meteen opmerken dat Lapalux hier soms wat overijverig is geweest achter zijn laptop. Hier en daar bedelft hij zijn composities onder de kleine glitch-details, verknipte samples en zwierige geluidseffecten waardoor de essentie van de nummers wel eens wat verloren loopt. Gelukkig is dat eigenlijk maar detailkritiek, want met When You’re Gone levert hij wel een bijzonder knappe ep af die doet uitkijken naar meer.
Vanaf opener “102 Hours Of Introductions” (een titel die zijn naam gelukkig niet waar maakt) wordt de sfeer gezet en de schetslijnen afgebakend waarrond het geluid van When You’re Gone zal uitgebouwd worden: ruis, zwaar vervormde samples, verknipte vocals, zwellende synths, glitch-uitbarstingen en struikelende beats zorgen er samen voor dat de luisteraar een klein halfuur lang in een psychedelische wereld vol kleurrijke, zij het wazige muzikale taferelen kan vertoeven. Meteen na de intro volgt een eerste hoogtepunt met “Moments” waarop de Londense zangeres Py (die tevens in blitzmodus een indrukwekkend cv bij elkaar aan het zingen is in de Londense underground) een woordje mag komen meezingen. ’t Is te zeggen, haar basisvocals worden wel zwaar door de mangel gehaald door Lapalux en uiteindelijk ingebed in een diep dreunende futuristische RnB-beat die in de tweede helft helemaal opengereten wordt door een scheurende bassynth.
In “Gone” wordt een gelijkaardige techniek toegepast en wordt de basis van het nummer, waarop we ons Rihanna zelfs kunnen inbeelden als Lapalux zich wat braver zou opstellen, naar zwaardere regionen gekatapulteerd door weidse synthriffs. Elders wat minder RnB, maar de denderende synths en ontwrichtte beats blijven wel de plak zwaaien. In “Gutter Glitter” zorgt dat voor een hoogtepunt van jewelste met vervormde vocale samples en dreunende synths die door middel van goed geplaatste breaks hun impact niet missen. Minder essentieel is “Construction Deconstruction” waarin het al aangekaarte probleem van de overijverigheid komt opduiken, wat de song een minuut lang stuurloos maakt. Misschien is dat net de deconstructie uit de titel, wie weet, maar geslaagd is het helaas niet echt.
Maar al bij al dus indrukwekkend gerief, deze eersteling van Lapalux voor Brainfeeder, waarmee hij zich meteen een bescheiden eigen niche in de tsunami van nieuwe producers weet te veroveren. Als hij zich in de toekomst dan ook nog wat meer op de essentie van zijn nummers zou toeleggen in plaats van ze vol te stouwen met talloze effecten, kan hij wellicht zelfs naar de top doorstoten.
Lapalux speelt in juli op het 10 Days Off Festival dat doorgaat tijdens de Gentse Feesten in Vooruit van 13 tot 23 juli. Een exacte datum voor zijn optreden moet nog meegedeeld worden.
