En zo loopt Les Nuits Botanique 2015 stilaan op zijn einde. Voor we er zondag al dansend de stekker uittrekken op de tonen van Hot Chip, maken we ons op voor een eclectische avond vol schimmige gitaren, beklemmende beats en droompop.
Vanavond zijn er op de laatste knip enkele afzeggingen, waardoor het programma wat wijzigt. Is dat de reden dat Jam City voor een zo goed als lege rotonde aan zijn set moet beginnen? De Brit laat het alvast niet aan zijn hart komen. Eerder op het jaar bracht hij Dream A Garden uit, dat zich ver verwijderde van het brutale, industriële geluid van zijn gelauwerde debuut Classical Curves. Er werd plaatsgemaakt voor warme, wollige, delicate elektronica met zang. Bij het inzetten van “Today” blijkt wel dat er een reden is waarom hij de zang op plaat naar de achtergrond mixt: de beste zanger is hij niet. Het wordt beter wanneer de Londense producer zijn gitaar omgordt en soleert over de pulserende ritmes en dubstepbassen. Nu eens funky, dan weer kil en duister, met veel galm. De zang niet te na gesproken, brengt Jam City veertig minuutjes lang de betere elektronische grootstadsmelancholie.
De vijfentwintigjarige Stuart Howard, ofte Lapalux, groeide op in het rurale Essex, ver weg van de grootstad. Toch werd hij op jonge leeftijd opgemerkt door Fying Lotus en mag Howard zijn platen uitbrengen op FlyLo zijn label Brainfeeder. Lustmore, Lapalux zijn meest recente worp, kon ons niet helemaal overtuigen. De lust ontbrak, het album neigde te veel naar de cocktaillounge van Bonobo. Vanavond put Lapalux dan ook gretig uit zijn oudere werk. Zo zet hij de toon met het spannende”Movement I, II, III”, wat betekent: dwarse beats, vette claps, donkere bassen en sferische geluiden. Lapalux graaft dieper dan Jam City en neemt je mee in één lange, sonische stroom vol euforie en vervreemding. Huisfavoriet “Without You” komt voorbij en de manier waarop Howard flarden “Dreams” van Fleetwood Mac over zijn morsige bassen plakt, vraagt veel métier.
Na een halfuur trekken we richting Orangerie omdat Låpsley er aan haar optreden begint. Van Lapalux naar Låpsley, een kleine verandering in naam en afstand, maar muzikaal een wereld van verschil. Holly Låpsley Fletcher uit Liverpool pende als tiener liedjes neer waarbij ze zichzelf begeleidde op piano en gitaar. Tijdens haar puberteit — da’s nog niet zo gek lang geleden voor iemand die pas achttien is — raakte ze in de ban van James Blake en Ghostpoet. Van hen leerde ze dat elektronica ook warm kan zijn en dat stiltes een heel belangrijke rol kunnen spelen. Dat wordt meteen duidelijk bij opener “Brownlow”, een subtiel nummer dat alleen de broodnodige muzikale opsmuk krijgt. Låpsley’s krachtige, zuivere stem, haar inleving en haar overgave doen de rest. De tekst komt aan: “I wouldn’t say that I was always comfortable in my own skin.”
Vorig jaar speelde Låpsley haar allereerste optreden ooit op Glastonbury. Ze had toen drie dagen om zich voor te bereiden, verbaasde er iedereen en kreeg prompt een platencontract aangeboden bij XL Recordings (Adele, Radiohead, Vampire Weekend, …). Ook vanavond staat ze hier niet met de schrik van een debutantje, maar met de doorleefdheid van iemand die minstens dubbel zo oud moet zijn. Voor “Painter”, een van de mooiste nummers van de afgelopen maanden, gaat ze alleen achter de piano zitten en zorgt ze voor een nog pakkendere versie dan op plaat. “Falling Short” kan op herkenningsapplaus rekenen. De drums van het nummer zorgen voor dreiging, de piano brengt rust. Eindigen doet Låpsley met de droompop van “Station”, alweer superzuiver en erg overtuigend gezongen.
Met amper acht nummers een onuitwisbare indruk nalaten, dat voorspelt veel moois voor Låpsley. We herinneren ons dat CHVRCHES (2013) en Jungle (2014) dat op dit podium ook deden tijdens de voorbije edities van Les Nuits. Zij verkopen inmiddels moeiteloos AB’s uit en staan steeds hoger op de festivalaffiches. Onze kop eraf als het voor Låpsley niet minstens even snel zal gaan.
