Spawn of Possession :: Incurso

‘Incurso’ is Spawn of Possession’s debuut voor Relapse Records
en de eerste nieuwe telg na meer dan vijf jaar stilte. Bijzonder
productief mogen we de band niet noemen. Sinds hun ontstaan in 1997
kunnen ze slechts drie volwaardige albums op hun cv schrijven,
telkens met een gapend gat van enkele jaren tussen de
releasedatums. Volgens de platenmaatschappij ligt dit vooral de
vele bezettingswisselingen. Oorspronkelijk was Spawn of Possession
immers gehuisvest in Zweden, maar ondertussen vormen ze een
allegaartje van Europeanen. Het gros van de bandleden is ingepikt
van Necrophagist of van Obscura, beiden
Duitse formaties die zich eveneens specialiseren in het
doodsmetaal.

Het geluid van Spawn of Possession is doorheen de jaren en
personeelswissels wonder boven wonder vrij stabiel gebleven. Hun
aanpak heeft hen in 2004 zelfs een plaats als support
opgeleverd voor Cannibal Corpse’s Europese tournee. En hoewel
Cannibal Corpse altijd wel populairder zal blijven, klinkt de
muziek van Spawn of Possession stukken diverser. De brutaliteit,
evenals de zware basgitaar en dubbele basdrum, delen ze met de
Amerikaanse deathgiganten.

Het grote verschil met de old school aanpak zit ‘m
echter in de songstructuren die niet erg conventioneel in elkaar
zitten. Elk nummer bulkt van de tempowissels en verassende uithalen
die elke luttele seconde worden ingelast. Een ander opvallend
kenmerk is de gitaar die kundig in de hand ligt en om de paar
tellen bruut, melodieus, jankend, solerend of ritmisch klinkt. Ook
gebruiken ze veel arrangementen voor twin-gitaren. Alles is
mogelijk zolang het zes-snarige instrument maar geen ondersteunende
rol hoeft te spelen.

De eigenzinnige elementen die ‘Incurso’ zijn eigen smoelwerk
bezorgen, zijn spijtig genoeg soms te vergelijken met te veel zout
in je soep. Zonder kruiding en opsmuk zou het geheel flets smaken,
maar te veel maakt het oneetbaar. De plaat loopt over van de goede
ideeën die echter graag wat spaarzamer – vooral minder snel na
elkaar – gebruikt mochten worden. Nu is de experimenteerdrift net
iets te ver doorgeslagen om de draad niet regelmatig kwijt te
raken. De duur van de nummers (gemiddeld een minuut of zes) doet er
evenmin goed aan.

Gelukkig verhelpen meerdere luisterbeurten het euvel
grotendeels. Elke keer openbaart ‘Incurso’ zich iets meer en
snappen we het opzet een tikkeltje beter. Het blijft een zware
brok, waarvan ‘The Evangelist’ de kroon spant met zijn meer dan
negen minuten razendsnel gebeuk en schizofreen gekronkel. Maar
bijvoorbeeld ‘Spiritual Deception’ dringt na een keer of vier wel
door. Hier zit de balans tussen experimenteerdrift en een
duidelijke lijn behouden volledig goed, wat voor een bijzonder
fijne song zorgt.

Het spreekt voor zich dat ‘Incurso’ geen plaatje is om
verstrooid in de cd-speler van de auto te duwen als
achtergrondriedel, noch om hier en daar een fragmentje van mee te
pikken. De beste methode lijkt ons ernaar te luisteren – bij
voorkeur met hoofdtelefoon – op de concentratiepiek van de dag.
Even doorbijten en geduld oefenen loont uiteindelijk voor het
grootste deel, zeker voor wie oren heeft die gedrild zijn op
technische death metal. Hoe dan ook zou het vernieuwende van Spawn
of Possession een groter publiek moeten kunnen aanspreken dan nu
het geval is, zelfs met de overdosering van alle bokkensprongen in
de nummers die voor ons een licht struikelblok vormen.

http://www.myspace.com/spawnofpossession

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vier × een =