Stangala :: Boued Tousek Hag Traou Mat All

Solitude Productions / Metalhit, 2011

Beste lezer, laat me u vertellen wat mij enkele weken
geleden overkwam. Zoals vaak zat ik ‘s avonds na de werkdag,
onderuitgezakt in mijn tweedehandse fauteuil, op halve kracht het
internet af te surfen, voor u op zoek naar interessante bandjes om
deze pagina’s te vullen. Onder het genot van een stevig glas
ongefilterd natuurbier en wat overgebleven cake van een
verjaardagsfeestje, ging het van soundcloud naar bandcamp-pagina,
naar tumblr-log, naar wordpress-blog, onderwijl steeds nieuwe
muziek proberend.

Niks bleef echter hangen tot ik begon te luisteren naar iets dat
mijn interesse had gewekt, omdat de omschrijving gewag maakte van
doom, druïden en Bretoense folklore. Ik hou namelijk wel van
Bretagne, dat Keltische schiereiland dat mystiek ademt uit al zijn
poriën en waar steeds één dorpje weerstand biedt tegen de Romeinse
overweldiger. Ik nam nog een flinke slok en mijn cursor
beroerde de playknop van de bandcamp-widget.

De gruizige riffs en etherische gezangen vermengden zich
dadelijk met het bio-alcoholische waas in mijn hoofd, en dat voelde
lekker. Ik verstond geen kneit van dat Keltisch, maar de
taal van de riff is universeel en die spraken ze vloeiend in opener
‘Doom Rock Glazik’. Al snel werden de tonen nog wat zwaarder en de
atmosfeer nog beklemmender. Ik zakte onderuit en liet mijn ogen tot
spleetstand dichtvallen.

De volgende slok uit mijn glas liet op mijn lippen een
onverwachte sensatie van hout na. Alsof ik uit een handgesneden
bierpul aan het drinken was. Gek, misschien niet goed afgewassen?
Mijn pc-scherm vertoonde steeds meer kleurschakeringen, paarse en
groene, vlekken en spiralen vertroebelden het beeld. De muziek
bleef gelukkig doorgaan en tot mijn verrassing weerklonk daar plots
een doedelzak. Het pijpinstrument wist zich kermend en joelend
verbazend goed te positioneren tussen al die zwaar ademende
gitaarpartijen. Ik spitste mijn oren maar viel bijna van mijn
stoel.

Op mijn werktafel stonden plotseling een stuk of tien
kaboutertjes een rondedans te doen. Dit was te gek, dat bier steeg
naar mijn kop en die cake moest ook wel louche zijn. Maar de
penetrante bosgeur in de kamer zou daar ook wel iets mee te maken
hebben. Die kleine olijkerds bleven wel ter plekke en stonden arm
in arm wat rond mijn toetsenbord te huppelen. Hun dans werd steeds
vuriger en vuriger.

Tijdens het vierde nummer, ‘Sorcerezed’, tolden die puntmutsen
in bezeten extase rond tegen elkaar en alles op mijn bureau. Van
het ene akkoord op het andere vielen ze echter stil en knielden ze
op mijn tafelblad, gezicht naar onder en alle trillende mutspunten
naar elkaar gericht. Gillend wilde ik naar de badkamer lopen voor
een koude douche en een vroeg bed, maar als betoverd bleef ik in
mijn zetel zitten.

Het vervolg is nog ongelofelijker. Uit de papierlade van mijn
printer schreed plots een mini-gedaante, gehuld in een gewaad.
Zelfbewust maar ongehaast nam de dwergdruïde plaats in het midden
van de kabouterkring en begon zijn sermoen op de tonen van het
waanzinnige ‘Deus Bars An’.

De kabouters bleven onbeweeglijk tot het einde, tot ze ineens op
hun voetjes sprongen en achteruit deinsden. Hun voorganger maakte
wat handgebaren en plots schoten tussen de a en de p allemaal
paddenstoelen uit mijn toetsenbord. De kabouters schoten naar voor,
graaiden alle zwammen mee en de hele meute verdween in mijn
printer. Ik bleef achter, onbeweeglijk, gedesoriënteerd, paranoïde.
De zwaar groovende psychedelica van ‘Boued Tousek Hag
Traou Mat All’ gaf een beetje houvast om me geleidelijk aan los te
maken van deze bovennatuurlijke ervaring.

Stangala, zo bleek, was het trio dat verantwoordelijk is voor
deze wonderlijke combinatie van klassieke doom, psychedelica en
folklore. Wie of wat verantwoordelijk was voor het schouwspel rond
mijn toetsenbord heb ik nog niet kunnen achterhalen. Later heb ik
tijdens klaarlichte dag en op een bloednuchter moment kunnen
vaststellen dat dit zo’n plaat is die steeds dieper onder je vel
kruipt en steeds nieuwe horizonten prijsgeeft.

De synergie van stijlen is nagenoeg perfect, de band speelt met
ongelofelijk veel flair en de sound is alles wat je maar kan wensen
van een retro-heavy-psych-elpee. Om het allemaal af te
ronden wordt er op gepaste momenten nog een obscuur Frans
filmsampletje ingesmeten, om ook dat warme gevoel van rode wijn en
camembert in je buik mee te geven.

Ik zou dit album nog een paar alinea’s lang kunnen aanprijzen
aan de stoners en rockers die onze site lezen, maar dat is nergens
voor nodig. Volg gewoon de links onderaan en laat je onderdompelen
in de frisse sound van het oer-Bretagne. Voor de anderen zal het
allicht allemaal te zwaar, te weird of te langdradig
klinken, maar dat is hun probleem.

http://stangala.bandcamp.com/

http://www.reverbnation.com/stangala

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

veertien − 13 =