Corrosion Of Conformity :: Corrosion Of Conformity

Corrosion Of Conformity (ofwel C.O.C.) is terug met een luide knal. De titelloze plaat bewijst dat de legendarische crossoverband nog steeds geweldig kan ass kicken, en dat zonder Pepper Keenan.

Herinnert u zich nog de basaudities in de Metallica-documentaire Some Kind Of Monster? Ook toenmalig C.O.C.- en Down-gitarist Keenan ambieerde een postje in ’s werelds grootste metalband. Thank God dat de stonergitarist nooit aangenomen is bij het miljonairsclubje en hij zijn creativiteit de vrije loop liet in superband Down. De charismatische gitarist was zelf sinds 1989 actief bij C.O.C., de crossovermetalband rond gitarist Woody Weatherman, bassist Mike Dean en drummer Reed Mullin. Met Eye For An Eye en Animosity had de band uit North Carolina al halfweg de jaren tachtig een legendarische status bereikt.

Met Keenan als nieuw uithangbord zette C.O.C. de transitie in van hardcore punk naar heavy metal, voor het eerst te horen op Blind (1991). C.O.C. ging resoluut voor gepeperde, vurige metal, maar bleef het levende voorbeeld van een crossoverband. Op America’s Volume Dealer uit 2000 bijvoorbeeld hoor je een perfecte mix van Amerikaanse hardrock, heavy blues en thrash metal. Wie "Diablo Blvd", het nummer waarnaar Alex Agnew zijn hobbybandje noemde, uit het hoofd kan mee schreeuwen, zal dat beamen.

Verdween C.O.C. in een ver verleden immer achter de brede rug van Pantera, dan trappelt de band vandaag nog steeds op de achtergrond, zeker in een metalscene waar hippe maar geniale namen als Lamb Of God, Down en Mastodon alle mainstreamaandacht opslorpen. En eerlijk is eerlijk: zonder Keenan oogt C.O.C. tegenwoordig een beetje gehandicapt en bovendien had hij nooit geniale gekken als Phil Anselmo, Kirk Windstein of Jimmy Bower in zijn gelederen.

C.O.C. mag dan altijd het kleine broertje van Down blijven, van een Aldi-versie van de stonergrootheid is geen sprake, wel integendeel. Vooral de eerste nummers van deze plaat hebben de zwaar rokende blues en obscure teksten van Black Sabbath en baden in zuiderse Lynyrd Skynyrd-grooves. Sommige stukjes scheuren en snerpen zelfs als de oude Metallica. Vooral "Leeches" rockt als de beesten. En "The Doom" is dan weer bijna pure stonerrock.

In het intermezzo "El Lamento De Las Cabras" — letterlijk een verplicht nummertje — denk je meteen aan een hels brandende zon, een eindeloze woestijn en heel veel marihuana. De kurkdroge productie zet hier het bedwelmende sfeertje extra kracht bij. Maar er is ook een keerzijde aan het bescheiden, ouderwetse eighties geluid op Corrosion Of Comformity. Wanneer de monumentale C.O.C.-riffs van weleer ontbreken, kabbelt het album tijdens de eerste luisterbeurt minutenlang onopvallend voort. Dat mankement is het grootst in "Your Tomorrow" en "Rat City".

In zulke nummers is het slappe gitaarspel van Weatherman het grootste pijnpunt. Maar het zijn allerminst ondermaatse songs. Er passeren genoeg woeste drumpassages en vooral krachtige en melancholische refreinen om naar de repeatknop te tasten. Luister maar eens naar de verdomd groovy meezinger "Weaving Spiders Come Not Here", een nummer met een bijna even grote epiek als Metallica ten tijde van Load.

Als er een ding is dat je niet moet zoeken op Corrosion Of Conformity, dan is het één moderne invloed. Dit album is een pretentieloze oefening in nostalgie, een beestige comebackplaat én een meer dan een geslaagde opwarming voor de aankomende Down IV.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

15 + 2 =