Heeft u ook moeite om al die jonge popmokkels uit elkaar te houden? Gemeen als we zijn, kegelen we hier Kate Wax recht tussen Kate Nash, Kate Ryan, Katie Melua, Katy B en Kato in. Al is de kans dat u haar muziek met die van de voornoemde zangeressen zou verwarren, eerder klein. Kate Wax is namelijk de zonderling, de zwarte zwaan die ’s nachts plots opduikt en dan alleen maar lijkt te zijn verdwenen.
De Tibetaans-Zwitserse Kate Wax bracht zes jaar geleden al een eerste album uit, maar zag haar carrière pas echt gelanceerd toen ze recentelijk James Holden ontmoette. Hij zocht samen met Wax een eigen muzikale identiteit en biedt haar nu de mogelijkheid om Dust Collision uit te brengen op zijn trendy label Border Community. Holden verzorgde bovendien de mix voor dit album. Verwacht je echter niet aan de typische Border Community-beats, maar eerder aan Fever Ray verwante spookachtige vertel-ektronica.
Dust Collision komt maar moeilijk op gang. De koortsachtige synths van opener “I Knit You” vormen nochtans een veelbelovend begin en doen je plaatsnemen op het puntje van je stoel, maar wanneer het doek vervolgens valt en het spektakel je zou moeten wegblazen, volgt een makke vertoning. “Dancing On Your Scalp” en “Human Twin” zijn slaapverwekkende vertellingen die niet boeien, laat staan beklijven. Pas bij het vierde nummer, “Archetype”, heeft Wax onze aandacht opnieuw vast, door de dreigende parlando die mooi ondersteund wordt door de onheilspellende elektronica. Al krijgen we er — om Sergio Herman even te quoten — nog steeds geen stijve lul van.
De tweede helft van het album biedt wel wat beterschap. Enkele nummers laten horen welke richting het duo kunnen inslaan om helemaal te slagen; één waar stilte en verleiding elkaar voortdurend uitdagen. Zo opent “For A Shadow” met enkele groezelige gitaaraanslagen die Kate bezweert met haar etherische zang, en James pareert met slechts enkele goed gemikte beats. “Enjoy The Silence”, gebiedt Wax vervolgens in het kale “Maze Rider”, alvorens de mechanische beats invallen. Het nummer doet denken aan een maagdelijke Alison “VV” Mosshart van The Kills.
Je voélt dat er talent aanwezig is, maar tegelijk blijft het allemaal te weinig aan de ribben plakken. Wax en Holden moeten elkaar nog beter vinden, en net als bij een echt koppel zal het erop aan komen om te zoeken naar een resultaat dat de som der delen overstijgt. De grootste uitdaging ligt erin om een geluid te vinden dat minder gekunsteld klinkt. Want je hoort dat Dust Collision een moeilijke bevalling was, die verschillende malen tussen Genève en Londen gependeld heeft, wat het spontane heeft aangetast.
Of misschien moet Kate Wax zich meer durven overgeven aan Holden? Slechts hier en daar, zoals doorheen de donkere synthpoptonen van “Echoes And The Light”, hoor je dat Holden zich volledig mocht laten gaan, wat resulteert in de betere momenten van de plaat. Opmerkelijk is ook dat de remixen die de Brit onlangs op de wereld losliet, het niveau van de originelen met gemak overstijgen. Indien u ons niet gelooft, op het wereldwijde web maar eens op zoek naar de Holden Woolly Beast Edit van “Holy Beast”.
Op Border Community worden slechts met mondjesmaat albums uitgebracht, de selectie gebeurt dan ook erg zorgvuldig. Met Kate Wax haalde het label een opmerkelijk talent in huis dat ontegensprekelijk een aanvulling vormt op de catalogus. Toch zal er de komende jaren nog flink moeten geschaafd worden, want Dust Collision zit weliswaar vol goede ideeën, maar de uitwerking ervan is absoluut nog voor verbetering vatbaar.
