Clams Casino :: Instrumental Mixtape

Self-released/Type, 2011

‘Motivation’ (oorspronkelijk van Lil B) gaat van start als een
duistere witch house-dreun. Een kreunende, donkere stem voorspelt
onheil, al is dat alleen maar de misleidende voorbode van een
bataljon knarsetandende hiphopbeats die, onder begeleiding van
gewarpte r’n’b-vocalen, naar een verpulverende climax
worden geleid waarin een retrofuturistische synthesizer zich op
glorieuze wijze binnen de melodie perst. We zijn twee minuten ver
in de zelf uitgebrachte mixtape van Clams Casino (later nog op
vinyl geperst door Type) en onze broek zit al vol. Het bedrieglijk
simpel getitelde ‘Instrumental Mixtape’ is ook voor de overige 40
minuten een verpletterende mengeling van industriële drone,
extatische clubmuziek en stonede hiphop. Keihard door de
speakers laten loeien is een must.

‘Realist Alive’ klinkt als de bewerking van één van de meer
dansbare – nu ja – tracks op How To Dress
Well
-debuut ‘Love Remains’ (denk bijvoorbeeld aan ‘You Won’t
Need Me Where I’m Going’), maar dan amped up om de ruimte
van een undergroundclub te vullen. Er is een gelijkaardige
droefheid te horen als op het werk van Tom Krell, maar dan groter,
theatraler. Mike Volpe – de man achter Clams Casino – is een kei in
het evoceren van een soort glorieuze tristesse. Of hij nu nummers
van Lil B (luister vooral eens naar de machtige internethit ‘I’m
God’, die volgens Volpe niet op deze mixtape paste), Björk (‘Illest Alive’)
dan wel Adele
(het onherkenbare ‘Realist Alive’) door zijn mangel haalt, het
resultaat klinkt steevast als gedrogeerde hiphop met rabiës. ‘The
World Needs Change’ heeft dan weer iets weg van het door Jamie xx bewerkte
materiaal van Gil Scott-Herons laatste lp, zij het donkerder,
zangeriger, drukkender. Wij zijn fan.

Je zou het misschien niet zeggen, maar ‘Instrumental Mixtape’ is
verdorie ook een verrassend emotionele trip. In tegenstelling tot
een innovatieve collega-hiphopproducer als AraabMuzik, werkt hij
zich geen weg naar de dichtstbijzijnde discotheek, al zijn de beats
die hij uit zijn gesjeesde koker laat rollen toch ook wel weer
dansbaar. Uit loops, een aardedonkere sfeerschepping, exquis
gekozen samples en bakken industriële noise die vaak weggelopen
lijken uit een Demdike Stare-album,
haalt hij een soort digitale melancholie die nog geen
klein beetje herinnert aan Burials meesterwerk uit 2007, ‘Untrue‘, een plaat
die nog steeds gigantisch invloedrijk blijkt. Dit is een mixtape
die je van het ene emotionele vat in het andere smijt, al gaat het
steevast (in tegenstelling tot Balam Acab, die wel
zekere muzikale gelijkenissen vertoont, en The Caretaker) om
machinale melancholie. Net als Vangelis’ werk voor ‘Blade Runner’
lijkt dit wel de soundtrack bij een industrieel of
hoogtechnologisch tranendal.

Andere referentiepunten zijn Holy Other, James Blake,
Oneohtrix Point Never (vooral hun nieuwste, het meesterlijke
‘Replica’), Rustie en Baths, wiens ‘Cerulean’ beschouwd kan worden
als de Prozac voor Clams Casino’s ultraduistere bonkers.
Het is fascinerend om te horen hoe een album dat niet eens een
album is, zowel op emotioneel niveau als op gebied van productie
compleet weet te overtuigen. Mike Volpe overstijgt op die manier de
hippe referenties die hem verankeren in 2011. ‘Instrumental
Mixtape’ doet iets nieuws voor zowel hiphop als
undergroundelektronica en zou zodoende wel eens een blijver kunnen
zijn. ‘t Is in ieder geval één van de elektronische platen van het
jaar, knal op het middelpunt van meeslepend en experimenteel.

http://soundcloud.com/clammyclams

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vier × 5 =