Simple Simon

Onze wenkbrauwen voelden een onweerstaanbare drang tot fronsen
toen we vernamen dat er een komedie over een jongen met het
syndroom van Asperger onze richting uitkwam. We kunnen ons eerlijk
gezegd lolligere zaken voorstellen dan een tiener, die gespeend van
sociale vaardigheden, de wereld rondom hem probeert te vatten. Geef
ons maar een bowlende, blowende Dude, die de ene
hilarische oneliner na de andere op de kijker afvuurt of
een stuntelende Buster Keaton. Toegegeven: ‘Mary and Max’ – over de
ietwat bizarre correspondentie tussen een autistische New Yorker en
een naïef, ongelukkig Australisch meisje – deed onze mondhoeken
meermaals omhoog schieten. En ook Dustin Hoffman’s personage in
‘Rain Man’ werkte regelmatig op de lachspieren. Toch lijkt het een
uitdaging om een lichtvoetige, laat staan grappige, film te maken
over een menselijke aandoening die, laat ons eerlijk zijn, slechts
weinigen tot lachen aanzet. Het moet zijn dat Zweeds regisseur
Andreas Öhman voorzien is van een flink stel kloten en dito
vaardigheden, getuige het feit dat zijn debuutfilm ‘Simple Simon’
tijdens de Oscars Zweden mag representeren in de categorie Best
Foreign Film. Als we echter de chauvinist in onszelf de overhand
mogen laten nemen, moeten we concluderen dat Simple Simon in
vergelijking met onze sublieme inzending ‘Rundskop’ wat licht zal
uitvallen. Maar dit geheel terzijde.

Het verhaal van ‘Simple Simon’ is euhm … heel simpel. Simon
heeft het Aspergersyndroom, een aandoening die het voor hem
onmogelijk maakt om om te gaan met chaos. Aangezien zijn broer Sam
de nodige structuur kan bieden, verkiest Simon hem als huisgenoot
boven zijn overstuurde ouders. Probleem is echter dat Sams vriendin
Frida niet uit het juiste hout is gesneden om de noodzaak en charme
van Simons obsessief geordende wereld in te zien. De ménage à
trois
bereikt dan ook zijn dieptepunt wanneer Simon iets te
enthousiast de slaapkamer van de twee – op dat moment actieve –
tortelduifjes binnenloopt met de urgente boodschap dat het
toiletpapier op is. Voor Frida is de spreekwoordelijke druppel
bereikt. Sam ziet zijn levensgezellin vertrekken en dompelt zich
onder in een mistroostige chaos die eigen is aan LDVD-lijders.
Simon wordt aan zijn lot overgelaten en ziet maar één oplossing om
zijn methodische leventje terug te krijgen: een plaatsvervanger
zoeken voor Frida.

De openingsgeneriek, bevolkt met vrolijke popdeuntjes, maakt al
snel duidelijk dat het hier inderdaad niet om een van dramatisch
snerpende vioolmuziek voorzien drama gaat. ‘Simple Simon’ is,
ondanks zijn thema, vrij luchtig. Regisseur Öhman geeft het
Aspergeruniversum van Simon middels een komische toon vorm, wat
‘Simple Simon’ toegankelijk maakt voor een breed publiek. Bovendien
is het zorgvuldig gestructureerde wereldje van Simon met veel oog
voor detail gefabriceerd. Zo zijn er de op smileys
gelijkende gezichtjes die Simon als hulpmiddel gebruikt om de
emoties van mensen in de te schatten en die in het straatbeeld
opduiken naast de gezichten van voorbijgangers. Simons eigen
gezicht vertoont doorheen de gehele film echter, zoals het een
asperger betaamt, geen enkele emotie. Ook het schema dat Simon
seconde per seconde moet opvolgen om vat te krijgen op de
verwarrende wereld rondom hem geeft een secuur beeld van het
universum zoals het bekeken wordt door een autistische bril. Om
maar enkele voorbeelden te geven: om zeven uur stipt gaat de wekker
af en stapt Simon gezwind uit bed om vervolgens exact om vijf over
zeven een douche te nemen, ongeacht of er iemand onder staat. Dit
helse tijdsschema gaat de hele dag door om een vlot verloop
mogelijk te maken. Kortom, te laat komen, staat gelijk aan een
wereld vol chaos en een schema dat niet meer rendeert. Maar niet
enkel tijd neemt een centrale plaats in zijn leven in. Ook cirkels
hebben een belangrijke functie omdat ze constant zijn, terwijl
mensen complex en moeilijk te begrijpen zijn. Grappig genoeg uit
deze vreemde voorkeur zich visueel in ronde meubels, ronde schema’s
en rond … eten. En last but not least, niemand, maar dan
ook niemand moet het in zijn hoofd halen om Simon aan te raken,
zoals zijn charmante badge – “raak me niet aan, ik heb Asperger” –
duidelijk maakt.

Tijdens de proloog – waarin Simon in een baan rond de aarde
zweeft – wordt reeds zichtbaar dat hij liever in het heelal zou
willen leven, waar misverstanden volgens hem uit den boze zijn en
er voor chaos geen ruimte is. In outer space bestaan er
immers geen emoties en geen emoties wil zeggen… inderdaad, geen
problemen. Wanneer het Simon te veel wordt verschanst hij zich dan
ook in zijn ruimtetuig – een veredeld droogtrommel – om een
perspectief op de aarde te krijgen. Met andere woorden voelt Simon
zich als een buitenaards wezen dat met behulp van de juiste
wiskundige vergelijkingen de balans kan bewaren.

Het mag duidelijk zijn dat er diep is nagedacht over de manier
waarop Simons leefwereld wordt weergegeven. Toch kunnen we ons niet
van de indruk ontdoen dat Simple Simon eerder een alleraardige
kinderfilm is dan een voldragen relaas over een ietwat vreemde
tiener. Bovendien is het verhaal bij momenten te clichématig en –
zoals Simons wereldbeeld zelf – voorspelbaar. De in aanmerking
komende love intrest zien we bijvoorbeeld al van mijlenver
afkomen.

Hoewel we niet onverdeeld enthousiast zijn over ‘Simple Simon’,
verscheen er toch af en toe een bescheiden glimlach op ons gelaat
bij het aanschouwen van de kleurrijke en vrolijke feel good
movie
. Simpele, romantische zielen als we zijn, kunnen we niet
anders dan hopen dat alles goed komt met Simon en de zijnen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

1 × 5 =