Beste agent, op de bekeuring die u me recentelijk stuurde liet u me de mogelijkheid verzachtende omstandigheden te pleiten. Welaan, dan. Ik geef toe: ik reed te snel. Maar ik kon er niets aan doen. Echt niet.
Ik moet nu eenmaal platen bespreken, en geen betere plaats om die te beluisteren dan in de auto; onderweg van hot naar her, of in dit geval: van Antwerpen naar Leuven, op een donkere zaterdagnacht. Dat ik dat wat sneller heb gedaan dan algemeen aanvaard, dient dus volledig op conto van de heer Paul Wolinski — hieronder Polinski genaamd — geschreven te worden. Hij is begonnen.
Ziet u, dit kwart van het Sheffieldse combo 65DaysOfStatic (u kent hem van de concerten als de magere met zijn gekke dansjes op de vierkante centimeter links vooraan) heeft een plaat uitgebracht die er om smeekt in de auto te worden getest: één en al jachtige synths en voortjakkerende beats. Maar een mens gaat er rapper van rijden dan is toegestaan, dat is waar. Wat doe je er aan?
Neem nu de stuiterende beat van “Kressyda”, dat galmaccent dat elke keer weer valt, en dan die trancy toetsen die de boel gaandeweg overnemen. Zou u dan niet als vanzelf het gaspedaal wat dieper indrukken? Hoor hoe “Stitches” vooruit stuwt met golven synths en vocals (jawel!); niet op zoek naar een climax, maar wel onstuitbaar opbouwend tot het lijkt weg te sterven. Hoezo geen builds & drops? “Tangents” pikt met een pianoloopje in waar “Stitches” wegdeemstert om dan te versnellen tot een explosie van beats en noise.
Diep gaat het allemaal niet, daar heeft u ook alweer gelijk in. Maar luister in dat laatste nummer naar de melodie die onderhuids de boel recht blijft houden, precies zoals dat met “Tiger Girl” op 65DaysOfStatics We Were Exploding Anyway ook het geval was. Trance-achtige motieven mogen het halverwege even overnemen, maar dan is daar weer die melodie. Altijd zijn er melodieën. In “1985 Quest” of afsluiter “awalzoflight” — één en al piano en strijkers — zelfs hele mooie.
“Boenk“, zou ik het niet noemen, beste agent. U zult merken dat het allemaal toch iets ingewikkelder in elkaar steekt dan wat de gemiddelde platenruiter op uw weekendse uitjes naar de Carré draait; daarvoor wisselen de tempo’s in “Kressyda” te onverhoeds, wordt de aandacht van de luisteraar al te vaak opgeëist door weer dat ene detail,… En vlakaf: er op dansen gáát eigenlijk niet, dit is bedoeld om te luisteren. Of langs de A12 te scheuren.
Dus ziet u? Ik kón echt niet anders.
