Melvins :: Sugar Daddy Live

Een stuk of twintig studio-albums, vier dozijn singles, een handvol compilaties en een tiental EP’s en liveplaten. Zat er nu echt nog iemand te wachten op een zoveelste concertregistratie van The Melvins? Waarschijnlijk niet, het legertje trouwe fans met een gezonde cash flow even buiten beschouwing gelaten. Anderzijds: waarom zou je een goed album niet uitbrengen als je de balans zo een beetje kan rechttrekken?

Melvinsfans weten natuurlijk wat ze aan hun helden hebben: meer dan een invloedrijke band die op tijd en stond een nieuwe formuleplaat op de markt gooit. Er zijn ook het eigenzinnige artwork van de releases, de humor, de onvoorspelbare concerten, de merkwaardige covers en experimentele uitstappen die zelfs de fanatiekelingen tot wanhoop drijven. We kennen heel wat mensen die weg zijn van de band, maar voorlopig is er geen enkele die zal toegeven een aanhanger te zijn van het volledige oeuvre. Daarvoor is het te tegendraads, divers en, met wat slechte wil, ongelijk van kwaliteit.

Sinds de uitbreiding naar een kwartet met twee drummers van een vijftal jaar geleden lijkt de band enkel aan stabiliteit gewonnen te hebben, al leidde het op The Bride Screamed Murder (2010) tot het zwakste album in jaren. Sugar Daddy Live gaat vooraf aan dat hoofdstuk, omdat de concertregistratie ergens rond de release van Nude With Boots (2008) gebeurd moet zijn. De set wordt gedomineerd door de rechttoe-rechtaan rock (nu ja, naar hun normen) van die plaat en voorganger (A) Senile Animal (2006), terwijl de waanzin al bij al nog onder controle gehouden wordt.

Natuurlijk blijft het ook een excentrieke band die verder gaat dan die XL-afro van King Buzzo. Je krijgt telkens die talloze vreemde drumroffels, die songs in- en uitgeleide doen, de onverwacht geplaatste breaks en corpulente riffs, de verrassend catchy zanglijnen en de theatrale samenzang. Opener “Nude With Boots” heeft het allemaal in huis, met z’n lange instrumentale intro, de precieze uitvoering, de uit volle borst gezongen onzin die rechtstreeks uit een geschifte musical lijkt te komen. Weinig bands die zo bedreven de grens van de kitsch en auditieve oorveeg bewandelen.

Met een luik dat gewijd is aan Nude With Boots en eentje aan (A) Senile Animal is dit naar Melvinsnormen dus een vrij toegankelijke bedoening en valt op dat de songs van het eerdere album ofwel net iets langer blijven hangen of gewoonweg een pak bronstiger uit de startblokken schieten. Het integraal uit (A) Senile Animal overgenomen turbotrio “Rat Faced Granny”, “The Hawk” en “You’ve Never Been Right” is het soort materiaal dat live voor een onwaarschijnlijke oplawaai kan zorgen. Deze ongepolijste opname laat horen dat de nekspieren het die avond zwaar te verduren kregen.

Natuurlijk valt er ook wat te rapen voor de old school fans, met een geslaagde versie van “Tipping The Lion” (uit Stag) en vooral “Eyes Flys” uit debuut Gluey Porch Treatments (intussen ook al vijfentwintig jaar oud!). Vormde de song op Colossus Of Destiny nog aanleiding om een uur over de rooie te gaan, dan blijft het hier met een gezellige negen minuten nog binnen de perken. Tot slot werd het publiek nog getrakteerd op een vocaal gebracht “Star Spangled Banner”. Een uitgelezen kans om snel even naar het toilet te rennen, want afsluiten gebeurde met een excentrieke versie van bandklassieker “Boris”, die bewijst dat ze de monsterkruipers nog steeds in de vingers hebben.

Was Sugar Daddy Live eigenlijk nodig? Nee, zeker niet. De Melvinsdiscografie kan zonder probleem een kwart verkleind worden zonder essentiële dingen te missen. Maar natuurlijk is dit wel een goeie plaat, die liet horen waar de band anno 2008 stond en die de nog wat wrange nasmaak van The Bride Screamed Murder deed verdwijnen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

twintig − dertien =