Thee Oh Sees :: Castlemania

Op het moment dat ondergetekende deze recensie schrijft, heeft Thee Oh Sees alweer bijna een nieuwe plaat uit. Niet omdat wij traag zijn, maar gewoon omdat de psychedelische rockgroep tegen een hels tempo platen blijft schijten. Met Castlemania gaat het combo naar goede gewoonte weer verschillende richtingen tegelijkertijd uit, waardoor je eigenlijk kop noch staart krijgt aan de bedoelingen van de Californische rockgroep.

Is het toeval dat Thee Oh Sees net als The Brian Jonestown Massacre uit Californië komt? Waarschijnlijk niet, want de smeltkroes van etnische groepen zal wel een gunstige invloed hebben op het muzikale klimaat. Thee Oh Sees’ nieuwe plaat Castlemania zal dat cliché over Calfornië in ieder geval niet ontkrachten, want waar de plaat met “I Need Seed” nog heel veel doet denken aan de avant garde van The Residents, daar kiest het combo met “Corprophagist (A Bath Perhaps)” alweer voor de warme klank van houtblazers, terwijl het nummer op gebied van zang weer een stuk toegankelijker klinkt. Het bewijst dat er op de muziek van Thee Oh Sees nog altijd heel moeilijk vat te krijgen is.

Werden de harde nummers van de vorige platen van Thee Oh Sees nogal eens vergeleken met Ministry? Op Castlemania valt hier in ieder geval geen spoor meer van te bekennen, want met een nummer als “Corrupted Coffin” lijkt het combo er eerder op uit om het avantgardistische The Residents in raarheid te overtreffen. Niet dat wij hier echt verrast over zijn, want wij zijn er intussen al gewoon aan geworden om Thee Oh Sees hoeken van 180 ° te zien maken. Wat Thee Oh Sees echter van soortgelijke groepen onderscheidt, is dat hij niet als een andere groep gaat klinken, maar gewoon klinkt alsof hij nooit iets anders gedaan heeft. Het geluid van de groep is namelijk zo rijk dat het combo zich niet in degelijke experimenten hoeft te verliezen, maar zelfs nog kan beslissen om dat geluid in willekeurige richting verder uit te breiden.

Toch is het niet slecht op te letten met overdaad. Na “Corrupted Coffin” ontaardt Castlemania namelijk meermaals in jazzy noise en hoewel de Talking Heads-achtige vocals in nummers als “The Whipping Continues” en “AA Warm Breeze” soelaas bieden, is het vaak moeilijk om bij de les te blijven. Dat was met het eenvoudigere Help en het bondigere Warm Slime niet zo. Omdat Thee Oh Sees toch al heel wat platen uitbrengt, zien wij eigenlijk niet goed in waarom het combo zoveel op één plaat probeert te vertellen.

Dat Castlemania niet de ideale plaat is om Thee Oh Sees mee te leren kennen, wil gelukkig echter nog niet zeggen dat het album niet loont. Voor wie platen als Help en Warm Slime reeds achter de kiezen heeft, is het namelijk ongetwijfeld wel eens interessant om met de beheerste vrouwenstemmen van “I Won’t Hurt You” een nieuwe versie van Thee Oh Sees te horen. Hetzelfde geldt voor het slotnummer “What Are We Craving?” waarin u Thee Oh Sees te horen krijgt zoals de groep zou klinken met Nico van The Velvet Underground als zangeres.

Een hele boterham dus en dat maakt dat Castlemania niet het soort plaat is dat bij iedereen eenzelfde impact zal hebben. Wie reeds met het werk van Thee Oh Sees vertrouwd is, kan met Castlemania namelijk lekker verder afdalen in hun onderwereld, terwijl de drempel voor een eventueel nieuw publiek waarschijnlijk net iets te hoog ligt. Tegelijkertijd een mooie verrijking en een gemiste kans dus, hoewel men natuurlijk nog altijd de bedenking kan maken dat er niet veel platen zijn die men op een dergelijke manier kan besluiten.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

4 × vier =