Ryan Adams :: 5 november 2011, Koninklijk Circus

Vroeger enfant terrible Ryan Adams, na jaren afwezigheid weer op het podium en dat zonder zijn geweldige backing band: het kon behoorlijk fout lopen, maar dat deed het niet. Een devoot Koninklijk Circus at uit zijn hand tijdens een net-niet perfect concert.

“Ik heb droevige liedjes in alle toonaarden!” geeft Ryan Adams na zeven inderdaad niet al te vrolijke liedjes even mee. “Wat zit er achter het gordijn? Meer droevige liedjes! In deze mok? Meer droevige liedjes! Hoewel, dit volgende nummer is niet droevig, het is ronduit miserabel. Dusseuh, als iemand valt in de moshpit, help hem even recht.” Mochten zijn droevige liedjes niet langer verkopen, kan Adams altijd nog een carrière in comedy starten.

Die humoristische, licht verneukeratieve intermezzo’s waren welkom in een twee uur durende set (26 songs) waar verder enkel twee gitaren, een piano en Adams’ meesterlijke zang aan te pas kwamen. We zouden graag een overzicht van de geslaagde witzen en spelletjes met het publiek geven, maar we waren daar met zijn allen voor de muziek en ook die was uitstekend.

Ryan Adams plukte eigenzinnig en schijnbaar à l’improviste uit zijn rijke catalogus (volgens onze iTunes zette de man solo of met de Cardinals al 180 songs op cd), met veel aandacht voor het nieuwe Ashes & Fire en met veel respect voor publieksfavorieten. “Oh My Sweet Carolina” en Come Pick Me Up” mochten volledig naar verwachting als setopener en -sluiter door merg en been snijden. Verrassender waren de tot solo-song verbouwde “Let It Ride”, “Firecracker” en “New York, New York” en iets minder bekende songs als “Dear Chicago”, “La Cienega Just Smiled” en “This House is Not For Sale” die ook de show stalen. En dat het publiek al die tijd (ook tot Adams’ verbazing) al die tijd muisstil en geconcentreerd bleef luisteren, en zich enkel roerde met kort herkenningsapplaus voor en luid geklap, geroep en getier na elke song.

Twee minuscule minpuntjes toch. Hoe virtuoos Adams ook stond te zingen en gitaar te spelen, de piano is zijn vriend niet. Zowel tijdens “New York, New York” als “Sylvia Plath” sloeg hij er minstens een akkoord naast. Een smet van hooguit vijf seconden op twee uur concert, dus daar kunnen we best mee leven. Erger waren de door Adams zelf als “unnecessary” afgekondigde clowns die tijdens setsluiter en publieksfavoriet “Come Pick Me Up” idioot kwamen doen op het podium. Een halve seconde amusant, die verjaardagsgrap van de crew, maar meer ook niet. Het is op zich best grappig om net bij dat nummer zo’n practical joke uit te halen, maar niet voor een publiek dat een mooie duit heeft neergeteld en nu op een volgende passage moet wachten om dat nummer clownloos te horen. Al was het met de ogen dicht wèl nog genieten.

Een uitstekend concert dus, waar een vol Koninklijk Circus ademloos naar zat te luisteren. Hier en daar werd een traantje weggepinkt en zachtjes voor zich uit gezongen. Ryan Adams heeft alle waanzin schijnbaar definitief van zich afgeschud en weet twee uur lang in de meest minimale bezetting te boeien. Bovendien waren de songs uit zijn uitstekende nieuwe album allerminst de kneusjes van de set (“Lucky Now” was zelfs een hoogtepunt), dus het lijkt erop dat Adams’ toekomst alleen nog maar meer moois te bieden heeft.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vijf × vier =