Met een pas uitgebracht album onder de arm maakte het kwartet van de Zwitserse trombonist de oversteek naar België voor drie concerten. Twee daarvan vonden plaats in Heist-op-den-Berg, waar het kwartet twee jaar geleden ook al stond. Het concert, dat opgenomen werd voor een volgende album, liet een band horen die mooi verder borduurde op de onconventionele aanpak van Boundless.
De Zwitsers in deze band, naast Blaser ook bassist Bänz Oester, hebben wat minder internationale ervaring dan hun collega’s, maar vooral Blaser lijkt van plan om dat recht te zetten in een recordtempo. Hij houdt er een waanzinnig tourschema op na en neemt ook platen op aan de lopende band. Zo viel hij eerder dit jaar nog te horen op een album met drumlegende Paul Motian en bassist Thomas Morgan. Die Morgan is dan weer lid van het Craig Taborn Trio, net als Gerald Cleaver, die de huidige drummer van Blasers kwartet is. Net als Motian is Cleaver bovendien een bijzonder fijnzinnig drummer, met oor voor nuance en inkleuring met schaduwschakeringen — hij zou zich dit concert opmerkelijk gedeisd houden en vooral opvallen in functionele zin.
Met Marc Ducret beschikt Blaser bovendien over een compagnon die geboren lijkt om in de frontlinie het laken naar zich toe te trekken. ’s Mans tegendraadse aanpak, waarbij doorgaans volop gespeeld wordt met delay-effecten en het volumepedaal, was ook nu opmerkelijk. Z’n aanzwellende en wegebbende tonen en kringelende solo’s werden aangevuld met cleane arpeggio’s, stekelige plectrumeffecten en een verdere klankenuitbreiding met slide en ebow. Als geen ander lijkt deze autodidact vastberaden om het geluidenarsenaal dat een gitaar kan bieden ten volle te benutten. Het maakt van hem een steeds boeiende artiest, want weinigen slagen er zo goed in om herhalingen te vermijden, al is het ook taaie kost die, zeker binnen lange geïmproviseerde stukken, al eens durft opgaan in z’n eigen logica.
De muziek die het kwartet liet horen was nog wat abstracter en taaier dan die op Boundless. Ook al werden de zeventig minuten verdeeld in een vijftal stukken; het geheel kende een sterke cohesie, een uniforme visie en een bezwerende flow. Op het conventioneler, wat bluesy bisnummer na, was dit een staaltje van ontglipperij die de gemiddelde liefhebber van klassieke jazz ongetwijfeld op kast gejaagd zou hebben. Van meet af aan, met de rustig verschuivende, percussieve aanloop van Oester, die vooral kleine geluidjes uit z’n bas haalde, bewandelden de vier het pad van de onvoorspelbaarheid en afwisselingen van schijnbare willekeur en plotse revelaties. Dacht je het ene moment dat de muzikanten zich aan het vergalopperen waren, dan besefte je even later dan ze in een handomdraai terug aan het zelfde zeil zaten te trekken.
Vooral Ducret trok regelmatig het laken naar zich toe, met (soms wat te) lange solo’s en expressieve smoelentrekkerij in z’n kenmerkende stijl. Blaser vervulde meerdere rollen: soms ondersteunend en accenten plaatsend, vooral in het lage en midddenregister, maar op andere momenten ook prikkelend en uitpakkend met verrassend vlugge solo’s vol imposante techniek, de elasticiteit van zijn tonen en, soms opduikend uit het niets, compacte ideeën, die door z’n kompanen meteen opgepikt werden. Een derde stuk was iets toegankelijker, met van meet af aan hecht samenspel en leidde ook tot een vurige finale die zorgde voor een van de weinige extraverte momenten van het concert.
Het ontbrak de muzikanten niet aan toewijding, integendeel, maar het om zich heen stampende rumoer van veel andere bands werd achterwege gelaten in het voordeel van een meer subtiele aanpak, waarbij vooral Cleaver een dienende rol speelde, maar samen met Oester een paar keer de hypnotiserende ritmes tevoorschijn toverde die ook op Boundless al te horen waren. Het was geen hap-slik-weg-koek, maar intelligente, met zorg in elkaar gestoken composities, met veel ruimte voor improvisatie. Het gebrek aan interactie met het publiek werd dan ook ruimschoots gecompenseerd door een gulle ideeënuitwisseling en een elegante set, die mooi afgesloten werd met een lichtvoetiger bisronde (een compositie uit Blasers Consort In Motion van eerder dit jaar), die liet horen dat bedachtzame muziek en humor elkaar niet hoeven uit te sluiten.
