Zola Jesus :: Conatus

Er was een tijd dat elektronische muziek er louter op gericht was de luisteraar aan het bewegen te krijgen. Things have changed. En geen klein beetje. Zola Jesus is een van de nieuwlichters die het eerder op uw gemoedstoestand dan op uw dansbenen voorzien heeft.

Decennia geleden, toen volgens wie er bij was zowel de dieren als de mensen nog met elkaar spraken, was de muziekindustrie een fabriek die op volle toeren draaide, eentje waar het ijzer gesmeed werd wanneer het heet was. Sla er de discografie van een willekeurige band maar op na: enkele decennia geleden was het onvoorstelbaar dat tussen twee albums een gat van twee of drie jaar zou liggen, iets dat vandaag als zowat de normaalste zaak van de wereld beschouwd wordt.

Zo is er niemand die, om maar meteen zowat het meest extreme voorbeeld aan te halen, zich afvraagt of Tool eigenlijk nog bestaat, bijna vijf en een half jaar na de release van hun laatste plaat. Daarmee is de band lang geen uitzondering meer: ook The Strokes lieten de wereld vijf jaar wachten op hun laatste worp, al is niet helemaal duidelijk waarom. De leden van dEUS dan weer bepleiten dezer dagen openlijk die trage manier van werken: het zou de kwaliteit van hun werk ten goede komen.

En in hun geval zou dat gerust kunnen kloppen, afgaande op het plezier waarmee Keep You Close hier grijs gedraaid wordt. Dat het echter ook anders kan — en wie weet is dit wel een eerste aanzet voor het terugslaan van de slinger — bewijst Zola Jesus, het project waarmee de Russisch-Amerikaanse Nika Roza Danilova sinds enkele jaren in de weer is.

Nu Conatus in de winkel ligt, kan Danilova — niet zonder trots, overigens — claimen op evenveel jaar tijd drie langspelers én vier EP’s uitgebracht te hebben. Wat meer is, het werk van Zola Jesus is nooit minder dan zeer goed en gaat bovendien kwalitatief gezien nog steeds in stijgende lijn. Wat maakt dat Conatus een van de beste platen is die de laatste maanden hun opwachting maakten.

Het woord ‘beste’ in voorgaande zin is overigens niet zomaar gekozen. ‘Mooi’ is immers niet het adjectief dat zich makkelijk aan de muziek van Zola Jesus laat koppelen. Ja, de tien nummers op Conatus zijn allesbehalve lelijk of verschrikkelijk, maar Zola Jesus maakt er een erezaak van muziek af te leveren die druipt van het onbehagen. Net zoals bij Fever Ray worden de nummers hier voorzien van een lichtjes creepy karakter, wat maakt dat Conatus een van die sfeervolle platen voor na zonsondergang op een kille herfstavond is, voor wie het aandurft.

Want het vergt een minimum aan moed en, welja, goed-in-je-vel-zitterij om “Hikikomori” als soundtrack bij het vallen van de bladeren op te leggen. De beats van Zola Jesus zijn er niet om op te dansen, ze vormen de bouwstenen van een beklemmende vesting waar niets zeker is.

Maar waar — en daar zit de heerlijke contradictie van dit album — de schoonheid regeert, voor wie zich een tijdje onderdompelt in het bevreemdende universum van Zola Jesus. “Lick The Palm Of The Burning Handshake” en “Ixode”, om twee willekeurige voorbeelden te nemen, zijn de nieuwe heerlijke exponenten van de elektronische muziek, waar thans alles kan, ook dat wat aanvankelijk een groot taboe was: de luisteraar aan de grond nagelen.

Zola Jesus speelt op 28 november in de Botanique.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vijftien + achttien =