Jay-Z & Kanye West :: Watch The Throne

Allereerst: Watch The Throne is geen album, maar een Evenement. Het is een reeks songs waarop de twee grootste hiphop artiesten van het moment samenwerken. Het geheel wordt niet zozeer door een vaag concept, maar door de ego’s en marktwaarde van Jay-Z en Kanye West samengehouden. Gelukkig is het ook een behoorlijk memorabel pakketje muziek.

Niet dat deze samenwerking zo uitzonderlijk is. West kreeg zijn grote break toen hij enkele songs voor Jay-Z’s The Blueprint producete: meteen ook een van de weinige hiphop-albums die succes in de hitlijsten en bij de critici scoorde. West begon aan een steeds excentriekere solocarrière, terwijl Jay-Z rustig op zijn succes voortborduurde en regelmatig een productie bij West bestelde. Er werden gastvocalen geleverd op elkaars albums en af en toe wat kregelig gedist, maar een heel album waarop de zelfverklaarde grootheden samenwerkten, was er nog niet.

De stijl van beide heren verschilt ook genoeg om een interessant resultaat op te leveren. Kanye West blijft zich goed voelen in de rol van getormenteerd, misbegrepen en lichtjes geschift genie. Terwijl Jay-Z met zijn verhalen over luxe en the street blijft schipperen tussen zelfparodie en maatschappijkritiek: een oefening die recent het geweldige “Empire State of Mind” opleverde, dus dat mag hij blijven doen. Het RZA geco-producete “New Day” is zo’n fantastisch introvert moment over vaderschap en op “Welcome to the Jungle” wordt uitgebreid stilgestaan bij de leegte die ook achter immense luxe kan leven.

Alle inhoud en engagement daar gelaten, is dit in de eerste plaats een egostrelend project. In “Otis” wordt Otis Redding op vrij inventieve maar totaal respectloze wijze gesampled. Het werkt (geweldige song en samen met “Gotta Have It” het enige wat op een rapbattle lijkt), maar een topproducer als West had even goed hetzelfde effect met een goedkopere sample kunnen bereiken. En je kan je ook afvragen waarom Cassius’ recente hit “I Love You So” zo noodzakelijk als basis voor “Why I Love You” had moeten dienen. Het resultaat is een betere song, maar het voelt toch een beetje als patserig met de spierballen rollen.

Gelukkig mag er ook af en toe gelachen worden. Als West rapt “got my niggas in Paris and they going gorillas”, valt “Niggas in Paris” even stil en zegt iemand: “What does that even mean?” Antwoord: “No one knows what it means, but it’s provocative: it gets people going”. Goed dat er dan toch een beetje zelfspot in zit, want dit album uitzitten zonder humor of relativering is geen pretje.

Watch The Throne is echter nooit minder dan entertainend en het is duidelijk dat twee toptalenten hun naam op de hoes hebben staan. Vreemd genoeg zijn de beste songs die waar Jay-Z of West hun eigenheid het best kunnen uitspelen. Het pseudo-sacrale “Made in America” bijvoorbeeld, zou zo op een “The Blueprint 4” kunnen staan (en lijkt wel een hiphopversie van U2 op zijn “Still Haven’t Found What I’m Looking For”-st). Opener “No Church in the Wild” en “Who Gon Stop Me“ (inclusief overtuigend smerig uitstapje richting dubstep en virtuoze rap van Jay-Z) zijn in al hun bombast en mateloosheid pure Kanye West.

Watch The Throne mist de compromisloze en narcistische (maar geniale en verslavende) waanzin van My Dark Twisted Fantasy, maar verzandt ook nooit in de al te hitgevoelige hiphop waar Jay-Z zijn albums al eens mee opvult. Jay-Z’s publieksgerichtheid biedt een goed tegengewicht voor Wests egotripperij, maar het is de laatste die van Watch The Throne meer dan een commercieel evenement maakt. Niet een tweede album van het jaar voor West, maar allerminst het gedrocht waar de klatergouden kitschhoes voor doet vrezen. Waarschijnlijk het allerbeste commerciële album dat u dit jaar zal horen. En ga dan ineens voor de deluxe versie: nog foutere, maar zeer verzorgde verpakking en vooral 4 extra tracks die uw tijd zeker waard zijn.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

tien + dertien =