Devin Townsend Project :: Deconstruction

Insideout, 2011
EMI

De madman of metal heeft het niet
makkelijk gehad. De periode voor zijn Devin Townsend
Project
werd hij vooral gezien als een brok frustratie en haat
die de volledige wereld, zelfs het volledige universum, vol
enthousiasme afzeikte. Om daarna tot inkeer te komen, alles en
iedereen te aanvaarden en vooral elke verslaving aan seks, drugs en
drank af te zweren. Met als resultaat dat alles en iedereen je
vooral terugbetaalt met het etiket van complete loser.
Onterecht volgens ons. Oké, het gedweep met filosofie en allerlei
zweverige quatsch ligt ons ook niet, maar de muziek wel!

Met ‘Ki’ en ‘Addicted’ keerde Townsend in 2009 na
een tijdje bezinnen al overtuigend terug. ‘Deconstruction’ en
Ghost
sluiten een vierdelige cyclus vol muzikale zelfanalyse met verve
af. ‘Deconstruction’ is vooral langgerekte, gestructureerde chaos
geworden. Hier willen we het over de meest losgeslagen plaat uit
het viertal hebben. Losgeslagen is eigenlijk nog zwak uitgedrukt.
Elk hersenspinsel werd op de plaat gekwakt, de ene vreemde escapade
na de andere volgt elkaar in ijltempo op. En toch klinkt het geheel
samenhangend en gestructureerd. Een teken dat de muzikant ze in
zijn hoofd allemaal wat meer op een rijtje heeft, zonder geremder
te gaan componeren.

Aftrappen doet de plaat vooral op het gemak,
kwestie van de luisteraar zwaar op het verkeerde been te zetten. Na
enkele minuten barst de hel los en krijgen we een vorm van extreme
metal die nog het meest aan Strapping Young Lad
doet denken – hoewel die vergelijking de muziek nog ferm te kort
doet. Werkelijke elke extreme muziekvorm wordt met progressieve
metalelementen samen gekneed en uitgebuit om er een eigen, geflipte
draai aan te geven. Wat daaruit geboren wordt, is een chaotische
maar waanzinnig boeiende schijf.

Om het vooral allemaal niet al te serieus te maken,
wordt de hulp van humor en zelfgeproduceerde methaangassen vrolijk
ingeroepen. Het titelnummer begint met een ferme scheet en boer,
een wel heel elementaire vorm van humor, maar soit. De
tegenstelling met de diep persoonlijke teksten kon niet groter
zijn. Als verrassingseffect alleszins een dikke tien.

Wie aandachtig luistert, kan trouwens een aantal
subtielere hidden jokes ontdekken. In het bloedserieuze
‘Planet of the apes’ doet Townsend, out of the blue, een
bekentenis: “While we all have lots of bands who influence still /
We all rip off Meshuggah!”, even later gevolgd door: “Oh/ Everybody
will know / I am so happy now / I’ve got a little boner.”
Gegarandeerd spoelt u een paar keer terug om te checken of
u dit wel goed gehoord heeft.

Het concept van de plaat lijkt eerder een vorm van
absurde in plaats van elementaire humor. Wikipedia, de grootste
online encyclopedie van de wereld, probeert ons wijs te maken dat
het hoofdpersonage op een queeste is in de hel. Hij tracht er de
geheimen van het universum te achterhalen en de enige die daarbij
kan helpen is de duivel. Die weigert hem iets te vertellen voordat
de man de (on)heilige cheeseburger van de onderwereld naar binnen
gesmikkeld heeft. Wat de onderneming compleet blok zet: de man is
namelijk vegetariër.

Klinkt nogal onwaarschijnlijk en wat de wiki ons
wijsmaakt, blijkt steeds vaker kromme info. Maar het zou eigenlijk
best kunnen met lyrics als: “Good lord it’s a cheeseburger/ A
double!/…/ Oh glorious cheeseburger / We bow for thee / The
secrets of the universe are between the buns.” En we mogen ook het
album ‘Ziltoid the Omniscient’ niet vergeten dat ging over een
buitenaard wezen die op aarde een pot koffie komt opeisen, maar
uitgelachen wordt omdat hij gewoon een pop is. Het hamburgerverhaal
zou dus best kunnen kloppen. Dat de lap vlees (met ui en augurk
tussen een gegrild sesambroodje!) een metafoor is voor iets veel
grootser valt niet te betwijfelen. Wat dat precies is, weten wij
evenmin als u.

Wat we wel weten is dat ‘Deconstruction’ een
verzameling topcomposities huisvest. ‘The Mighty Masturbator’
(allegorie van het jaar!) is met zijn zestien minuten de langste.
De meest gestoorde is ‘Juular’, met zijn hoempapabeat
perfect voor een losgeslagen carrousel gerund door een
kermisdirecteur die tot moes vermalen kindjes op zijn boterham
smeert. ‘Sumeria’ schuift daarna weg in naargeestigheid en een
schreeuw om liefde. De nummers en teksten spreken elkaar constant
tegen, gaan in dialoog en bekvechten om hun gelijk. Regelmatig
bijgestaan door het koor en muzikanten van het Prague Symphonic
Orchestra. Best verbazingwekkend om een groep vijftigplussers in
samenzang te horen losbarsten over drugs of masturberen.

Moest dat niet indrukwekkend genoeg zijn, dan heeft
Townsend gastbijdragen van Mikael Akerfeldt (Opeth, Bloodbath), Tommy
Rogers (Between the Buried and Me), Oderus Urungus (Gwar), Greg Puciato
(The Dillinger
Escape Plan
) en Floor Janssen (After Forever, Revamp) in petto.
Stuk voor stuk heel verschillende maar getalenteerde muzikanten die
prachtig werk afgeleverd hebben. Maar ook zonder gastmuzikanten was
dit een fantastische plaat geworden. Uiteindelijk komt elk idee uit
het hoofd van deze metalnerd zelf die zich op elke manier
overtroffen heeft, ook vocaal.

De man heeft een geweldig groot stembereik, kan
schreeuwen, zingen of ritmisch praten en past elke formule op exact
het juiste moment toe. Perfectie bestaat misschien niet, maar met
‘Deconstruction’ komt Devin Townsend gevaarlijk dicht in de buurt.
Het is zijn beste en meest gevarieerde werk tot nu toe. Een
bloedeerlijk verslag van zijn doen en laten en alles wat hij daar
bij denkt. Wij zijn benieuwd of er over enkele jaren een nog
grotere verrassing op ons ligt te wachten. Momenteel blijven we
lang zoet met deze combinatie van al het beste uit de vorige platen
en nog veel meer.

http://www.hevydevy.com
http://www.myspace.com/devintownsenddtb

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

13 + 7 =