Raphael Saadiq :: Stone Rollin’

Het zijn gouden tijden voor liefhebbers van opgepoetste retrosoul die zo veel meer is dan een fletse genreoefening. Onlangs was er nog de uitstekende tweede van Black Joe Lewis, afgevuurd vanuit een schuddend heupgewricht, en de vierde van Raphael Saadiq is ook al zo’n Kroniek van een aangekondigde voltreffer.

Saadiq is natuurlijk ook geen nieuw talent, maar een kerel met ruim tweeëneenhalf decennium ervaring en een artiest die, net als pakweg Stevie Wonder en Marvin Gaye, een pak interessanter werd naarmate hij de touwtjes meer en meer in handen kreeg. Net als op The Way I See It (2008) verdient hij zelf dan ook het grootste stuk van het krediet dat Stone Rollin’ te beurt kan vallen. Hij schreef niet alleen alle songs, maar nam de zang en het leeuwendeel van het musiceren voor z’n rekening (gitaar, bas, drums en mellotron) en tekende voor de productie. Een controlefreak dus, maar in tegenstelling tot een bejubelde en boeiende figuur als Kanye West, gaat Saadiq zich niet te buiten aan hypereclecticisme en megalomane borstklopperij. Het doel is om verschillende soulstromen te verwerken in een coherent geheel en daar is Saadiq glansrijk in geslaagd: hoe divers de invloeden ook zijn, Stone Rollin’ heeft een ongemeen geslaagde flow.

De man heeft dan ook een oor voor wat er nodig is en houdt de teugels vanaf de stompende garagesoul van opener “Heart Attack” onafgebroken in handen, erop toeziend dat elk overtollig vetrandje weggesneden wordt. Anderzijds is hij ook niet te beroerd om voor andere songs een hele resem arrangementen te laten uitvoeren door een aardige bende sessiemuzikanten. Zo vallen op “Just Don’t” maar liefst een dertigtal muzikanten te horen, waarvan tweederde strijkers. De sound is door en door retro en namen als Sly Stone, Marvin Gaye, Bobby Womack en Isaac Hayes schieten door je hoofd, maar de warme klank, met een nadruk op romige bassen en een stevige backbeat, stuwen de plaat veertig minuten lang vooruit via opwindende soul, wufte ballades en een paar eclectische genre-oefeningen.

Na de opener trekt Saadiq meteen een stilistisch blik open, van de elegante tegeldraaier “Go To Hell” (met een bijrolletje voor Amp Fiddler op mellotron), dat constant speelt met het deksel van de vaselinepot, tot “Radio”, tweehonderd zomerse seconden die in een stoffiger productie van Ray Charles had kunnen komen, en het lekker wegscheurende “Over You”, waarin hij de door hemzelf bespeelde mellotron een hoofdrol laat spelen. Het is als een perfect samengestelde jukebox, met een aaneenrijging van semi-klassieke soul, met vooral liedjes over ideale, al dan niet weggelopen vrouwen (en hier en daar een maatschappijbewuste noot) en een kleurrijkheid die perfect weerspiegeld wordt in de hoes en het overige design.

En dan moet het beste nog komen, want Stone Rollin’ piekt netjes in de helft, met de titeltrack — een hardnekkig wiegende brok seks waar geen vrouwenheup ongevoelig voor kan blijven –, en het fluks trippelende “Day Dreams”, een frisse brok countrysoul waarin een hoofdrol is weggelegd voor gitaarvirtuoos Robert Randolph, die haast onopvallend een spectaculaire solo uit z’n steel guitar perst. “Movin’ Down The Line” duikt dan weer wat dieper het verleden in, met een Marvin Gaye/Tammi Terrell-vibe die ronduit onweerstaanbaar is. Daarna zijn de beste pijlen wat verschoten (het wellustige gekweel van Taura Stinston in “Good Man” klinkt bovendien irritant goedkoop), al valt er zeker nog wat te zeggen voor afsluiter “The Answer”, waarmee Saadiq een soulpopopera leek te willen maken en niet eens op z’n bek gaat (haal de cd bovendien niet te snel uit de lade, want er volgt nog een verstopt extraatje).

Vernieuwend of erg ‘hip’ klinkt Stone Rollin’ dus niet, daarvoor is het allemaal wat te zeer 60’s/70’s-gefixeerd, maar net zoals bij andere geslaagde eerbetonen primeert de individuele klasse en de puike songschrijverij nog altijd op de slaafse kopieerdrang. Saadiq bewijst met andere woorden uit het juiste hout gesneden te zijn en Stone Rollin’ behoort ongetwijfeld tot het beste materiaal dat verstokte soulfans en lepe charmeurs die een slag willen slaan dit jaar in huis kunnen halen. Git it!

Saadiq staat op 16 juli op Gent Jazz. Ook op de affiche die dag: Nouvelle Vague en Gotan Project. Meer info op de site van Gent Jazz.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

veertien − zes =