“Hoe The Supremes zouden klinken als ze een koppel jonge hipsters uit NYC waren anno 2011”, zo omschreef goddeau-medewerkster (mlv) “You Know What I Mean” van Cults onlangs op een sociale netwerksite. Een accuratere omschrijving van die song, en bij uitbreiding de band, valt niet te bedenken.
Het duo, twee New Yorkse studenten die de filmschool voor bekeken hielden, grossieren in zomerse popsongs die, hip en postmodern, geworteld zijn in de jaren zestig en zeventig, tijden die in het collectieve geheugen verankerd zijn middels zonovergoten vakantiekiekjes waar een gelukzaligheid van af straalt die bijna iconisch genoemd kan worden.
De romantiek die van dergelijke foto’s uitgaat, is zowat tastbaar op het titelloze debuut van Cults, het bandje waarmee Madeline Follin en Brian Oblivian in het voorjaar een bescheiden buzz wisten te veroorzaken. Daartoe volstond het uitbrengen van een 7”-single met “Go Outside” en “Abducted”, twee parels die in geen tijd de weg van vinyl naar het internet vonden en daar, niet meer dan terecht, de honger naar een full album wisten aan te wakkeren.
“Abducted” is immers het soort nummer dat barst van de weemoed, maar tegelijkertijd ook een gloed van euforie uitstraalt die maakt dat — om ook hier old school te blijven — je de naald altijd opnieuw naar de begingroef van de plaat wil brengen. Ware het uiteraard niet dat daarmee dan “Go Outside” genegeerd zou worden, en dat is nu eenmaal niet echt de bedoeling. Wie nog om een zomerhit verlegen zit (Smith Westerns hebben er anders ook enkele goeie in de aanbieding), kan niet om dit nummer heen.
Wat “Go Outside” bovendien extra punten oplevert — naast het fraaie koortje — is de aanwezigheid van het duistere kantje van Cults. Terwijl het duo zijn zonnige deuntjes aflevert, weerklinkt Jim Jones immers doodleuk op de achtergrond. Ook “You Know What I Mean” kan bogen op een donker kantje, zij het één dat pakken onschuldiger is dan de aanwezigheid van een sekteleider annex massamoordenaar.
“You Know What I Mean” lijkt namelijk gemaakt met de aloude Motown-checklist binnen handbereik. Als het kan geruststellen, ook de hokjes “gepassioneerd” en “geloofwaardig uit de hoek komen’ kunnen probleemloos aangevinkt worden.
Niet dat het overigens al dwepen met nostalgie is op Cults. “Walk At Night” drijft op een — de vooruitgang is niet te stoppen — heerlijk luie drumcomputerbeat. Bovendien maken de stem van Follin en een tempowissel op het juiste ogenblik ook dit nummer tot een bijna onweerstaanbaar kleinood.
Cults mag dan wel een retro-inslag hebben, de invloeden van het duo komen niet alleen uit een ver, geromantiseerd verleden. “Never Saw The Point” combineert de zang en simplistische, maar efficiënte drums van Au Revoir Simone met het karakter van Underachievers Please Try Harder van Camera Obscura en sluit daarmee aan bij fijns uit de indie-speelhoek van de laatste jaren.
Binnen die hoek neemt Cults een best unieke plaats in. Een beetje retro, een beetje indie, het is misschien op papier niet bijster origineel, maar echt te duchten concurrentie heeft Cults voorlopig niet. Tel daar bij dat deze muziek wel heel gepast is om het smachten naar de zomer draaglijker te maken en je kan spreken over de juiste plaat op het juiste ogenblik.
Cults staat op vrijdag 19 augustus op Pukkelpop
