The Routes :: Alligator

Vier jaar geleden was het Japanse The Routes goed voor een erg leuke verrassing in garageland, want plots waren er een stel goedgeluimde rijstvreters die met rauwe gitaren en Engels met haar op — onder het bevel van een halvegare Amerikaan — de oergaragerockers van The Sonics vereerden. Dat de groep met een dergelijke mix van niet voor de hand liggende factoren op zich al origineel genoeg was, heeft het drietal er gelukkig niet van weerhouden om met het nieuwe plaatje nog net iets fantasierijker te werk te gaan.

Het hoesje en de titel van Alligator maken eigenlijk al perfect duidelijk waarin de nieuwe plaat van Left My Mind verschilt: het plaatje is iets kleurrijker van geluid en alsof dat nog niet volstaat, heeft The Routes er bovendien voor gekozen om in een aantal nummers letterlijk de jungle te bezingen. Daar merk je in het strakke openingsnummer “Do What’s Right By You” nog heel weinig van, want het nummer had net zo goed op het eendimensionele Left My Mind kunnen staan, maar wanneer het combo in “Be My Jane” even het geluid van Tarzan en een stelletje apen besluit te imiteren, wordt het je duidelijk dat het The Routes er met Alligator op uit is om nieuwe watertjes te doorzwemmen.

Wie op basis van het hoesje en het veelbelovende “Be My Jane” een volledige conceptplaat over het oerwoud verwacht, komt echter bedrogen uit. Want wat volgt er met “I Never Learn”? Een nummer dat muzikaal nogmaals de vlaktes opzoekt van “Do What’s Right By You” en dat net als opvolger “A Love Like Mine” eigenlijk nog maar weinig met de jungle te maken heeft. Een ontnuchtering dus, hoewel men in het rauwe stemgeluid van zanger Chris Jack natuurlijk wel altijd een verwijzing naar het oerwoud kan herkennen.

Dat Alligator geen echte conceptplaat is geworden, hoeft echter niet alle pret te drukken. Wat muzikale kleurverschillen betreft, komt het plaatje immers wel de verwachtingen tegemoet. Want wat brengt The Routes met “Sinchan’s Number”? Een puur instrumentaal surfnummer à la Dick Dale, niet toevallig in het midden van de plaat geprogrammeerd, wanneer er net wat nood is aan afwisseling en het dus geen kwaad kan om de batterijen even te herladen alvorens een tweede plaathelft Japanse noise op je bord te krijgen.

Dat de tweede plaathelft met titeltrack “Alligator” aftrapt, is heus geen toeval, want hiermee worden er op precies dezelfde manier als met “Be My Jane” verwachtingen gecreëerd. Dat gebeurt in het tweede deel zelfs met meer succes, want “As It Is” lijkt met de pompende orgels echt een liedje dat The Sonics zijn vergeten te schrijven. Toch is het pas met het boeiende “Brick Wall” dat de groep helemaal de kinderenschoenen ontgroeit. Het nummer bouwt een minuut lang in instrumentale spanning op alvorens in Chris Jack’s vocalen los te barsten, terwijl er in de laatste minuut weer helemaal de psychedelische kaart wordt getrokken. Niet meteen iets dat wij van The Routes gewoon zijn, quoi, en het bewijst net als de rockende afsluiter “Go Away” dat The Routes vandaag meer pijlen op zijn boog heeft dan ten tijde van Left My Mind.

Op basis hiervan zou men kunnen besluiten dat Alligator een interessantere plaat dan Left My Mind is, maar dat is buiten het less is more-principe gerekend. Hoewel The Routes met Alligator heel wat interessante pistes bewandelt, is er namelijk één aspect dat het plaatje minder dwingend dan Left My Mind maakt en dat is eenvoudigweg het enthousiasme. Wij missen de manier waarop het trio de keelgaten ten tijde van het debuut met erg veel geestdrift open zette om ons — niets vermoedende Europeanen — een lesje te leren in rock-’n-roll. Al is het natuurlijk best mogelijk dat The Routes’ rock-’n-roll-gehalte op de podia nog wel een heel ander verhaal is.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

drie × 2 =