Nuclear Blast, 2011
PIAS
Scar Symmetry is altijd een nogal bewogen formatie geweest.
Vanaf het debuut werden ze de hemel in geprezen, enkele jaren
geleden geloofde niemand nog in het voortbestaan van de band en
tegenwoordig zijn er evenveel voor- als tegenstanders. Het
noodlottige 2009 vormde het jaar met het grootste keerpunt. Zanger
en boegbeeld van bij de start Christian Älvestam koos voor een
verrassende exit. Aan de andere bandleden om een waardige opvolger
te vinden. Het leek op het eerste zicht op de twaalf onmogelijke
taken die halfgod Hercules opgedragen kreeg na de moord op zijn
eigen zoon. Älvestam mocht dan wel een onvervangbare zoon lijken,
en een vervanger zoeken een onmogelijke taak, toch zijn de mannen
in hun opzet geslaagd. Twee nieuwelingen verdelen tot op vandaag de
grunt (Roberth Karlsson) en de clean vocals (Lars
Palmqvist) onder elkaar. Palmqvist mag dan voor veel verdeeldheid
zorgen onder de fans van het eerste uur, Karlsson is
ontegensprekelijk een klasbak. Zijn stemcapriolen zijn amper te
onderscheiden van zijn onvervangbaar gewaande voorganger.
Het is genieten van de twee nieuwe stemmen op ‘The Unseen
Empire’. De voorganger ‘Dark Matter Dimensions’ bewees al dat de
Zweden nog altijd meetelden na de strubbelingen; deze vijfde
studioplaat doet er nog eens een schepje bovenop. Uiteraard konden
enkele wijzigingen in het bandgeluid niet uitblijven: elke schijf
klinkt nog meer bombastisch dan de vorige, dit is daar geen
uitzondering op. De melodieën worden elke keer makkelijker te
volgen en de productie klinkt steeds meer afgelikt. Allemaal
factoren die succes bij een groot publiek kunnen verzekeren. Zelfs
de oorspronkelijke fans moeten toegeven dat afhaken geen optie is.
Hoewel de beschrijving klinkt alsof de groep voor een platte,
commerciële inslag gaat, hebben ze eigenlijk vooral hun geluid
geperfectioneerd.
De grootste verandering ligt in de onderwerpen die in de teksten
benaderd worden. De mosterd haalde men vooral bij de Illuminati,
een mystiek gezelschap dat in de tijden van de inquisitie
enthousiast werd uitgeroeid. In de moderne cultuur wordt over dit
schaduwgezelschap nog gesproken in allerhande complottheorieën rond
de NWO (de Nieuwe Wereldorde). Een orde die het in zijn hoofd
gehaald zou hebben de volledige wereld in zijn greep te krijgen.
Deze op historische feiten gebaseerde inslag is toch een contrast
met de sci-fi-onderwerpen die op de vorige werkstukken
welig tierden. De nieuwe inspiratiebron komt het meest rechtstreeks
tot uiting in ‘Illuminoid Dream Sequence’ en ‘The Reptillian
Regime’. De laatste is een van onze persoonlijke favorieten op de
plaat. De machtsbeluste mens wordt er vergeleken met een
koelbloedig reptiel dat meedogenloos zijn territorium verdedigt en
zwakkere dieren afslacht. Misschien een nogal overdreven
vergelijking, maar niettemin spat de frustratie en agressie van het
nummer af.
We koesteren ook nog een andere favoriet: ‘Astronomicon’. Die
klinkt nogal zweverig als kwam het recht uit outer space,
heel meeslepend. Het meest opmerkelijk op de nieuwe plaat is echter
‘Domination Agenda’, een track waarop amper een grunt
bespeuren valt. Traditioneel wordt de balans tussen hard en zacht
sterk bewaakt; hier slaat de weegschaal echter door naar de
melodieuze en extra toegankelijke kant. Het maakt van dit nummer
een festivalhit in spe. Om toch niet te ver af te wijken van het
groepsgeluid, wordt er op het einde een andere beproefde formule
toegepast. Van een plotse uitbarsting wordt er overgegaan in een
rustig, kabbelend stuk om dan open te knallen in een grand
finale. De finale van de plaat op zich zouden we moeten vinden
in afsluiter ‘Alpha and Omega’. Deze bevat flarden van eerder
klassieke heavy metalzang, iets wat nog niet eerder gebruikt is.
Het vormt een van de regelmatig opduikende experimentjes met
zang.
‘The Unseen Empire’ rust duidelijk op ondertussen goed getrainde
stembanden en op elkaar ingespeelde muzikanten. Dat zorgt niet
altijd voor opmerkelijke composities. De schijf bevat wel degelijk
enkele mindere, maar daarom geen slechte nummers. Over de grote
lijn wordt er opnieuw zuivere, ontspannende kwaliteit aangeboden.
Het maakt Scar Symmetry toch een blijvertje in de overvolle
melodic deathscènein thuisland Zweden.
http://www.scarsymmetry.com
http://www.myspace.com/scarsymmetry
