Underdogs, tragische personages, getormenteerde zielen. Hebben we er niet allemaal een beetje een zwak voor? Fuck de muziekindustrie. Fuck Justin Bieber. Echte kenners vallen niet voor succesverhalen; zij herkennen talent al van in de goot.
Daar bevond zich jarenlang ook Vic Chesnutt. Met een leven als een eindeloze Domino Day van tegenvallers — weeskind, rolstoel, drankverslaving — belichaamde Chesnutt als geen ander de mythe van het getormenteerde en miskende genie. Zijn zelfmoord op kerstdag 2009 zette die mythe alleen maar kracht bij. Anno 2011 wordt er over de singer-songwriter geen kwaad woord meer gesproken en valt hem meer aandacht te beurt dan ooit tevoren.
We moeten eerlijk zijn, al die postume aandacht lijkt ons soms maar wat verdacht. Vijgen na Pasen, and what not. Niets dan respect voor de straffe songs die Chesnutt in zijn twintig jaar durende carrière schreef, uiteraard, maar beweren dat hij ’perfect’ was, dat zijn talent ongeëvenaard is? Zo’n godenverering gaat ons wat te ver. En net daarom hadden we geen betere tribute kunnen wensen dan Cowboy Junkies’ Demons, deel twee van hun vierdelige Nomad Series.
Geen vijgen na Pasen hier want Demons had eigenlijk een samenwerking met Chesnutt moeten zijn. Dat de man te weinig waarde zag in het leven om er nog iets van te maken is jammer, maar zeker geen ramp. Cowboy Junkies herdenkt Chesnutt op een manier die hen geheel eigen is en die herinneringen oproept aan hun prachtige The Trinity Session. Daar zit Margo Timmins’ zijdezachte stem ongetwijfeld voor iets tussen, maar daar doen we het deze ene keer eens niet voor.
Elektrische gitaren sleuren aan "Flirted With You All My Life", een orgel verleidt in "Betty Lonely" en cello’s wringen tegen in "Supernatural". Met het weerwerk dat drums, strijkers en elektrische gitaren aan de akoestische gitaar bieden valt niet te twisten, en zo doet Cowboy Junkies waar Chesnutt zelf nooit in slaagde: de songs ’af’ maken. Wie dat heiligschennis vindt, heeft maar te luisteren naar "Square Room" — dat grommend strijkerskwartet! — en "Ladle" — rockend, agressief en tegendraads. Het niveau ligt zo hoog dat we ons na enkele luisterbeurten al geen betere versies meer kunnen inbeelden. En who knew dat zelfs opgewekte koperblazers zich in een Chesnutt-nummer ("When The Bottom Fell Out") thuis zouden voelen?
Het bescheiden trompetgeschal (vrees vooral niet voor een fanfare) en de engelachtige samenzang van "When The Bottom Fell Out" mogen Demons dan wel met een sprankeltje hoop afsluiten; het is vooral een pijnlijk geladen album waarin Chesnutts tragische leven en zelfmoord centraal staan. (Daar heb je die mythe weer!) Cowboy Junkies koos niet toevallig voor nummers als "Square Room" en "Flirted With You All My Life". "Why do I insist on drinking myself to the grave? Why do I dream about a cozy coffin?" vroeg Chesnutt zich in het eerste lied bijvoorbeeld af, terwijl de ’you’ in de tweede titel steevast naar de dood verwijst.
Slechts één probleem op Demons: Margo Timmins had een te gelukkige jeugd. Dat kan je haar moeilijk kwalijk nemen, maar we hadden toch graag een iets doorleefder gezongen "death, I’m not ready" gehoord ("Flirted With You All My Life"), een iets verwijtender "See You Around", een iets oprechter "West Of Rome". Muzikaal haalt Cowboy Junkies de songs van Vic Chesnutt naar ongekende hoogtes, vocaal mist het soms wat (g)rauwheid. Maar ach, niemand is perfect, toch?
