Janelle Monae :: 20 februari 2011, Botanique

Het ontbreekt Janelle Monae niet aan ambitie: ze giet haar muziek in suites die vaagweg gebaseerd zijn op Fritz Langs Metropolis en meanderen tussen filmmuziek, funk, rnb en sprankelende pop. Dat zou tot een pijnlijke live-ervaring kunnen leiden, maar net voorbij de drempel Botanique waren we pas genoeg bekomen om ‘concert van het jaar?’ te fluisteren.

Voor wie het nog niet kent: wat achtergrond bij de wondere wereld van Janelle Monae: haar debuutalbum The ArchAndroid bevat Suites II en III van een ambitieus mega-conceptalbum dat ze Metropolis noemt. Suite I verscheen al eerder als EP The Chase en het is nog even wachten op deel IV. In deze vier suites (losjes gebaseerd op de gelijknamige film van Fritz Lang) vertelt Monae het verhaal van haar alter ego Cindi Mayweather, die als aartsandroïde model heeft gestaan voor een heel leger aan androïden en via Monae haar klonen wil bevrijden van een of ander juk. We zijn niet helemaal mee, maar dat heeft ons er niet van weerhouden overdonderd te worden door de live-ervaring.

Een MC komt het publiek even opjutten en kondigt het concert aan als een film (in zwart-wit ‘but you can see every colour you like’), waarna “Suite II Overture” weerklinkt en Monae als Cindi Mayweather op video even kort haar levensverhaal vertelt. Leuk, misschien een beetje overbodig, maar vooral een goede manier om de spanning verder op te bouwen. Vervolgens raast de band als bezeten zonder een seconde pauze door de eerste drie songs van The ArchAndroid.

Monae zit — net als twee danseressen — nog verstopt onder een cape voor de eerste minuten van “Dance or Die”, maar duikt er al gauw furieus zingend, rappend en dansend onderuit. “Locked Inside” is een eerste hoogtepunt dat de zaal net niet doet ontploffen. Een bloedmooie cover van Charlie Chaplins Smile zorgt voor een broodnodig rustpunt waarin enkel Monae’s stem en haar gitarist schitteren.

”Sincerely, Jane” steekt het vuur weer aan de lont, waarop het concert in vreemdere territoria belandt: “Wondaland” en vooral “Mushroom & Roses” zijn meer psychedelische funktrips. Singles “Cold War” en “Tightrope” worden op gejuich en uitzinnig gedans onthaald en sluiten de hoofdset af. De band komt terug voor een uitgesponnen en extra vuile funkversie van het fantastische “Come Alive (War of the Roses)”; Een song die op The ArchAndroid veel te snel gedaan is, maar live dubbel zo lang wordt, een streep of vijf smeriger klinkt en voor het eerst en laatste stel gretig meegespeelde publieksspelletjes in gang zet. Waarna de zaallichten zeer plots aanspringen, “Purple Haze” nog net dat tikje harder mag funkrocken en we beduusd de zaal uitschuifelen.

We hebben niet alleen een uur concert gehad van een hardwerkende band en ambitieuze artieste die het publiek bespeelden zoals de grote funkmeisters dat allicht ook deden (Prince haalde Monae niet toevallig naar zijn voorprogramma), maar ook een ontzettend entertainende act. Monae,haar muzikanten en dansers (er stond tot tien man op het podium) sprongen voortdurend alle kanten uit. Op een uur tijd kregen we minstens zes kostuumwissels, confetti, ballonnen, publieksspelletjes en wat mini-vaudeville voorgeschoteld. Tijdens “Mushrooms & Roses” schilderde Monae zelfs een expressionistisch doek bij elkaar, dat een gelukkig publiekslid mee naar huis kreeg.

Het leek wel of Monae er niet helemaal zeker van is dat ze al voldoende sterk songmateriaal heeft om zonder dat alles een uur te kunnen boeien. Dat ze al die ongein dankzij de geweldige songs en uitstekende muzikanten eigenlijk niet nodig had, maar de waanzin zelfs op geen enkel moment stoorde en het concert zelfs enkel niveaus hoger tilde, zijn enkel extra pluimen op Monae’s hoed.

Toen de zaal al half leeg was, kwamen Monae en band het publiek uitgebreid groeten en kondigde ze aan snel terug te komen, naar een grotere zaal (of weide?). We kunnen u van harte aanbevelen om daar dan ook bij te zijn. Vergeet uw dansschoenen niet.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

17 − 14 =