PJ Harvey

Het zal dit jaar welgeteld twintig jaar geleden zijn dat PJ Harvey
haar roemrijke carrière als coryfee van de rockprinsessen begon. De
weg die zij sindsdien wist af te leggen, verbaast evenzeer als dat
zij een pure lust voor het oor is. Waar de piano nog langzaam het
voortouw neemt op ‘White Chalk’, valt PJ Harvey op haar nieuwste
plaat opnieuw verrassend met de deur in huis. ‘Let England Shake’
is een toonbeeld van donker eclecticisme: rockinslagen weven zich
een baan rond de toonaangevende folk waar Polly Jean zich geliefd
door maakte. Politieke thema’s verwikkelen zich op de patriottisch
getinte plaat, zoals de titel reeds doet vermoeden.
Nieuwsgierigheid wekte de release alleszins genoeg om vol
verwachtingen naar een tot de nok gevuld Koninklijk Circus af te
zakken. Al is PJ’s verschijning alleen in feite al voldoende reden
om onze curiositeit op te wekken.

Het gebeurt niet elke dag dat men een persoonlijke rockheldin voor
het eerst aan het werk kan zien. Vergeef ons aldus het kinderlijke
enthousiasme bij deze bespreking, en waan u zelf op een der eerste
rijen van de Brusselse concertzaal, heftig applaudisserend wanneer
PJ haar entree maakt en hevig ontroert bij zowat elk woord dat ze
zingt. Zoals te verwachten zet Harvey het concert in met een reeks
hoogtepunten van op haar jongste plaat, te beginnen met de
titeltrack. Het was echter vooral ‘The Words That Maketh Murder’
dat op veel bijval mocht rekenen: het niet bijster originele
(aangezien eerder gehoord bij Eddie Cochran zijn ‘Summertime Blues’
en de bekende bewerking door The Who) doch ijzersterke zinnetje
“What if I take my problem to the United Nations?” werd meegezongen
als ware het een nationale hymne.

Verder zorgde ontegensprekelijk hoogtepunt van de plaat ‘The
Glorious Land’ voor het vertier, naast bijzonder prachtige versies
van ‘On Battleship Hill’ en ‘Written on the Forehead’. Harvey bleek
duidelijk in haar nopjes over haar laatste werk: haar subtiele
glimlach was tijdens het zingen nauwelijks van haar gezicht af te
slaan. Zo gelukzalig ze keek, zo zwijgzaam was ze ook. Een tergend
vervelend “Speak to us!” werd onmiddellijk beantwoord door het
kurkdroge, maar zeer geapprecieerde respons van medemuzikant Mick
Harvey. Toegegeven, je hoort niet elke dag de woorden “We love you
too” van een voormalige Bad Seed. Polly Jean zelf bleef echter
schuchter gedurende zo goed als het gehele concert. Haar
verlegenheid zorgde voor niet al te veel afwisseling of momenten
van improvisatie in de tracklist, maar veel kon ons dat niet deren.
PJ Harvey toonde zich een ontegensprekelijke koningin.

Harvey verblijdde haar publiek met alom bekende hits uit vervlogen
tijden. Neem nu het haast tot tranen bewegende ‘Angelene’ en het
voorlaatste bisnummer ‘The River’, afkomstig uit kroonjuweel ‘Is
This Desire?’: dertien jaar oud en nog aan geen greintje
overredingskracht ingeboet. ‘Down by the Water’, ‘C’mon Billy’ en
beenharde afsluiter ‘Meet Ze Monstra’, alledrie afstammelingen van
‘To Bring You My Love’, werden eveneens onthaald met heel wat
enthousiast gefluit. ‘Big Exit’ (uit ‘Stories from the City,
Stories from the Sea’) en een korte doch wondermooie versie van
‘The Devil’ (het paradepaardje van ‘White Chalk‘)
verwoordden tenslotte perfect het duistere leed dat glashelder
hoorbaar was in Harvey’s magistrale stem. Genoeg voer om iedere fan
zeer gelukkig te stemmen.

Polly Jean heeft in twintig jaar tijd niets van haar onschuldige
schoonheid noch van haar excentrieke klederdracht verloren. Vraag
ons niet naar wat dat potsierlijke hoofddeksel uiteindelijk moest
voorstellen, maar beeldig zag ze er in elk geval uit in haar
spierwit gewaad. Eenenveertig lijkt ze allerminst. Ook haar stem
heeft amper onder enige ‘ouderdomsverschijnselen’ geleden. De
zanglijnen op ‘Let England Shake’ zijn soms wel wat scheller dan we
van haar gewend zijn, maar dat draagt enkel bij tot de
melancholische sfeer waarin het album verkeert. Zingen rond een
gewichtig thema als oorlog hoeft immers niet altijd even verheugd
te klinken.

Polly Jean Harvey is een rockgodin in hart en nieren en mag gerust
op het hoogste schavot geplaatst worden naast andere groten der
aarde. Zij wist iedere ziel die het geluk had die avond in het
Koninklijk Circus te verkeren met verve van zijn sokken te slaan.
‘Let England Shake’ is een subliem meesterwerk, een stijlbreuk vol
contradicties en evenveel overweldigende schoonheid. Reserveer
alvast een zeteltje op de eerste rij van Rock Werchter, want PJ
Harvey’s kunnen reikt verder dan de intimiteit van een voormalige
circushal. Haar stemgeluid en krachtdadige nummers mogen wat mij
betreft tot diep in de sterrenhemel bewonderd worden.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

negentien − 18 =