The Phoenix Foundation :: Buffalo

Nieuw-Zeeland, verder kun je het moeilijk gaan zoeken. Verstopt in een uithoek van de landkaart en ver weg van de hype radars, kreeg The Phoenix Foundation de kans om langzaam te rijpen. Daar lijkt de band nu de vruchten van te plukken.

Wie tegenwoordig nog maar een gitaar vasthoudt en een scheet laat, wordt in blogmiddens tot the next best thing uitgeroepen, maar al even vaak is dat alweer voorbij nog voor de geur is weggetrokken. Zou het geen verademing zijn om rustig te kunnen werken, zonder een strak keurslijf van drie platen per twee jaar en zonder nekschot als de opvolger eens wat tegenslaat? Zonder een loodzware internationale tour, wanneer het eigenlijk geen kwaad kan om thuis rustig de akkoordenschema’s nog even in te oefenen?

Het verhaal van The Phoenix Foundation (jawel, het zijn McGyver-generatiegenoten) begon al in 1997 op de Wellington High School. En nu, — even tellen — vier albums, drie EP’s, twee soundtracks en meer dan dertien jaar later, zet de band voet op Europese bodem. Probeer je eens in te beelden dat je vandaag pas de eerste noten hoort van bijvoorbeeld Coldplay of Death Cab For Cutie, beide ongeveer in dezelfde periode opgericht: een absurde gedachte. Het is de geografische ligging die The Phoenix Foundation een zorgeloze jeugd bezorgde.

Een EP’tje na drie jaar, tijd voor soloprojecten voor de bandleden en hier en daar een succesje (tweede album Pegasus haalde bijvoorbeeld goud in Nieuw-Zeeland), het lijkt een recept met een laag indigestiegehalte. Uiteindelijk tekenden de Nieuw-Zeelanders in september 2010 een deal met het Britse label Memphis Industries om de recentste plaat Buffalo, die “thuis” al in april vorig jaar verscheen, wereldwijd uit te brengen, met daaraan gekoppeld een bescheiden Europese tour.

Het is die Buffalo die onze oren nu bereikt en waar we vanaf de eerste luisterbeurt best opgetogen over zijn. “Eventually” gaat nog een beetje sloom uit de startblokken, maar vanaf de titeltrack horen wij zorgvuldig bij elkaar gearrangeerde en dromerige gitaarpop, genre The Beach Boys. “Pot” is een leuke eerste single maar ook “Bitte Bitte” heeft more hooks than a fisherman’s hat. Het enige wat zanger Scott mag laten zijn die onnozele karamellenversjes zoals “No this is not a joke, I really am broke” in “Bailey’s Beach” of “It takes two to tango / like orange and mango” uit “Orange & Mango”.

The Phoenix Foundation speelt een spelletje Risk en heeft ‘verover Europa’ op het opdrachtkaartje staan. Geen eenvoudige opdracht, zeker niet om het continent in handen te houden. Maar de Nieuw-Zeelanders kregen op het eigen Oceanische continent de tijd om een sterk leger op te bouwen en hebben met Buffalo alvast een stevige troef in handen. Conclusie: heel fijn popplaatje (we hadden bijna debuut geschreven), dat alvast de dooi vroegtijdig inzet.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

8 + zeventien =