Toine Thys Trio :: The End Of Certainty

Hoewel The End Of Certainty nergens zo revolutionair klinkt als de titel doet vermoeden, hebben we hier toch te maken met een artiest die best wat meer aandacht verdient. Brusselaar Toine Thys is een veelzijdige muzikant die erin slaagt om een wat duffe formule opnieuw leven in te blazen.

We willen daarmee niet gezegd hebben dat een orgeltrio per definitie synoniem is voor belegen slaapkamerjazz, al wordt binnen die format toch vaak geflirt met retrogedoe dat vooral aanslaat bij volk dat er een beeld van jazz op nahoudt dat ophield met evolueren rond 1960. Niets van dat conservatisme bij Thys, een gedreven muzikant die zich vorig jaar nog liet opmerken op de sterke freejazzplaat Roll Call van de in Brussel verblijvende Portugees Hugo Antunes, en ook binnen een veel traditioneler context z’n mannetje weet te staan.

Het helpt ook dat hij wordt bijgestaan door twee muzikanten die elk een imposante instrumentbeheersing weten te koppelen aan het vermogen om al te platgetreden paden te ontwijken. Hammond-orgelist Arno Krijger is een van de weinigen die het instrument nog beheerst in al z’n mogelijkheden, wat betekent dat hij niet enkel het keyboard bespeelt, maar ook de baspedalen. Daardoor vervult hij een dubbele functie (toetsenist/bassist), waardoor het groepsgeluid kan beschikken over een rijkheid en fundament dat een trio zelden gegund is. De Hammond, hoewel meteen herkenbaar, beschikt ook over een arsenaal aan geluiden en mogelijkheden die Krijger naar eigen goedvinden kan inzetten.

Daarnaast wordt de band vervolledigd door drummer Joost Van Schaik, een drummer die zowel een aardig potje kan swingen als een meer inkleurende aanpak verkiest, nu eens als drijvende kracht en dan weer als leverancier van aanstekelijke nervositeit of nuance. Krijgt hij tijdens "The Other" volop de kans om uit te pakken met een grillige opeenvolging van tempoversnellingen en -vertragingen en afwisseling tussen gedoseerd getik en repetitieve roffels, dan is hij eveneens degene die de klassieke ballade "Turn Out The Stars" een dartele frisheid bezorgt die het weghoudt van al te melig terrein.

Het geheel heeft soms de sfeer van een Blue Note- of Prestige-sessie van de late jaren vijftig, met een handvol sterke thema’s en inventief samenspel. Opener "Bloody Mary" doet het meteen met de lome vibe die bij zo’n orgeltrio hoort, terwijl de drie uitpakken met lijzig samenspel dat flirt met een noir-sfeertje (dat we best wel wat vaker hadden willen horen). Thys’ toon is eerder vlak, meer Coltrane dan Rollins, al heeft hij een mooi bereik en gaat hij melodieus inventief te werk. Dat hij naast tenorsax ook de sopraansax en basklarinet uitstekend beheerst, is mooi meegenomen. Vooral met die laatste weet hij het verschil te maken: speel een ballad als "Lazy Afternoon" (van de wat vergeten drummer Pete Laroca) op de grote klarinet en de oren worden meteen gespitst: het is iets dat je in die context zelden te horen krijgt.

Het is dan ook jammer dat je daarna moet wachten tot de originele afsluiter "U-Turn", waarin Thys in dialoog gaat met zichzelf op sax, klarinet en fluiten (!), voor het instrument nog eens opduikt. Gelukkig krijg je onderweg nog wat fraaie jazz te horen, waarbij Thys’ kompanen ook herhaaldelijk weten op te vallen: Van Schaik kaapt "All Or Nothing At All", terwijl Krijger in "Turn Out The Stars" (van Bill Evans) zorgt voor een bedwelmend tegengewicht en "Hermione" expressief opvult terwijl de leider z’n weg zoekt in Coltrane’s nalatenschap op de sopraansax. Hier kleurt het trio iets meer buiten de lijntjes en dat gaat hen duidelijk goed af. Dat had iets meer mogen gebeuren.

The End Of Certainty is al bij al een klassieke plaat, in die zin dat deze trioplaat duidelijk binnen bepaalde parameters blijft. Wat ze wél doen, is binnen die beperkingen spelen met voldoende inventiviteit en geslaagde composities van Thys om toch te kunnen spreken van een frisse en geslaagde plaat. Het is alvast uitkijken naar het volgende wapenfeit.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vijftien + 2 =