Manowar :: Battle Hymns MMXI

Magic Circle Music, 2010

Is er ooit één album geweest dat beter werd door een heropname?
Artiesten die dertig jaar na hun debuut over genoeg arrogantie
beschikken om te beslissen dat ze het nu veel beter kunnen zijn een
plaag. Manowar volgt hier het voorbeeld van Exodus, een
legendarische band die de laatste tijd nogal op de sukkel is. Om
hun oude hoogtepunt te herbeleven namen ze hun debuutalbum ‘Bonded
by Blood’ – discutabel het beste thrashalbum aller tijden – en
veranderden het in een drie kwartier durende marteling. Fans aller
landen trokken hun oren af of staken stylo’s doorheen hun
trommelvliezen om toch maar aan “het nieuwe geluid” te kunnen
ontsnappen. Nu, zo’n ramp is deze nieuwe Manowar ook weer niet,
maar uiteindelijk kan het hele album beschreven worden met een
simpel anagram van de bandnaam zelf: WAAROM…n?

Manowar is misschien wel hét symbool van de toffe kant van
metal. Gespierde mannen in leren carnavalsoutfits, sterke
homo-erotische spanningen en meebrulbare oermetal over de meest
foute onderwerpen. Die aanpak kent uiteraard veel tegenhangers,
want voor veel mensen is muziek nu eenmaal een serieuze zaak die
niet luchtig mag opgenomen worden. Persoonlijk ben ik wel een fan
van het Manowar dat zingt hoe wimps en posers de
hal moeten verlaten, maar die groep bestaat helaas niet meer.

Ik was nog iemand die ‘Gods of War’ verdedigde: er werd
inderdaad belachelijk veel gepraat op dat album, maar de muziek was
nog altijd vrij goed. Maar je kan er niet omheen dat Manowar één
grote commerce geworden is, die kapitalistische doeleinden
camoufleert als devotie naar hun fans toe. Het geldgraaiende
Manowar verdient nog weinig respect, en wanneer ze één van hun
beste albums heropnemen kan je maar beter onder tafel kruipen,
wachten tot het gedaan is en vervolgens de schade opmeten.

En die schade is vrij groot. Het eerste wat opvalt is – niet
onlogisch – dat het album gekenmerkt wordt door een moderne,
digitale productie. De plastieken sound verdrijft alle warmte die
in het origineel zat, waardoor het album al meteen zijn oude charme
verliest. Ik vraag mij oprecht af of er één Manowarfan is die het
nieuwe geluid verkiest boven de warme analoge productie van het
origineel.

Ook werd de muziek in zijn geheel een paar noten lager gespeeld,
waardoor alles zwaarder en serieuzer klinkt. Weg is de fun van het
album. Bovendien past die overdreven bombast gewoon niet bij het
album: dat ze ‘Kings of Metal’ deze behandeling zouden geven zou
nog enigszins steek houden (al mag ik hopen dat ze van dat album
afblijven), maar ‘Battle Hymns’ heeft die niet-al-te-zware
rocksound gewoon nodig. Zo wordt bijvoorbeeld ‘Fast Taker’ nu
volledig begraven onder de lagere gitaarsound.

Zanger Eric Adams is uiteraard de persoon die het zwaarst
afziet. Zijn stem heeft logischerwijs sterk ingeboet qua bereik en
zijn typerende hoge noten weet hij in de verste verten niet meer te
halen. Maar dat is nu eenmaal een probleem waar je niet omheen kan,
ook al hebben ze geprobeerd om het in de productie wat bij te
schaven en wordt hij in een aantal nummers zelfs compleet bedolven
onder de instrumentatie.

Maar nog veel vervelender dan zijn beperkt stemgeluid is het
feit dat Adams maar weinig moeite lijkt te doen. Hij zingt sommige
zinnen alsof hij ze voor de eerste keer afleest, en zijn zanglijnen
lijken na bijna dertig jaar gewenning minder dynamisch dan eerst.
En hoe je het ook draait of keert: Adams moet op zijn
zesenvijftigste niet meer over zestienjarige meisjes zingen.

Drummer Donnie Hamzik houdt zich nog het best overeind bij deze
heropname. Hij is altijd al één van de betere Manowardrummers
geweest en bevestigt dat hier ook. Bassist Joey DeMaio houdt zich
ook nog wel degelijk overeind, al speelt hij één van zijn
kenmerkende solo’s (‘William’s Tale’) toch redelijk slordig. Maar
goed: naar deze twee zullen we dus niet wijzen in verband met dit
album. Natuurlijk spelen ze niet beter dan op het origineel, maar
het is ook niet storend slechter.

Gitarist Karl Logan is echter een ander paar mouwen. Op zijn
algemene spel valt weinig aan te merken, maar zijn solo’s komen
gewoon lang niet zo sterk over als toen Ross the Boss ze speelde.
Daarvoor staat de ondersteuning tijdens de solo’s ook veel te luid
in de mix, waardoor het allemaal behoorlijk saai wordt.

Hét ultieme dieptepunt is echter de afsluiter, wanneer Manowar
één van hun beste nummers – ‘Battle Hymn’ – compleet verprutst tot
een nauwelijks herkenbaar gedrocht. Ooit was ‘Battle Hymn’ een
adrenalinestoot, maar deze nieuwe versie is een saaie, vervelende
interpretatie die vooral voor verveling zorgt. Het tempo werd
verlaagd, het geheel werd weer wat lager gespeeld en er is een
bombast toegevoegd die enorm fake klinkt. Weg is de authenticiteit
van dat nummer, en van enige bezieling is er ook geen sprake meer.
De heropgenomen ‘Battle Hymn’ is een grote grap.

En dat kan eigenlijk wel over het complete album gezegd worden.
‘Battle Hymns MMXI’ klinkt eerder als een coverband van de oude
Manowar, en dan nog niet eens een bijster goede. Natuurlijk blijven
het sterke nummers, maar deze nieuwe versies overtuigen simpelweg
niet en zijn vooral enorm overbodig. Voor mensen die geïnteresseerd
zijn in Manowar: koop het originele ‘Battle Hymns’. Voor hardcore
verzamelaars: koop deze cd, berg hem op in je collectie en luister
er nooit naar.

http://www.manowar.com

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

5 + twaalf =