F2M Planet/Buzzville Records, 2010
Suburban Distribution
Anno 2010 is – naar mijn aanvoelen – de productie van nieuwe
stoner/woestijnrock groter dan de vraag. Natuurlijk trekt een
tournee van John Garcia volk (met of zonder andere Kyuss allumni).
Queens of the
Stone Age was een overtuigende headliner op Pukkelpop, maar het
gros van de stonerfans die op het einde van de nineties
het genre bijna de mainstream inloodsten, is overgestapt op een
avontuurlijker, psychedelischer of zwaarder geluid. Als ze zich
niet conformeerden en nu luisteren naar jazz of naar Lady Gaga.
Exemplarisch daarvoor is misschien wel de recente teloorgang van
de website stonerrock.com. Toch bougeert het genre nog:
Sungrazer in Nederland, Fenndango in België, en deze 7 Weeks uit
La France steken zeer overtuigend de neus aan het
venster.
De invloeden zijn overduidelijk: Kyuss en QOTSA, Soundgarden, en
ik hoor ook wel iets van het Scandinavische stonergeluid à la
Dozer. Julien Bernard beschikt over een warm stemgeluid, maar
hoewel Josh Homme ook geen sterzanger is klinkt hij niet krachtig
genoeg om zich naast zijn voorbeelden te plaatsen. Die QOTSA
invloed, inclusief zang, komt wel heel duidelijk naar voren op
track 4, ‘Dust & Rust’, waarvan de zwoele melodietjes en het
gitaargeluid erg herkenbaar zijn.
Daarvoor hoorden we al twee up-tempo rockers waarbij het stoom
uit de oren vloog, en een onderhoudend stukje grunge. Dat alles
uiteraard voorzien van herkenbare hooks, een meezingbaar
refrein of simpelweg potente riffs. Eens over de helft begint die
vlotte dynamiek echter wat te tanen. Een nummertje als ‘The Wait’
klinkt richtingloos.
De twee laatste nummers trekken die dip bijna recht. ‘Whisper
(and Dig the Ground)’ is een wat langer en broeierig nummer. De
zanger zet hier zijn meest gevarieerde prestatie neer, de
verschillende bluesy gitaarsolo’s en de pompende bas maken
er een behoorlijk beklijvend stuk van, al had het emotioneel gezien
wel wat meer diepgang kunnen gebruiken dan een akoestisch gitaartje
op het einde. ‘600 Miles’ is nog een lekkere rocker die mooi
aansluit bij de openingstracks van het album.
Oké, je hoort werkelijk niets nieuws, maar dit klinkt nog te
fris om in de retrohoek te duwen en het is te goed uitgevoerd om er
het predikaat afkooksel op te kleven. Als er dus nog stonerrockfans
over zijn die wel eens een nieuw bandje willen uitproberen met een
vertrouwd geluid, dan is 7 Weeks zeker een optie.
