AMDISCS, 2010
Degenen bij wie alles dat nog maar ruikt naar chillwave,
glo-fi of hypnagogic pop ondertussen fameus de
keel uitkomt: u heeft ongelijk, maar dit geheel terzijde. Het uit
Florida afkomstige eenmansproject unouomedude (spreek uit: you
know you owe me, dude – dat spreekt) is tóch uw aandacht
waard. Waar sommige soortgenoten (zie bijvoorbeeld: Warm Waves,
Memoryhouse tot op zekere hoogte) te veel aan het ongevaarlijke
oppervlak blijven sudderen, is unouomedude gevaarlijker,
edgier en een tikje experimenteler. Maar toch ook
vlekkeloos onweerstaanbaar. Wees gerust: u kan er nog altijd mee
naar het strand trekken.
Uno – zo noemt de man zich – valt nog het best te vergelijken
met Will Wiesenfeld van Baths in de zin dat die laatste ook kiest
voor hardere beats die net iets ingenieuzer in elkaar zitten, net
iets meer aandacht vereisen om te doorgronden (afijn, Uno is nog
geen Wiesenfeld, maar ’t gaat toch al die richting uit, en dat is
muy bien). Uno’s nummers worden doorspekt met
elektronische riedels die u kent van Animal Collective-classics als
‘Peacebone’ of ‘My Girls’, zonder daarbij te vervallen in loze
na-aperij, doen denken aan de verwaaide party-sound van Teen Daze,
met en plus een fijne touch popmuziek uit de jaren ’50,
’60, en hebben dezelfde zomervibe van Neon Indian, maar dan
geflipter – en toch volkomen beheerst. Het is tamelijk gemakkelijk
om een track van unouomedude te herkennen, terwijl wij daar
doorgaans al eens moeite mee durven hebben.
Uno gebruikt – toegegeven – elementen die hem zijn aangereikt
door zij die aan hem voorafgingen, maar hij doét er wel iets mee;
‘Marsh’ is een bontgekleurde verzameling strandpop vol
Ninento-beats, stotterende vocalen en rammelende gitaren. Een
experimenteel stuk beachwave met een eigen smoel en genoeg
talent om volgend jaar moeiteloos te bevestigen met een hopelijk
uitstekende langspeler.
