Arcade Sound, 2010
Dit jaar zijn er naar schatting 7.523 muzikanten geweest die
vanuit hun slaapkamer dromerige, elektronische zomerpop daar hun
raam hebben doen waaien. Als het er niet meer zijn, want u weet
nooit met dat soort onderzoeken. Al de onderkoelde, door house en
balearic beats beïnvloede en bovenal zachte (niet het
tegenovergestelde van hard, maar pluizig, als een donzen deken)
chillwave-nummers die daaruit zijn voortgekomen hebben voor 90% één
ding gemeen: een hang naar nostalgie die tegelijk een verlangen
naar het verleden en een vreemd soort malcontentement met
het heden impliceert. En die al een handjevol dijken van platen
heeft opgeleverd natuurlijk.
Hoewel How To Dress Well daar ongetwijfeld het verst in gaat,
heeft ook Teen Daze haar steentje bijgedragen tot de melancholie
van 2010, zij het in mindere mate dan haar voorgangers. Vergeelde
postkaarten, krakende samples, foto’s uit je jeugd, een door water
aangevreten tekening in het zand, een eenzame ziel op een verlaten
dansvloer: dat zijn de beelden die je krijgt bij het beluisteren
van de nochtans zeer dansbare elektro-synthpop-ambient van Ernest
Greene, Alan Palomo en consoorten. Teen Daze voegt aan dat rijtje
geen fundamentele nieuwigheden toe, maar hun debuut-e.p. ‘Four More
Years’ is wél een bloedmooi plaatje. Het is gemakkelijk om te zien
waarom Teen Daze zo populair is op allerhande internetfora:
bescheiden muziek die doet verlangen naar vervlogen tijden scoort
nu eenmaal goed bij iedereen. Zeker als de modus
operandi hipper-dan-hip is.
Hip of niet, ‘Four More Years’ is goeie muziek. Als ‘Life of
Leisure’ de heetste stranddagen van het jaar voorstelde en ‘Psychic
Chasms’ de knusse momenten van de nazomer, dan is ‘Four More Years’
muziek voor een kleinschalig feestje op een warme herfstdag. Een
trip down memory lane op de dansvloer van uw gedachten.
Prettige feestdagen.
