Eindejaarslijstje 2010 van Matthieu Van Steenkiste

Op nummers één en drie: twee blockbusters van platen die wekenlang in onze cd-speler zaten vastgeroest. Daartussen? Een kleine, fijne plaat die mettertijd zozeer in onze bloedbaan zat dat stukken ervan op de meest onbewaakte momenten spontaan in het hoofd rondzweefden. En dan waren er nog wat platen die we moeilijk konden afschudden.

  1. Arcade Fire :: The Suburbs          De triomfantelijke terugkeer van de Canadese bende. Een verzameling songs die zich eerst als “gewoontjes” aandiende, maar die dag na dag dieper onder de huid ging zitten en meer aan betekenis won. Een plaat die de liefde-haatverhouding van de moderne mens met zijn voorsteden op scherp stelt.
  2. First Aid Kit :: The Big Black And The Blue           Twee Zweedse zusjes, samen nog geen veertig jaar oud, laven zich aan de eeuwenoude bron der folkmuziek en betoveren met onweerstaanbare tweestemmigheid en beklijvende beelden en melodieën. De plaat kwam uit in januari, en we zijn ze nog steeds niet beu.
  3. Kanye West:: My Beautiful Dark Twisted Fantasy          De eerste hiphopplaat in acht jaar waarin wij willen geloven. Muzikaal visionair maar tekstueel compleet ridicuul. Onze pimp mobile hobbelde wekenlang mee zonder daarover te willen nadenken.
  4. Neil Young:: Le Noise          Young slaat de handen in elkaar met überproducer Daniel Lanois die een kaal en tegelijk vol geluid boetseert dat de songs alle recht aandoet. Monumentaal als Mount Rushmore, intimistisch als uw huiskamer.
  5. Shearwater :: The Golden Archipelago         Een kathedraal van een album. De onwereldse ijlheid van het late Talk Talk als soundtrack van een National Geographicdocumentaire over de Stille Oceaan met de commentaarstem van Scott Walker. Subtiel en rijk.
  6. Roky Erickson with Okkervil River:: True Love Cast Out All Evil          Oude rocklegende wordt van onder het stof der vergetelheid gehaald door frisse indierockband. Deze keer zonder songs die op horrorfilms zijn geïnspireerd, muzikaal gevarieerd maar rootsy, en die gehavende stem die in één zin zoveel emotie giet als in een hele weekendfilm. Een terugkeer door de grote poort.
  7. Marina & The Diamonds:: The Family Jewels         Plezante, aanstekelijke popplaat van een dame die nog meer in haar mars heeft. Luister maar naar het barokke “Numb” of het beklemmende “Guilty”. Niet toevallig de twee laatste nummers en misschien wel een voorbode van hoe het nog veel beter kan worden. Een juffrouw om in het oog te houden.
  8. The Bear That Wasn’t :: And So It Is Morning Dew          Nils Verresen is zot. Zót. Maar hij heeft het toch maar mooi gedaan: een fiets/logeertocht van een jaar afleggen en een knap gearrangeerde singer-songwriterplaat uitbrengen, waarop geen noot te veel staat. Nu eens de Tom McRae, dan weer de Elliott Smith van deze contreien, maar toch vooral: heel erg zichzelf.
  9. 65DaysOfStatic :: We Were Exploding Anyway          “Fuck postrock, we gaan dansen”: zo klonk het besluit, en zo geschiedde ook. 65DaysOfStatic heeft dé dansplaat van het jaar afgeleverd. Virulent en pissig, zoals steeds, maar ook heel hard op zoek naar een vlucht uit deze donkere tijden waarin u en ik mogen opdraaien voor de hebzucht van de haute finance. En gelijk hebben ze. Als niets anders meer kan, dan geldt maar één motto: “Dance Dance Dance”.
  10. Delphic :: Acolyte          Alsof grunge nooit losbarste. Alsof britpop slechts een koortsdroom van de jonge Noel Gallagher was. Alsof de retrorock van The Libertines nooit een halve gedachte waard was. Zo hard bevindt Delphic zich in het Madchester van de jaren negentig, toen euforie heel even het bindmiddel was tussen rock en rave. En zo is het goed. We hebben het te lang moeten missen.

Lieten ook hun sporen na in 2010:
11. The National :: High Violet
12. !!! :: Strange Weather, Isn’t It?
13. The Strange Death Of Liberal England :: Drown Your Heart Again
14. Styrofoam :: Disco Synthesizers & Daily Tranquilizers
15. The Unwinding Hours :: The Unwinding Hours
16. Grinderman :: 2
17. An Pierlé & White Velvet :: Hinterland
18. Broken Glass Heroes :: Grandchildren Of The Revolution
19. Thee Silver Mount Zion Memorial Orchestra :: Kollaps Tradixionales
20. Van Jets :: Cat Fit Fury!

Popsong van het jaar: “I Feel Better” van Hot Chip.

Live zal 2010 voor ons altijd het jaar blijven dat Suede met overgave bewees terug te zijn, Atari Teenage Riot Dour platbrandde, we op één weekend tijd in Dublin erg knappe concerten zagen van The National, Vampire Weekend en Arcade Fire, Isbells ons op Les Nuits zo stil met verstomming sloeg, Jónsi toonde hoe je van rock theater maakt zonder Within Temptation te worden en Fuck Buttons op Pukkelpop een erg lawaaierige hemel beloofde.

Was het een goed jaar?

We geloven het wel.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

negentien − twee =