Twin Shadow :: Forget

4AD, 2010

Een van de meest opvallende releases van de laatste tijd is
‘Forget’ van Twin Shadow. Opvallend, niet omdat zijn muziek zo
overdreven extravagant of zelfs maar vernieuwend klinkt, wél omdat
de nummers op hetzelfde moment perfect passen in het rijtje
aanstormend chillwave-talent en in de onvolprezen poptraditie van
de jaren ’80. Vergelijk het nog het best met de briljante Robert
Smith-versie van Crystal Castles’ ‘Not In Love’ of met de beste
nummers uit Abe Vigoda’s nieuwste (‘Crush’): op hetzelfde moment zo
retro dat het ook echt een eightieshit had kunnen zijn, en zo
onmiskenbaar “nu” dat wij verbaasd waren dat het nummer onze oren
überhaupt al bereikt had.

‘Tyrant Destroyed’ klinkt als The National die zich tussen de
gloeiende synths van Prefab Sprouts ‘Appetite’ nestelen, en dat
smaakt. ‘When We’re Dancing’ is ingetogen New Order met een dosis
kamerpop en – met een beetje goede wil – David Bowie (die van
‘Let’s Dance’ dan wel). De titeltrack gooit er zelfs een vettige
Prince-solo tegenaan, maar de warme productie van Chris Taylor
(Grizzly Bear) doet zelfs ‘I Can’t Wait’, een aan LCD Soundsystem
herinnerend dansnummer, baden in een warm klankenpalet. Het
sinistere, bijna gotische ‘Castles In the Snow’ (“you’re my
favorite daydream”) zorgt voor een nieuw hoogtepunt en ‘Slow’ laat
horen waarom George Lewis zo vaak “de zwarte Morrissey” wordt
genoemd.

‘Forget’ is hoe dan ook de perfecte synthese van twee
onvergetelijke decennia, maar is niet alleen daarom gedenkwaardig.
De nummers balanceren op het slappe koord tussen kitsch en kunst,
maar struikelen nooit over hun eigen voeten. Lichtvoetige
teenage romance wordt afgewisseld met persoonlijke
jeugdherinneringen en vrolijke dansbaarheid wordt hier en daar in
de nek gebeten door de tristesse die je normaal gezien associeert
met veel oudere en wijzere mannen (Lewis is er per slot van
rekening nog maar 26). Twin Shadows eenvoudige instrumentatie
bestrijkt in ieder geval een erg rijk palet aan emoties.

Luister maar naar de discopop van ‘Shooting Holes At the Moon’:
“Take my hand, there’s no one here to see us / Push your bones
against the earth, believe.” Melodramatisch? Misschien wel, maar
who cares? Lewis is erg direct in zijn formuleringen, maar
hij mist zijn effect vrijwel nooit. Een zin als “If you hear your
mama calling / Get away from me” klinkt niet banaal, maar in de
droeve context van het gevoelsmatig bijna tegen The Triffids (met
synths dan wel, dat spreekt) aanleunende topnummer ‘Yellow Balloon’
net pijnlijk eerlijk en, simpelweg, mooi.

2010 is blijkbaar het jaar van de straffe debuten, want ook dat
van Twin Shadow is er in haar totaliteit – geen dipjes, enkel
hoogtepunten – een om in te kaderen. De jaren tachtig zijn in dit
kersverse decennium niet meer de jaren van de wansmaak, maar wel de
jaren van de droefgeestige melancholie, al dan niet vertaald naar
campy elektropop. En Twin Shadow, dat is – zo weten wij –
een blijver.

http://twinshadow.net/
http://www.myspace.com/thetwinshadow

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

twee × 5 =