Viscera/// :: 2 – As Zeitgeist Becomes Profusion of the I

Consouling Sounds, 2010

In een relatief korte tijdspanne van tien jaar kan ontzettend
veel veranderen. Een terroristische aanslag heeft op globaal vlak
gezorgd voor een grondige verstoring van de internationale relaties
en een vergrote angst jegens het vreemde. Maar ook op een ander
terrein hebben de vele sociale platformen op het internet onze
wijze van communiceren grondig dooreengeschud. Tien jaar lijkt een
eeuwigheid in een mensenleven.

In de muziek vergaat het niet anders. Hoewel er nog
schlagerzangers zijn die jaarlijks hetzelfde trucje herhalen (en ze
hoeven niet opgesomd te worden), is er bij de meeste artiesten toch
een sterke evolutie te ontwaren. De Italiaanse groep Viscera/// zag
in 2000 het levenslicht als een grindcore-collectief, maar
ontwikkelde zich stapsgewijs in de richting van experiment. Tien
jaar na datum resulteert dat niet enkel in fanatiek geschreeuw en
slap beats maar ook in een gerijpte sound en een
fantastische sfeeropbouw.

Alleen al de titel van het album is om duimen en vingers bij af
te likken: ‘2 – As Zeitgeist Becomes Profusion of the I’ is niet
enkel een verrukking voor logopedisten, maar bevat in slechts een
aantal woorden al voldoende stof om een verhaal mee te construeren.
De titel bevat een kritiek op de toegenomen individualisering in de
samenleving, een beweging die zich ook in de ‘volksgeest’ heeft
genesteld. Ondergetekende heeft altijd al een zwak gehad voor
wijsbegeerte en metafysica: er bestaan wel degelijk nog groepen die
niet enkel brullen over bitches, pimped rides en
een overdosis bling bling. “Here comes the weakest of men
/ He’ll lie in the cleanest of lands / Smiling, buried under tons
of reckoning” in ‘Hands of Gold’ is maar één voorbeeld van een
nummer dat thema’s zoals hebzucht, vergankelijkheid en dood
behandelt. De luisteraar kan in het fraaie artwork ook alle teksten
terugvinden, waardoor er niet al te lang gepuzzeld hoeft te worden
over de boodschap van de Italiaanse groep.

Wie dacht dat religie geen betekenisvolle rol meer heeft in deze
seculiere tijden vol verderf en blasfemie, zit in dit geval ook
goed mis. De laatste strofe van ‘Ballad of Barry L.’ bevat een
bewijs dat het bestaan van God verklaart (“Id quo maius cogitari
nequit” – Datgene, groter dan hetwelk niets gedacht kan worden) en
is ontleend aan de Italiaanse geestelijke en filosoof Anselmus van
Canterbury. Viscera/// zet enkele wijsgerige en
maatschappijkritische gedachten sterk in de verf, hoewel het
moeilijk is om die in het licht van het geheel te
interpreteren.

‘2 – As Zeitgeist Becomes Profusion of the I’ is echter meer dan
een eigentijds traktaat over maatschappelijke wantoestanden. Op
muzikaal vlak is er een verrassende toenadering tussen
verschillende stromingen. Het dreunende in de baslijn en de snelle
percussie wordt afgewisseld met een grungy zanglijn en een
angstaanjagende sfeer. Viscera/// zorgt voor een grote variatie in
zijn nummers waardoor men de hele rit makkelijk blijft uitzitten.
‘Ballad of Barry L.’ voelt door de asgrauwe sfeer en de aparte
gitaargeluiden aan als een rauwere versie van Led Zeppelins ‘No
Quarter’.

De allesomvattende melancholie in de nummers (let op de stijl en
inhoud van de zang) en de melodische riffs op gitaar in ‘Hands in
Gold’ zijn gedrenkt in de wereld van de grunge. Wat daarop volgt is
een krachtig signaal vanuit de onderbuik: grindcore vermengt zich
naadloos met die gitzwarte melancholie. Met enige finesse wordt er
tussen verschillende melodieën geswitcht en wordt de luisteraar
overrompeld door een broeierige ritmische sectie. Viscera///
beëindigt de eerste twee nummers op bevlogen wijze en dat laat een
grootse indruk na.

Wat het tweede deel van het album betreft, kiest Viscera/// voor
een gelijklopende aanpak. De loodzware natuur van de groep komt
hier wel sterker naar voren, maar het geheel blijft aangenaam en
verfrissend om te beluisteren. De Italiaanse groep gunt de
luisteraar geen rustpauze eenmaal de muziek op dreef komt. Bij ‘Um
Ad-Dunia’ wordt het vloeiend gewisseld tussen tragere intermezzo’s
en snelle omwentelingen. ‘They Feel Like CO2’ start met een
fantastische dubbele opbouw en dat is slechts het voorspel van een
extatische rit van veertien minuten met verschillende
hoogtepunten.

Viscera/// klopt af op 44 minuten en dat is net genoeg om de
boodschap volledig te laten doordringen. Ondanks de veelheid aan
bruut geweld is er in de kleine details een relativerende ondertoon
voelbaar. ‘2 – As Zeitgeist Becomes Profusion of the I’ is
overtuigend en bijblijvend.

http://www.myspace.com/detestatio

http://www.consouling.be/

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

1 × een =