Hildur Gudnadottir :: Mount A

Meer dan elk ander instrument wordt de cello doorheen de westerse muziekgeschiedenis gezien als hét instrument van de melancholie. De specifieke klank ervan, diep genoeg om een vol geluid te vormen en hoog genoeg om een sterke melodie te kunnen dragen, heeft al eeuwen componisten ertoe aangezet om hun meest nostalgische en melancholische lijnen voor cello te schrijven.

Luistert u maar eens naar de cellosuites van Bach, of naar het prachtige "Kol Nidrei" van Max Bruch voor orkest en cello solo: het zijn beide composities waar de melancholie simpelweg van afdruipt. Maar ook in de hedendaagse muziek blijft de cello een geliefd instrument, en in dat opzicht kan Mount A, het solodebuut van de IJslandse celliste Hildur Guðnadóttir als een goed voorbeeld dienen. Guðnadóttir heeft haar sporen reeds uitgebreid verdiend in de IJslandse muziekscene en daarbuiten, met muzikale bijdrages voor onder meer múm en Sigur Rós en als sidekick van het Kitchen Motors label van Jóhann Jóhannsson. Niet dat het er iets toe doet, maar ze is bovendien een behoorlijk knappe jongedame.

Met Mount A breekt Guðnadóttir los uit haar sidekickpositie en gaat ze de solotoer op met een album dat volledig opgebouwd is rond haar dreunend cellospel. Eigenlijk is het niet echt een debuut, aangezien de plaat oorspronkelijk al werd uitgebracht in 2006, toen nog onder de artiestennaam Lost In Hildurness. Vier jaar en twee albums later brengt ze haar debuut opnieuw uit op een ander label, met andere cover art, met een hernieuwde mastering en simpelweg onder haar eigen naam.

Toegegeven, een album vier jaar na de eerste uitgave bespreken is een beetje vijgen na Pasen, maar de plaat om die reden negeren zou ook onterecht zijn. Mount A is namelijk een erg interessante plaat, die hernieuwde aandacht verdient al is het maar voor de uitstekende nieuwe mastering. Guðnadóttir profileert zich hier al meteen vanaf haar debuut als een eigenzinnige artieste met een duidelijke visie en Mount A barst simpelweg van de kwaliteit.

Hoewel de plaat gemakkelijk kan ondergebracht worden bij de hele neominimalistische stroming van de laatste jaren (genre Max Richter en Jóhann Jóhannsson), valt het toch op dat Guðnadóttir in zekere mate platgetreden paden probeert te ontwijken. Mount A is vooral een erg subtiele en repetitieve plaat, waar de nadruk in de eerste plaats gelegd wordt op het creëren van een ambient geluidstapijt en niet op opvallende melodieën. Die geluidstapijten bouwt ze op rond haar cello, maar Hildur is niet vies van wat geëxperimenteer en naast cellogedreun vallen er onder meer een zither, een piano, een vibrafoon, een gamelan, een morin khuur (een Mongools strijkinstrument dat wel wat weg heeft van een cello) en zelfs een viola da gamba (de vroegmoderne voorloper van de cello, onder meer bekend uit de film Tous Les Matins Du Monde) te horen.

Door die veelheid aan instrumenten creëert Guðnadóttir een erg breed geluid, dat toch door een opvallende eenvormigheid wordt gekenmerkt. De meditatieve drones bepalen het geluid, maar worden op gevarieerde wijze opgebouwd. De ene keer dreunt Hildur aan de hand van langgerekte noten zoals in opener "Light" en afsluiter "You", maar op andere momenten mag er gerust wat tempo in zitten en duiken er zelfs al eens melodielijnen op zoals met de stuwende arpeggio’s in "Floods" of de leidende vibrafoon in "In Gray", een song die doet denken aan Jóhann Jóhanssons Englabörn. Zelfs wat dissonantie en avant-garde hier en daar kan, zoals in het door een haast willekeurig bespeelde zither aangedreven "Self".

Uiteindelijk gaat Mount A niet om afzonderlijke tracks, maar om een totaalgeluid dat de luisteraar als het ware wil meesleuren in een zwart-wit wereld waar alles in slow motion wordt afgespeeld. En daar is Hildur Guðnadóttir behoorlijk overtuigend in geslaagd. Nu maar hopen dat ze snel weer met nieuw werk komt aanzetten.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

een × 3 =