Magic Kids :: Memphis

Een sixtiespoprevelatie! Het is er een beetje laat voor misschien, maar deze tekst is ook aan de late kant, dus we gaan daar niet moeilijk over doen. Zeker niet aangezien de revelatie in kwestie een heel fijne plaat gemaakt heeft.

Tijd voor een mea culpa. Memphis, de debuutplaat van Magic Kids, is ondertussen al zowat een eeuw verkrijgbaar en alhier nog altijd niet besproken. Hoe dat komt? Niet omdat de plaat slecht is, als dat een geruststelling kan zijn. Integendeel. Memphis heeft hier ondertussen al behoorlijk vaak opgestaan. Om niet te zeggen permanent, op sommige dagen.

Maar telkens werd het begin van een recensie binnen de kortste keren ten prooi gegooid aan een select all en vervolgens middels een kordate uithaal naar de delete-toets de virtuele vergeetput ingeschoten. Omdat keer op keer Belle And Sebastian een te prominente rol speelden in de tekst en we verder écht niks zinnigs te zeggen hadden over Magic Kids.

Nu is het gelukkig zo dat het Magic Kids oneer zou aandoen om afgedaan te worden als Belle And Sebastian-kloon. Daarvoor gaat er net iets te veel talent schuil achter dit jonge bandje. Maar elke keer wanneer openingstrack “Phone” weerklinkt, lijkt het alsof iemand een blik verrassend sterke, maar minder hoogdravende, verloren gewaande nummers van The Life Pursuit heeft opengetrokken. Kijk, daar doen we het wéér!

We zullen het er maar op houden dat beide bands dezelfde fundering hebben. Dat is waarschijnlijk voor iedereen het beste. Een sixtiespopsound dus, dat is waar die Magic Kids in grossieren. Dat klinkt dan ook geregeld heel onschuldig, hoor bijvoorbeeld die geinige melodie van “Superball”, maar tegelijk is er zowat altijd dat Spectoriaanse, met het grote geluid en die drums die op het juiste ogenblik epische proporties krijgen.

Dat maakt dat Magic Kids een geslaagde evenwichtsoefening uitvoeren tussen behoorlijk onschuldige nummers (“Summer”, “Candy”, “Skateland”: leuk, maar voor zover bekend niet wereldschokkend) en een breed klanktapijt. Neem een van beide elementen weg en Memphis was vast niet half zo boeiend geworden.

Soms levert dat vuurwerk op, zoals “Hey Boy”, dat smeekt om een hit te worden. Het nummer is catchy, meezingbaar, heeft heerlijke vrouwelijke backings, een melodie om verliefd op te worden en…. enfin, u snapt het plaatje: een wereldnummer.

En nog wel eentje dat tot nu toe blijkbaar bijna door niemand gehoord werd, want toen de band recent in de Botanique aantrad voor een even schattig als onderhoudend concert, was daar zowaar nagenoeg geen kat. Tijd om massaal Memphis in huis te halen, met andere woorden, en mooie, handgeschreven briefjes naar de band te sturen waarin u hen heel vriendelijk vraagt nogmaals naar deze contreien af te zakken. Ons briefje dat we ons zolang geen raad wisten met Memphis is al op de bus.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

11 + tien =