Magic Kids :: 3 oktober 2010, Botanique

Met Memphis heeft Magic Kids net een vrolijk popplaatje uitgebracht, dat de band zondag in de Botanique kwam voorstellen. Amper drie kwartier had het zeskoppig gezelschap nodig om er een gezellige avond van te maken.

Bestaat er iets leuker dan hete herfstavonden? Het is niet zo krankzinnig warm meer als op hete zomeravonden — al was het in geen tijden zo warm, dat wel — maar er hangt een vreemde zindering in de lucht, al kan dat net zo goed een gevolg zijn van de berichten over terreurdreiging. En, toeval of niet, in de hoofdstad zijn die vreemde vibraties nog net iets intenser dan elders. Op de toegangswegen is het drukker dan je voor mogelijk houdt doordat gezinnen massaal het weekend aan de kust doorbrachten en de stress van de werkweek alweer kunnen voelen tijdens de collectieve rit naar huis. In de binnenstad flitsen blauwe zwaailichten voorbij en zijn enkele straathoeken met Friese Ruiters afgezet.

Wat de reden mag zijn, is onduidelijk. Staat Bin Laden voor de stadspoorten? Gaat de nieuwe lichting eerstejaars van het Rits aan het rellen slaan? Of wordt gevreesd dat de massa op de Ring aan het brandschatten zal gaan? Gelukkig zijn er ook veilige toevluchtsoorden, zoals de AB, waar wie een kaartje had kunnen bemachtigen MGMT kan gadeslaan. Of een nagenoeg verlaten Botanique, waar tussen de gewelven van de Witloof Bar zes jongelui het zondagavondgevoel wel heel levendig maken, door in nummers als “Summer” te flirten met een vleug melancholie.

Magic Kids heet het gezelschap in kwestie, en ze maken het soort nummers die lang vervlogen tijden oproepen, met meer dan een knipoog richting Beach Boys en Phil Spector. Maar niet alleen muzikaal klopt het plaatje: met hun te korte broeken, sullige sportschoenen uit de jaren tachtig en puisten is dit geen verzameling van de populairste elementen op de speelplaats vroeger.

Het is echter geen gimmick of een flirt met sulligheid om in de gratie te komen van het hippe indievolkje. De fysieke beperking van de man achter de keyboards zag er daarvoor net iets te echt uit. Net als de vraag om een slaapplaats na afloop van het concert. Hun nummers mogen dan wel klinken als de ideale soundtrack bij de nazomer, de Magic Kids zijn duidelijk aan het knokken om effectief magie werkelijkheid te doen worden.

En op het eerste gehoor lijkt de band daar behoorlijk in te slagen. De onlangs verschenen debuutplaat Memphis ligt hier nog op een oordeel te wachten, maar waar dat album niet snel een eenduidig oordeel over zichzelf weet af te roepen, overtuigt Magic Live des te makkelijk.De echo’s van Girls, Belle And Sebastian en Phil Spector gaan er op de vooravond van, voor sommigen althans, een nieuwe confrontatie met de hel van de speelplaats — of het volwassen equivalent daarvan — in als zoete koek. Omdat, hoe bekend het allemaal in de oren klinkt, Magic Kids er in slaagt het vertrouwde op een verfrissende en charmante manier aan het publiek te presenteren. Door een frontman die tuimelingen maakt bij gebrek aan betere stunts, of een vioolsolo in openingsnummers “Phone”.

Of simpelweg door een hit te spelen: “Hey Boy” brengt de weinige aanwezigen — of toch een deel van dat publiek — zover dat voorzichtige lichaamsbewegingen gemaakt worden, tussen het meeknikken en -zingen door van wat, laten we wel wezen, een echte feel good hit of the summer is. Nu alleen effectief bovenaan de hitlijsten belanden en we zijn er.

Magic Kids is niet het grote nieuwe ding. Daarvoor klinkt wat dit zootje brengt net iets te bekend in het gehoor. Maar op een of andere manier lappen ze het toch, en zorgt dit stel jongelui voor de perfecte soundtrack bij een vreemde avond. En daaraan valt de beste popmuziek te herkennen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

dertien + vier =