William Parker :: I Plan To Stay A Believer :: The Inside Songs Of Curtis Mayfield

Het is niet de eerste keer dat er muziek verschijnt van dit project, waarmee Parker al een decennium rondreist op gezette tijden, maar het is wel de eerste keer dat je zo’n compleet beeld krijgt van het evenement. Deze live-dubbelaar is iets dat jazz- en soulliefhebbers met open oren niet aan zich voorbij kunnen laten gaan.

Het mag geen verrassing zijn dat het net de figuur van Curtis Mayfield is die hier centraal staat. De man was immers, net als Parker, zo veel meer dan enkel een muzikant of een liedjesmaker. Mayfield was een centrale figuur in de ontwikkeling van de populaire zwarte muziek, maakte enkele cruciale albums in de jaren zeventig (en daarvoor met The Impressions) en zijn maatschappelijke bewogenheid en politiek activisme maakten van hem een spreekbuis voor een generatie Amerikaanse zwarten die genegeerd werd en verkommerde in getto’s. Sociale kritiek was er in overvloed, maar het was uiteindelijk ’s mans humanisme, de roep naar hoop en vernieuwing via een volksverheffing, die het meest bleef hangen.

Met zijn project wil Parker een eerbetoon brengen aan Mayfield, niet door diens werk klakkeloos over te nemen ("We can never play Curtis Mayfield better than Curtis Mayfield did", luidt het in de liner notes), maar door op zoek te gaan naar de ’inside songs’, door de kern er uit te putten en die te vertalen in eigen versies. De bassist is er met z’n medemuzikanten alleszins in geslaagd om de eclectische geluidswereld van Mayfield op te roepen. De sensuele funk en de elegante strijkersarrangementen zoals we die kennen van bijvoorbeeld Curtis en Superfly zijn dan wel afwezig, maar wat hier te horen valt, is niet onder één noemer te vatten: jazz, soul, onderhuidse funk, pop, gospel en spoken word/poëzie worden hier liefdevol vermengd tot een ode aan de zwarte Amerikaanse muziek die zowel de pieken als de dalen aandoet, zowel de rassendiscriminatie als het optimisme en de intact gebleven waardigheid.

De band die Parker rond zich verzamelde, wisselde nu en dan van bezetting, maar deze opnames (waarvan de oudste uit 2001 zijn en de recenste uit 2008) laten toch een kern horen. Naast Parker staat zijn oude, getrouwe drummer Hamid Drake, nog zo’n muzikant die zowel thuis is in vrije improvisatie als in Afrikaanse muziek en moderne popmuziek. Samen met Drake wordt hij vaak beschouwd als de beste ritmesectie van jazz (en daarbuiten), iets waar voldoende bewijsmateriaal voor te vinden is. Verder is ook trompettist Lewis Barnes aanwezig, saxofonisten Darryl Foster en Sabir Mateen, pianist Dave Burrell, zangeres Leena Conquest en dichter, activist en criticus Amiri Baraka, zelf geen onbesproken figuur, die zich volledig mag laten gaan.

Het album start alleszins ongemeen sterk met de groove van "I Plan To Stay A Believer", dat meteen laat horen dat de Parker/Drake-tandem er een is die in elkaar vasthaakt om pas los te laten als het achter de rug is. Er zijn volop solomomenten, maar uiteindelijk is dit een stuk dat toebehoort aan Conquest, die Baraka citeert en een verhaal declameert met Bijbelse verwijzingen, voorlopers als W.E.B. Du Bois, Frederick Douglass en Malcolm X vermeldt en een boodschap van verbetering uitdraagt. Gloedvolle, geladen en politieke muziek, maar die dan rechtstreeks vanuit de onderbuik komt.

Dat gebeurt zo mogelijk met nog betere resultaten in "If There’s A Hell Below", dat een en al dreiging is, twintig minuten lang. Het pakt uit met strakke blazerssecties, versnelt naar bebopallures en flirt met free jazz, en je krijgt enkele fenomenale solo’s te horen, en dan vooral van Foster en Mateen, die hier tekeer gaan met een verschroeiende intensiteit, terwijl de ritmesectie (hier met pianist Lafayette Gilchrist) blijft voortdenderen. Als daarna "We The People Who Are Darker Than Blue", de eerste song met Baraka, aan z’n einde komt, dan zijn we al vijftig minuten ver.

Mooi is ook dat er nog verder buiten de lijntjes wordt gekleurd. "I’m So Proud" blijft de geweldige pop ballade die hij al was en voor het eraan vastgeknoopte "Ya He Yey Ya", dat lijkt terug te grijpen naar rituele muziek die zelfs de field songs voorafging, werd zelfs een tienkoppig koor ingeschakeld, waarmee ook diep in de wortels van de muziek gedoken wordt. Ook voor de opnames van het Vision Festival in 2008 werd gewerkt met een gospelkoor, wat bij "People Get Ready" en "This Is My Country" leidt tot bruisende gospel, erg levendige muziek. Idem voor de andere take van dat laatste nummer met een 90-koppig kinderkoor, dat ronduit ontroerend is.

En dan is er nog die geweldige versie van "Freddie ’s Dead", waarbij de blaxploitation-beelden je zo voor de ogen schieten. De songkeuze en het spel, daar valt zo goed als niets op aan te merken. Een aantal van deze stukken wordt lang gerokken (11 songs, 140 minuten muziek) en Baraka’s voordracht zal niet voor iedereen zijn, maar de toewijding en speelvreugde spatten uit de speakers bij het beluisteren van het album. Het geluidsniveau is wat ongelijk (de eerste opnames klinken overdonderend goed in een koptelefoon, terwijl het stuk met het kinderkoor opgenomen lijkt in een galmbak), maar ook dat hoort bij de langdurige, constant in beweging blijvende aard van dit project.

I Plan To Stay A Believer koppelt muziek aan geschiedenis, politiek aan idealisme. Het resultaat is een afwisselend begeesterende, confronterende en hartverwarmende plaat vol virtuoze muzikaliteit, maar meer nog: vol soul en levensvreugde die rechtstreeks uit het hart komt, en dat zijn nog altijd dingen die tussen de noten en arrangementen vervat zitten. Zowel voor Parker- als Mayfieldfans is dit absoluut verplichte kost. Al de rest moet maar even nagaan of ze een hartslag hebben, want dat is voldoende.

Hamid Drake speelt op 12 november met Bindu op C-Mine Jazz (Genk). Op 11 december staan Drake en Parker met Frode Gjerstad in KC BELGIE (Hasselt).

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

14 + negen =