The Black Pacific :: The Black Pacific

Wat doet een weldenkend mens die er na twintig jaar en negen albums bij een bekende punkrockband de brui aangeeft om meer tijd voor vrouwlief en de koters over te houden? Simpel: hij rust niet volledig op zijn lauweren, duikt met twee begeesterde muzikanten in een studio en zet het op een vinnig potje punkrocken.

Punkrock, het is geen Husserliaanse fenomenologie, en dus mag er al eens met een deur in huis worden gevallen: The Black Pacific is simpelweg een punktrio bestaande uit voormalig Pennywise-frontman Jim Lindberg, drummer Alan Vega en Davey Latter op bas en dat zal u geweten hebben.

Is de openingstrack "The System" nog een stretchoefening in het verlengde van Pennywise, dan worden daarna de quadriceps en borstspieren aangespannen en de triceps opgepompt en vallen u betere, dynamische en inventieve punkrocknummers ten deel. Zo is de skatepunk van "When It’s Over" een doortrainde, pezige kickbokser die de tegenstander jachtig alle hoeken indrijft en bij momenten stevig dichttimmert.

Hier en daar een lekker schreeuwerig refreintje en al worden een aantal nummers ietwat aangetast door een teveel aan wowowow- en woehoehoe-kreten ("Living With Ghosts"), de platgetreden paden van de crapste crap van The Offspring worden gelukkig niet ingeslagen. Het allerlekkerste zit in de tweede helft. Enkele klasbakken: "Ruinator" is een vuilgebekt brutaaltje met gierende en omineuze gitaren die behendig door allerlei haarspeldbochten sjezen, "Kill Your Idols" een eersteklas midtempo song met anthem allures en "No Purpose" zit vol gevoel en tegelijk speels, maar met een onderhuidse dreiging. Het is een offensiefje dat bij generaal Petraeus (coole naam, overigens) een wit voetje zou hebben.

Voor plaatjes als The Black Pacific hoeft u niet verder gestudeerd te hebben en er wordt uitbundig gemorst met een prima zangstem, snakkende gitaren, pompende riffs en gegeselde drums, dit alles met een neus voor melodie. Het album en zijn aanstekelijke springerigheid laten een strakke band blakend van zelfvertrouwen horen: punkveteraan Lindberg weet zijn midlifecrisis te kanaliseren en de uitstekend op elkaar afgestemde nozems leggen hun ziel en zaligheid in hun muziek. Tegelijk stoeierig, dreigend en vrijpostig, af en toe een weinig grungy, maar de verhouding van de ingrediënten klopt.

Kijk, het zijn tijden waarin punkpioniers als The Sex Pistols aan een doorgeslagen sellout doen: ze hebben een deal gesloten met een cosmeticareus en hun naam aan een parfumgeur geschonken ("The fragrance leaves a fresh, restless bite of lemon, sharpened and intensified by a defiant black pepper", aldus een persverklaring van Fragrance and Beauty Limited). En de Pistols blijven verder de Pik van het Kapitaal pijpen: er zijn, quelle horreur, plannen voor een Never Mind The Bollocks-zeep. Niet dat u meer achter The Black Pacific dient te zoeken: de punks laten niet na politieke of sociale statements ("Love for money – it leaves you in the end / Fat cats and beggars – they all will toil in vain") af te vuren maar ook de funfactor blijft hoog en meer moet dat soms niet zijn. The Black Pacific is een welgekomen aanwinst aan het rockfirmament.

Punkrock is een genre met beperkingen en het leeuwendeel van dergelijke albums sleept zich puffend naar de finish, maar doorgewinterde muzikanten als Lindberg en co. weten dit euvel schrander te overstijgen. Bij The Black Pacific dus geen MTV-poppunk die zonder uitzondering inwisselbaar en onmetelijk saai is. Niet vlekkeloos en uiteraard een beetje voorspelbaar, maar toch een pittig punkplaatje.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vijf − een =