Ariel Pink’s Haunted Graffiti :: Before Today

We zien hem nog staan in de Netwerk in Aalst, met z’n mottig V-hals glittershirtje, vettig haar en in de micro gemikte hoest. Ariel Pink had in december 2009 vooral iets van een vies ventje. En net dat kereltje heeft nu een van dé guilty pleasures van de voorbije maanden op z’n naam staan. Before Today is gefundenes fressen voor wie houdt van licht excentrieke, onvolmaakte, maar ook vrij onweerstaanbare lo-fi pop.

Hoewel het door 4AD uitgebrachte Before Today naar voren wordt geschoven als Pinks debuut, is dat allesbehalve correct. Hij heeft al een hele resem releases op z’n naam staan, maar die waren zo sterk geworteld in de lo-ficultuur dat z’n naam al een synoniem geworden was voor obscuur ruisend cassettegerammel. Nu blijkt echter dat er onder die lagen camouflage al die tijd een onvervalst poptalent zat. Before Today is geen glad klinkend album, integendeel, maar nu de grootste vetresten, vlekken en schilfers verwijderd zijn, lonkt er een diverse en originele popplaat onder het oppervlak.

Het boeiendste van al is nog de ongewone combinatie van invloeden die je hier terugvindt. Het is niet ongewoon om dezer dagen artiesten tegen te komen die putten uit de psychpop van de jaren zestig, noch uit 70’s elektronica, maar het wordt pas interessant als je die samenvoegt en daar ook nog eens mainstream pop uit de jaren tachtig (de plastieken soort), hair metal en gladde soulpap bijtelt. Pink en de zijnen slagen er niet enkel in om te doen denken aan iconen als Bowie (opener "Hot Body Rub" had zo op een van diens Berlijnplaten kunnen staan) en Joy Division (afsluiter "Revolution’s A Lie"), maar er passeren net zo goed flarden Duran Duran, Michael Jackson en een hele resem verwijfde (synth-)popacts.

Je zou gaan denken dat het plaatje dan vooral een aura van nostalgie, ironie of misplaatste superioriteit uitademt, maar daarvoor is hier geen plaats. Hier wordt niet rondgeparadeerd om de smakeloosheid van de jaren tachtig centraal te stellen, laat staan in het belachelijke te trekken, maar om geluiden van die periode te combineren met andere, minder waarschijnlijke invloeden, wat soms verwarrend luistermateriaal oplevert. Zo kunnen we "Butt House Blondes" eigenlijk best omschrijven als ’Guided By Voices-doet-Thin Lizzy’, met een onwaarschijnlijk bruggetje erin. "Fright Night" klinkt dan weer als een vergeten parel van een Franse electropopband die is grootgebracht op een dieet van Pere Ubu en The B-52’s.

Niet alles is recent: "Bright Lit Blue Skies" is een (uitstekende!) cover van een obscuur 60’s nummer, en een aantal van deze songs verschenen in andere versies op vroeger, intussen onvindbaar werk. Door het eclecticisme valt dat echter niet op. "Round And Round" slaat de brug tussen Michael Jacksons "Billie Jean" en poppy wave, "Beverly Kills" sluit aan bij de New Yorkse disco/funk/wave van het ZE Records-label en "Can’t Hear My Eyes" verdient haast een clipje met bikini’s, zonnige stranden en een centrale rol voor gaylord George Michael. Nochtans is het geen artificiële, gezichtsloze pop, daarvoor wordt met een song als "Menopause Man" (met de lijnen "Rape me, castrate me, make me gay"), en z’n falsetto gejengel te veel buiten de lijntjes gekleurd.

Before Today is niet van voor tot achter volgestouwd met eersteklassemateriaal, daarvoor is "Little Wig" net iets te saai en "Reminiscences" net iets té cheesy, maar voor de rest wordt hier drie kwartier lang virtuoos de grens tussen verwarring en onmiskenbaar songschrijftalent bewandeld. Op die manier maken Pink & Co. een plaat waarmee je je ironische hipstervrienden een fijn werkje kan aansmeren (inclusief verwijzingen naar The Beatles en Nightmare On Elm Street) zonder dat je je zorgen moet maken over de kwaliteit, want die is er écht. Before Today is een onwaarschijnlijk, maar éclatant succes op het braakland tussen kunst en kitsch.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

20 − 11 =