Electric Red :: In This Machine

Buzzville Records, 2010.

Belfast is een stukje Europa dat zo dichtbij is en toch voor altijd
van ons verwijderd zal blijven door de geschiedenis, en zelfs het
heden. Dat wil niet zeggen dat andersom hetzelfde geldt, ze hebben
daar uiteraard hun ogen open en zien wat er gebeurt in de wereld
van muziek. Electric Red is een jonge band uit Belfast, die voor
inspiratie nogal nadrukkelijk heeft zitten geilogen naar de
hoofdstad van de UK.

Vooral het schromelijk onderschatte End Of Level Boss en ook
wel het oudere werk van Orange Goblin hoor je hier nogal in terug.
Nu ja, dat zijn natuurlijk ook bands die hun inspiraties duidelijk
tonen, dus voorgaande stelling hoeft niet letterlijk waar te zijn.
Maar ze spelen op een vergelijkbare ‘Britse’ manier een
mengelmoesje van stonerrock, heavy metal en wat prog. Als je
erover nadenkt is dat een moeilijke keuze (je bent Brits of niet,
hè).

Zowel je groove als je riffs moeten goed zijn, en bovendien moet je
nog genoeg tegendraadsheid en onverwachte wendingen in je muziek
stoppen om het ‘proglabel’ meer validiteit te geven dan enkel wat
complex gitaarwerk. Moeilijke oefening, en Electric Red slaagt niet
over de hele lijn maar heeft wel de goede richting te pakken.

Riffs zitten er zeker al genoeg verpakt in de tracks op dit album.
Op nummers als ‘Saved Time’ en het begin van ‘Wasted Days’ zijn ze
redelijk zwaar maar rechtdoorzee. Vaker echter kiest men voor wat
ingewikkelder structuren, zowel voor de opbouw van de songs als
voor het gitaarwerk.’Daggers’ bijvoorbeeld begint erg kalm met
kabbelende gitaartjes, om dan gradueel aan intensiteit te winnen en
zelfs wat tegendraadse melodieën door elkaar te weven.
Bij dat laatste nummer pakt de mayonaise redelijk goed, te vaak is
het echter maar half en half zo. Opener ‘In This Machine’ komt
nooit echt van de grond en wordt bovendien niet vooruit geholpen
door de schreeuwerige vocalen. Gelijkaardig verhaal voor ‘Threads’
dat finaal de das wordt om gedaan door zeurderige emozang.

In ‘Isolational’ wordt er ook weer wat met de zang gespeeld en lukt
dat beter: het nummer heeft over het algemeen ook een wat
agressievere toon en catchy groove te pakken. De
tempowisselingen zijn goed getimed en de vloeiende overgang naar
volgende track ‘Smiling Fools’ zorgt ervoor dat mijn aandachtscurve
niet wegglijdt tijdens het zwakke eerste deel van die track. Het
tweede deel heeft een lekkere stoner groove en een scheurende solo
die er ons fijntjes op wijzen dat Electric Red toch wel
bestaansrecht heeft.

De band heeft ‘In This Machine’ blijkbaar volledig DIY opgenomen,
de plaat wordt uitgebracht in samenwerking met Buzzville Records.
Die zelfredzaamheid is lovenswaardig, maar deze cd lijkt er toch op
te duiden dat een kritische blik van een producer (lees:
buitenstaander) geen kwaad had gekund. De meeste nummers hebben te
weinig identiteit en karakter om afzonderlijk herkenbaar te zijn in
het geheel van een album. Alles gaat voorbij aan een vergelijkbaar
tempo, af en toe steekt er een leuke solo, catchy hook of
groovy riff bovenuit, maar de herinnering eraan vervaagt als we
weer zoetjesaan in slaap gewiegd worden door de volgende halfbakken
fuzzy riff.

Er zijn genoeg momenten op het album te vinden die erop wijzen dat
ze het wel zou moeten lukken om een handjevol beklijvende songs te
schrijven in een min of meer herkenbare stijl. Ik twijfel er ook
niet aan dat de kerels hun instrumenten beheersen en nagedacht
hebben over deze songs. Misschien zelfs te lang nagedacht, en dat
leidt soms af van de essentie: rocken! Op dit moment is Electric
Red totaal geen concurrentie voor de hoger genoemde bands. De
status van local opening band zit er natuurlijk wel in en
er zal denk ook niemand weglopen tijdens dat optreden.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

5 × vier =