Pushed Too Far :: Up For Grabs

Clenched Fist Records, DIY, 2010.

Hoe zou het nog zijn met de Belgische hardcorescene? Goed, me
dunkt: het Gentse vlaggenschip Rise & Fall neemt
even wat rust, maar laat het dan aan de Kempense – euh – kemphanen
van Pushed Too Far om de moshpits te beroeren. Via hun eigen
Clenched Fist label brachten ze eerder dit jaar hun derde full
length
uit (Nu ja, wat heet ‘full length’? Dit is hardcore,
dus halen we de dertig minuten niet).

PTF heeft zijn pauze er dus op zitten, maar daarvoor ging het
eigenlijk redelijk hard met deze band. Hun (h)eerlijke combinatie
van old school hardcore en wat ‘gemetaliseerde’ breakdowns ging er
vlot in bij de kids in eigen land en net over de grens. Met ‘Up For
Grabs’ zijn ze sterk gewapend om hun plaats weer op te eisen op de
podia én in het hart van de hardcorescene. En gaat dat niet
goedschiks, dan zullen ze er wel voor knokken. Iets vertelt me dat
deze gasten dat gewend zijn, en dat ze ook niet als eerste zullen
opgeven.

Op ‘Up For Grabs’ horen we een hongerige band die geen tijd verdoet
met overbodig songvulsel, want de meeste nummers schommelen rond de
twee minuten. Verschijnt er toch wat meer tijd op de display, dan
is dat omdat er een filmsample of iets dergelijks bij aangeplakt
werd. Die typische hardcore onhebbelijkheid is hier dus ook
aanwezig.

Andere typische ingrediënten als veelvuldige gang vocals
en een loodzware break op tijd en stond kom je ook geregeld tegen.
“Typisch” is hier zeker geen synoniem voor “afgezaagd”, want het
spelplezier en de brute power van deze nummers laten iedere track
knallen. Sommige nummers zijn echte splinterbommen die garant staan
voor halsbrekende taferelen in de pit.

Om te beginnen is er openingsnummer ‘The Best of Me’ dat razend uit
de startblokken schiet, om dan het tempo al snel te laten zakken
voor een eerste loodzware break met slechts een klein beetje
Slayer-gitaren.
De meeste nummers worden aan een middelmatig tempo gespeeld. Dat
maakt dat er wel wat ruimte is voor valse groove die je
het stilzitten onmogelijk maakt.

Voorbeelden hiervan hoor je in het korte ‘Still Here’ en het
daaropvolgende ‘Our Feet’, dat met zijn metalgitaar en brutale
achtergrondstemmen een echte strotafbijter is. Vergelijkbaar qua
opbouw en brutaliteit zijn ‘On the Rocks’ (met enkele moordende
tempowisselingen) en ‘Checks & Balances’.

In ‘Raising the Heat’ horen we wat straatpunkinvloeden, terwijl ook
‘Tha Bomb’ wat meer swingt. De titeltrack is eveneens een stevige
knaller met een vrij hoog tempo en weer zo’n typische meebrulbreak
naar het einde toe. ‘Make Up Your Mind’ eindigt dan weer met een
soort boogie-groove en dat klinkt ongelofelijk lekker.

Op verschillende tracks zingen (oké, roepen) er één of meer gasten
mee, en dat zorgt samen met al de groepszang voor genoeg
afwisseling in de vocale bijdrages. Dat mag wel, want zanger Dimi
blaft en brult zijn teksten met veel overtuiging maar weinig
dynamiek. Alles samen staat ‘Up for Grabs’ dus garant voor net geen
half uur brutale maar oprechte hardcore.

De band stopt genoeg afwisseling in de nummers om te weerstaan aan
de verleiding van de skipknop, maar niet alle tracks maken een even
onuitwisbare indruk. Degene die hierboven vermeld werden doen dat
zeker wel en dat is voldoende om van een geslaagde schijf te kunnen
spreken. De CD werd ook erg goed geproduceerd met een vol en
krachtig gitaargeluid dat nodig is agressieve intenties goed te
laten overkomen.

Houd je wel van typische stoere-mannenhardcore als Madball, Terror
of Hatebreed, dan zal je je een eventuele aanschaf van ‘Up For
Grabs’ zeker niet beklagen. Bovendien zorgen de realistische
teksten ervoor dat de luisteraar zich betrokken voelt bij de band.
Op ‘Raising The Heat’ zeggen ze trouwens met zoveel woorden dat we
uitgenodigd zijn voor de barbecue!

http://www.myspace.com/pushedtoofar

Pushed Too Far speelt op Leverage of Chaos Fest in Lommel (10
juli), Skatefest in Olen (4 september) en in De Frontline in Gent
(18 september).

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

2 × 5 =