Bij het bekijken (en vooral beluisteren) van gelijk welke WK-match van de afgelopen weken zou een mens haast de impressie krijgen dat men daar in Zuid-Afrika enkel muziek (nu ja) weet voort te brengen aan de hand van vuvuzela’s. Dat niets minder waar is, kan blijken uit de muziek van BLK JKS, een bijzonder interessante jonge band uit de townships van Johannesburg die speciaal voor het WK komt aanzetten met een nieuwe EP.
Vorig jaar debuteerde de band met het indrukwekkende After Robots (en ook nog de Mystery EP), een plaat vol rauwe progrock waarin het beste van The Mars Volta, TV On The Radio en traditionele Afrikaanse muziek werd samengebracht. Dat leidde tot een zeer eigenzinnige plaat, die echter toch vooral kon ingeschreven worden in een progrocktraditie, en niet in de eerste plaats Zuid-Afrikaans klonk . Met ZOL! gooien ze het roer in dat opzicht enigszins om en wordt er lustig geëxperimenteerd met allerlei Afrikaanse ‘genres’.
Dat is het duidelijkst in opener “Lietys”, een stamper van formaat met opzwepende ritmes, een lieflijke gitaarlijn en aanstekelijke vocals in het eigenzinnige Engels dat de band in haar teksten hanteert (pas bij de derde luisterbeurt hadden wij door dat het geen Zuid-Afrikaans straattaaltje was). De andere tracks zijn echter veel minder direct en hullen zichzelf in een soort wazige shoegazereverbcocon, waardoor het pas na meerdere luisterbeurten duidelijk wordt waar het nu juist om draait in de nummers. De directe aantrekkingskracht van After Robots heeft BLK JKS dus ingeruild voor een meer uitgestelde voldoening, een EP die meer tot de luisteraar moet doordringen.
Zo zorgen de wijds galmende gitaren in “Bogobe” voor een haast ondoordringbare waas, waarbij pas na herhaalde luisterbeurten duidelijk wordt dat er zich een zeer catchy melodie onder verschuilt. Titeltrack “Zol!” drijft dat gegalm tot het uiterste en bestaat voor de helft van het nummer louter uit gitaren, windeffecten en echoënde vocals, tot de drums, die opgenomen lijken te zijn vanaf een halve kilometer afstand in een leegstaande fabriek, invallen. “Paradise” is dan weer een epische song die meer in de lijn ligt van After Robots in zijn poging een huwelijk te bewerkstelligen tussen het bombast van Pink Floyd’s The Wall en de bossa nova van pakweg Gilberto Gil.
ZOL! is dus in zekere mate een vreemd geval en het is niet helemaal duidelijk of dit een nieuw ingeslagen richting dan wel een verkenningstocht in nieuwe territoria is. Essentieel luistermateriaal is het dan ook niet, maar wat het wel toont, is dat BLK JKS een bijzonder inventieve en hardwerkende band is, waar we ongetwijfeld nog meer van gaan horen.
