Razen-Sheldon Siegel :: Razen-Sheldon Siegel

Alle muziek ontstaat in een nu-moment, een inval of een plots inzicht. Spontane uitingen die de puurheid van het creëren vatten. Veel bands zien dit ogenblik louter als het startpunt waarna ze eindeloos schaven en schuren aan wat ooit spontaan was, met als enige doel het te recreëren en daarbij te pogen de uniekheid van het moment eindeloos te herbeleven.

Uiteraard is het een illusie om een bepaald gevoel of emotie te herbeleven: elk moment is uniek en niet reproduceerbaar. Wat overblijft zijn fantasieloze klonen die met wisselend succes aan de slag gaan met wat binnen de grenzen is vastgelegd. Improvisatiebands daarentegen willen van deze beklemmingen niet weten. Hun grenzen liggen louter binnen het eigen kunnen en de eigen fantasie. Wat ooit opgeroepen was, is voor altijd verloren tenzij het vastgelegd werd en opgenomen. Het zorgt voor een bevrijdend gevoel mits de artiest in kwestie weet wat hij doet.

Improvisatie is namelijk nooit zomaar in het wilde weg spelen, maar vergt een vaag besef van richting en het verlangen nooit gratuit klanken uit te braken. Wie daarenboven binnen een band zich aan dergelijke exploten waagt, moet eveneens beschikken over een grote luisterbereidheid en empathie voor de andere muzikanten. Meer nog dan bij doorsneenummers loert steevast het gevaar van verveling, nutteloosheid of zelfs stompzinnig gekakel om de hoek. Wie niet bereid is zijn talenten in de strijd te gooien (of ze doodeenvoudig niet heeft) en zich niet kwetsbaar durft op te stellen, zal nooit de aandacht weten te bemachtigen.

Het is een les die ondermeer Sheldon Siegel goed in de oren geknoopt heeft. Zonder als pure freejazzband geboekstaafd te staan, beheerst het trio Gino Coomans (cello, music box), Erik Heestermans (drums, percussie) en Gerard Herman (sax, vocals, tapes) niet alleen uitstekend het eigen instrumentarium, maar weet het ook in te pikken op de andere instrumenten en zo mee te schrijven aan het verhaal. Dat de vijfentwintig minuten durende track "Drie mannen stappen aan boord van een goederentrein en lijken goed op weg hun vrijheid te herwinnen" toch niet over de hele lijn overtuigt, heeft dan ook meer te maken met de competitie in het genre dan met het kunnen van de band zelf.

Paradoxaal genoeg blijven de muzikanten immers te veel vasthouden aan bepaalde verwachtingen eigen aan freejazz en improvisatie waardoor ze het doel van de song uit het oog dreigen te verliezen. Met iets meer lef en de bereidheid om op het gezicht te gaan, staat hen nog een beloftevolle toekomst te wachten. Mogelijk ligt het ook gewoon aan een gebrek aan ervaring; een euvel dat ook opdook op de twee cd-rs die de groep heeft uitgebracht. Sheldon Siegel heeft het talent om een boeiende trip op te bouwen, maar moet daarvoor eerst de laatste trossen lossen. Een voornemen voor het eerste album?

Razen heeft die koudwatervrees al lang overwonnen. Het duo Brecht Ameel (santoor, bouzouki, toetsen) en Bart Reekmans (percussie, blazers) tast al enkele jaren de improvisatieruimte af en schuwt daarbij nieuwe geluiden en experimenten niet. Sterk beïnvloed door onder andere oosterse muziek hebben ze ditmaal de hulp ingeroepen van Kim Delcour (doedelzak, chalumeau, sopranino, bass recorder) en Wouter Haest (duduk, shenai) die hen op de vier songs bijstaan en geregeld het voortouw nemen.

Dit leidt tot kleine mokerslagen genre "Rode Hond" dat episch en militaristisch klinkt, maar net zo goed buitenwereldse oorden opzoekt. Helaas wordt het nummer afgebroken nog voor het zijn ultieme uitbarsting kent. "Rammelaarsgong" valt daarna middenin een drukbezochte markt in het oude Bagdad. Ook "Razen" vertoeft in dezelfde stad maar ditmaal heeft de loom makende warmte ongenadig toegeslagen en wachten de inwoners de koelte van de valavond af en de belofte van het nakende feest. Een feest dat uitvoerig gevierd wordt in het opzwepende "Razend zand" waar grandeur en sensualiteit hand in hand gaan.

Dat bij het Gentse Kraak-label een hart klopt voor dergelijke improvisatieartiesten is bekend. Naast Sylvester Anfang II en Ignatz was er ook Afternoon Saints en Rhythm Section + Fred Van Hove, met Razen-Sheldon Siegel wordt op dit elan verder gebouwd. Ook bij deze twee Belgische bands staat improvisatie hoog aangeschreven waarbij een (free)jazzattitude en liefde voor het experiment nooit ver weg lijkt. Razen en Sheldon Siegel weten niet alleen de pracht van de improvisatie te vatten, maar ook treffend te verwoorden. Razen-Sheldon Siegel is een schitterend pleidooi voor improvisatie, durf en experiment.

Razen-Sheldon Siegel is op 300 exemplaren (enkel vinyl) uitgebracht.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

dertien + twaalf =