Urban Junior :: Two Headed Demon

Indien er twee genres zijn die men tegenwoordig vaak in punkversies opnieuw boven water ziet komen, dan gaat het wel om rock-‘n-roll en electro, maar zelfs in hun punkversies lijkt er tussen beide genres nog heel vaak een strikte lijn te lopen. Iets waarmee de Zwitserse one man band Urban Junior eindelijk eens komaf wil maken.

Dat het punkwereldje graag naar het verleden teruggrijpt, is natuurlijk al even geen geheim meer: terwijl groepen als Volt en Digital Leather zich graag op elektronische bands als Kraftwerk en Telex baseren, halen een hoop garagegroepjes hun vet bij de meest invloedrijke groepen van de jaren vijftig, zestig, zeventig en tachtig. Wat er echter nog heel weinig gebeurt, is dat één van hen resoluut voor een mix van beiden kiest. Daar lijkt met Urban Junior eindelijk een beetje verandering in te komen.

Hoewel Urban Junior voorlopig nog een geïsoleerd geval is en dat mogelijk zelfs zal blijven, is Two Headed Demon namelijk een moedige poging om een aantal ongeschreven wetten te herschrijven. Dat blijkt al meteen uit “Hot Shit From Switzerland”, een nummer dat enerzijds te veel rockt om voor electro door te gaan, maar anderzijds toch ook te kil klinkt om onder rock-‘n-roll geklasseerd te worden. Daarmee is Urban Junior vis noch vlees, al lijkt dat net de bedoeling.

Dat titeltrack “Two Headed Demon” ergens het midden houdt tussen een klagende Jack White en een rockend elektronisch nummer van Chemical Brothers, bevestigt dat schizofrene karakter. Het duurt echter nog tot “Tüüfumusig” voordat het spreekwoordelijke duiveltje helemaal uit het doosje komt. Met een gedoodverfd garageriffje enerzijds en vettige Duitstalige teksten anderzijds, profileert Urban Junior zich namelijk als een soort mannelijke rock-‘n-roll-versie van Nena, u wel bekend van “99 Luftballons”, wat naast een erg foute ook een erg aanstekelijke indruk nalaat. Een kantje dat in “Das Leben” nogmaals naar boven komt om een even smerig als popgevoelig karakter te bevestigen.

Het feit dat Urban Junior met zijn Duitstalige nummers het meeste eigenheid uitstraalt, verraadt echter eveneens het grootste minpunt van Two Headed Demon, namelijk dat hij er nog beter aan had gedaan om zijn plaat gewoon volledig Duitstalig te maken. Zo alledaags als Urban Junior in een Engelstalig nummer als “Man On The Run” klinkt, zo (wan)smakelijk klinkt hij namelijk wanneer hij hetzelfde in het Duits doet, bijvoorbeeld in “Mensch Oder Tier”.

Dat het onzin zou zijn om Urban Junior op basis hiervan volledig af te schrijven, kan echter niet genoeg beklemtoond worden. Want zelfs in Engelstalige nummers als “No Balls But Fire” en “Heidi’s Head” zijn de frontale botsingen tussen Urban Junior’s favoriete genres ruim voldoende om voor heuse opstootjes van adrenaline te zorgen. Daarmee maakt Urban Junior in ieder geval een opvallende entree in het land van de garagepunk en de electrotrash, wat hij overigens goed genoeg lijkt te beseffen wanneer je de teksten van het slotnummer even beluistert. Daarin laat hij een kinderkoor op een haast hypnotische manier en herhaaldelijk “It’s Swiss spankin garage boogie disco soul and blues punk trash!” zingen, en beter kunnen wij Urban Junior eigenlijk niet samenvatten.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

14 + 3 =