Zindert "Let’s Go Surfing" nog na in uw hoofd? Oppassen dan met The Drums, want de gelijknamige band laat opnieuw een klein dozijn catchy popnummers op u los. Aanstekelijk, dat wel, maar van urgentie is in deze muziek helaas geen sprake.
Gekke lui, die jongens van The Drums. Hun eerste EP, die eerder dit jaar officieel de lente in gang trapte, kon hier op een goedkeurend hoofdknikken rekenen. Maar dan kwam dat concert op Les Nuits en bleek de band uit te blinken in verveling en, erger nog, helemaal niet capabel om de verwachtingen in te lossen. Als een tape moet meelopen om het aanstekelijke gefluit van je visitekaartje (single "Let’s Go Surfing") tot een goed einde te brengen, dan schort er iets.
Het laatste dat je in zo’n geval verwacht, is een debuutalbum dat oké is. Meer zelfs, eentje dat je redelijk verward achterlaat. Zelden heeft een band zichzelf immers op zo’n korte tijd op zowel positieve als negatieve manier laten gelden, waardoor stilaan het idee ontstaat dat The Drums ons allemaal in de zeik aan het nemen zijn.
Dat gezegd zijnde, wat zou het, eigenlijk? Wanneer The Drums opstaat, komt de wereldvrede misschien geen stap dichterbij, maar evenmin steekt — als het aantal luisterbeurten binnen de perken blijft — de lust op om de muzikanten met hun eigen instrumentarium te lijf te gaan. En dat was in de Botanique wel even anders. Dus ja, we hebben zoiets van, dit is wel oké, al zijn er platen zat die uw aandacht veel meer verdienen.
Mocht u The Drums toch naar uw cd-speler of harde schijf slepen, dan kan u weliswaar rekenen op een kleine drie kwartier onschuldig vertier. Zonnige deuntjes, waar soms een ietwat sombere schaduw achter de hoek loert, wie kan zich daar immers aan storen? Vanaf de eerste luisterbeurt klinken de "ah-ha’s" van opener "Best Friend" bekend in de oren en de mix van wave-ritmes en Beach Boys-melodieën, waar The Drums op de Summertime!-EP reeds veelvuldig mee uitpakten, zijn ook hier in overvloed aanwezig. Daardoor klinken nummers als "Me & The Moon" en "It Will All End In Tears" als een aanstekelijke kruisbestuiving van winter en zomer, die gemakkelijkheidshalve simpelweg lente genoemd kan worden.
Enkel "Down By The Water" maakt een uitzondering op de regel door het tempo stevig terug te schroeven, maar daarmee vertellen we vast niks nieuws, aangezien dat nummer eerder ook al op Summertime! te vinden was. Daar stond ook prijsbeest "Let’s Go Surfing" op, waarvan op ons promo-exemplaar elk spoor ontbreekt. Een moedige beslissing van de band, die ze bewust genomen hebben. Al blijkt niet iedereen het daar mee eens te zijn: tracklists op het internet leren dat van het album ook versies in omloop zijn mét de single als lokker.
"Surfing" of niet, The Drums is het soort plaat you hate to love en vice versa. Het zou van kwade wil getuigen dit werkje tegen een plaat van, bijvoorbeeld, The Beatles te houden. Maar net zo goed zijn de jongste weken met platen van Avi Buffalo en Harlem aanstekelijke albums in de rekken beland die The Drums moeiteloos overkassen qua overtuigingskracht, geloofwaardigheid en songschrijftalent.
